Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Damy na ringu (1981)

Nadeszły lata 80. Dla Roberta Aldricha mógł to być kolejny zwrot w karierze, zmiana stylu, nowe wyzwania. Oczywiście reżyser nie wiedział, że kręci swój ostatni film, bo przecież odszedł nagle, w 1983 roku z
Czytaj...

The Choirboys (1977)

Drugim filmem zrealizowanym przez Roberta Aldricha dla telewizyjnej kompani Lorimar Productions był The Choriboys z 1977 roku. Obraz, przez niektórych krytyków, uważany za najgorszy w jego reżyserskim dorobku. Rzeczywiście wiele mu brakuje, by nazywać go filmem
Czytaj...

Pigalak (1975)

Pigalak (Hustle) mógł być dla Roberta Aldricha filmem na miarę Taksówkarza. Po sukcesie komercyjnym Najdłuższego jardu z Burtem Reynoldsem, który został wyprodukowany pod szyldem Paramount, aktor i reżyser postanowili kontynuować dobrą passę. Przez założoną firmę RoBurt (pierwsze sylaby
Czytaj...

Władca północy (1973)

Po komercyjnej porażce Ucieczki Ulzany (ileż ich to już było w karierze Aldricha), który był jednocześnie powrotem twórcy do westernu, reżyser przymierzył się do realizacji Władcy północy dla producenta Kennetha Hymana z 20th Century Fox. Żeby tej przykrej
Czytaj...

Spóźniony bohater (1970)

Pod koniec lat 60. Robert Aldrich zaczął wykonywać co najmniej nerwowe ruchy jako producent i reżyser. Owszem, jego najodważniejszy film w karierze, Zabójstwo siostry George nie przyniósł oczekiwanych wpływów, ale nie był to powód, by rezygnować
Czytaj...

Zabójstwo siostry George (1968)

Aldrich pod koniec lat 60. był reżyserem, który miał w ręku najlepsze karty. Własne studio, niezależność artystyczną, nawet fanów (w końcu). Wciąż pomijany na festiwalach nie kręcił jednak filmów z myślą o nagrodach. Interesowało
Czytaj...

Legenda Lylah Clare (1968)

Kim Novak w 1968 roku była już po swoich największych sukcesach, a zbliżające się lata 70. z pewnością nie były dobrym czasem dla aktorki z typem urody Marilyn Monroe. Robert Aldrich natomiast mógł po
Czytaj...

Start Feniksa (1965)

Robert Aldrich miał już serdecznie dość pracy z przebrzmiałymi gwiazdami, które plan filmowy zamieniały na front wojenny (Joan Crawford z Bette Davis). Nie miał również ochoty wracać do niepewnych projektów z rozkapryszonymi aktorami pokroju
Czytaj...

Nie płacz, Charlotto (1964)

Aldrich musiał szybko wziąć zimny prysznic po męczarniach na planie Czworo z Teksasu, a szczególnie po współpracy z rozkapryszonym i aroganckim Sinatrą. Wciąż był oczywiście ośmielony sukcesami komercyjnymi swoich dwóch ostatnich filmów (również wspomniany tytuł z Sinatrą przyniósł
Czytaj...

Atak! (1956)

Połowa lat 50. Robert Aldrich nosił się już od dłuższego czasu z pomysłem na nakręcenie filmu wojennego, ale niestety nie udało mu się zdobyć praw do adaptacji dwóch powieści, które sobie upatrzył. Były to Młode
Czytaj...