Sercożerca

Pięknie łączy się ta prawdziwa historia Benjamina – chłopca, cyrkowego akrobaty, którego popisowym numerem jest stąpanie po cienkiej linie – z wyśnioną fabułą, surrealizmem wyciągniętym z drugiej strony lustra.

Chłopiec jest członkiem cyrkowej trupy i wychowywany jest przez dziadka. Łączy ich mocna więź, największa jaką można sobie wyobrazić. Dziadek niczym władca marionetek wprawia w ruch swoje zebrane lalki ku uciesze widzów. Wśród tych marionetek jest na przykład tajemniczy kot, ważna figura w stworzonym przez scenarzystę świecie. Gdy dziadek zapada na chorobę, lekarze wydają się być bezradni. Benjamin jest zrozpaczony, ale pojawia się nadzieja. Chłopiec musi odnaleźć motyla, sercożercę. Trop prowadzi do wielkiego lunaparku.

Tak, jest to ten punkt graniczny. Przerażony chłopiec ucieka w świat fantazji, wszystko wydaje się takie realne! Marionetka kota ożywa i służy dobrą radą, do wesołego miasteczka chłopiec trafia więc bez problemu. To miejsce tylko dla dorosłych, chociaż mieni się niezwykłymi barwami. Czyżby tylko dorośli mogli zrozumieć niektóre rzeczy? Czy świat dziecka powinien być pod ochroną? Szybko wkraczamy na pole pełne metafor.

Sercożerca, mroczna baśń i opowieść o dorastaniu w jednym.

Tam, w tym wielkim kolorowym mieście, chłopiec przedziera się przez całą frymuśną menażerię kolejnych zjawiskowych person. Kogóż tam nie ma! Dziwni, niebezpieczni, czasem staną po stronie Benjamina, niekiedy będą chcieli wygarbować mu skórę. Nie jest to przyjazny świat, ale tylko tutaj można odnaleźć sercożercę i uratować dziadka. Nie ma wyboru, trzeba stawić czoła własnym lękom, poznać historię, Benjamin udowodni że jest tym odważnym młodzieńcem, który będzie w stanie przełknąć grozę, gorycz, dramatyczne opowieści z przeszłości, przełknie również smutek. Szybko dorośnie.

Sercożerca to komiks powstały najwyraźniej z mocnej potrzeby eksplorowania formy mrocznej baśni. Za powstanie tytułu odpowiada scenarzysta Mathieu Gallie i ilustrator Jean‑Baptiste Andreae. Gallie w swoim tekście preferuje narracje z mocnym trzonem emocjonalnym. Widać tu skłonność do budowania opowieści, nawet tej metaforycznej, skupionej wokół relacji rodzinnych i traum. To właśnie rodzinna historia i związane z nią wspomnienia (głównie te bolesne), próba ich zrozumienia przez małego chłopca determinują również jego rozwój, czyli rozwój głównego bohatera. Opowieść o traumie nigdy nie jest podana wprost, ściśle wiąże się z charakterystycznym, zawsze mocnym i wyrazistym rysunkiem.

Bajeczny i kolorowy komiks, zawsze niepokojący.

Andreae łączy natomiast malarską miękkość z groteskową deformacją. Jego ilustracje są pełne światłocienia, organicznych kształtów i subtelnych detali. Trochę barokowe, zawsze z przepychem. Cyrkowa przestrzeń musi być właśnie taka, nad wyraz bogata. Nie można przelatywać wzrokiem przez plansze, czy pojedyncze nawet kadry. Trzeba cierpliwie studiować ten rysunek. To ilustracje, które jednocześnie zachwycają i niepokoją.

Myślę, że warstwa graficzna jest tu kluczowa dla odbioru. Nie znam serii Azymut, nie znam również Wędrującej ziemi, tytułów w które Andreae również był zaangażowany. Czytałem natomiast Kuchnia Ogrów. Umarła Po Trzykroć. To podobne nastroje, chociaż w Kuchni Ogrów byliśmy cały czas w krainie baśni, a tutaj, w Sercożercy dwa światy (magiczny i realny) są zespolone w tańcu, pięknym, ale czasem groteskowym.

Można tutaj odnaleźć tradycję europejskich baśni. Jeżeli poczujecie ducha braci Grimm, to jest to trop prawidłowy. Mit przejścia, bohater skonfrontowany z własnymi lękami, inicjacja. Sercożerca to klasyk w tym gatunku. Mroczna baśń o dojrzewaniu o przechodzeniu przez próg do dorosłości, która de facto powinna nadejść później (ta dorosłość). Te wydarzenia zawsze zbliżają się przez smutne incydenty. Dobry komiks, bajeczny, kolorowy, porusza ważne kwestie.