Motomyszy z Marsa. Tom 2

Zacytuję Modo, jednego z bohaterów Motomyszy z Marsa, bo to dobry skrót wydarzeń z tomu pierwszego: „Plutarkianie przejęli Marsa, moją macierzystą planetę, którą otoczyli polem siłowym i rozszarpują na kawałki dzięki ogromnemu, niesprawnemu geo-formatorowi”. Modo tłumaczy się w ten sposób uciśnionym mieszkańcom planety Symbion, którzy prowadzą walkę z Mroczną Monarchią. Może i są w potrzebie, ale na Marsie trochę się dzieje i Modo musi wracać. Czego nie rozumiesz?

Któż by pomyślał, że ten koncept utrzyma mnie w siodle. Podobał mi się pierwszy tom, więc sięgnąłem po drugi. To ciekawe, bo w międzyczasie próbowałem zaaplikować sobie inny zastrzyk z apteki pod szyldem rzewnej nostalgii, czyli He-Mana. Kompletnie odrzuciłem ten materiał, pojawiła się nawet wysypka. Ale Motomyszy z Marsa? Czysta frajda, nawet dla mnie, mimo że telewizyjnych Motomyszy z Marsa nigdy nie oglądałem. I nie tylko dlatego, że już wtedy byłem pełnoletni.

Drugi tom Motomyszy z Marsa nie wymyśla koła na nowo, ale znakomicie wykorzystuje jego pęd.

Rozwija się zatem ciąg dramatycznych wydarzeń, o których wspomniałem w pierwszym akapicie. Nasze motomyszy są przerzucane z planety na planetę i angażują się w serię mini-przygód. Każda z nich stanowi osobny epizod.

Zachowano charakter serii. Rysunek pozostaje na podobnym poziomie, narracja jest klarowna, a tłumaczenie Bartosza Czartoryskiego bywa brawurowe. „Czy to ten generał Spierdux, o którym mówiłaś?” Przyznaję, że przy tych strzałach Czartoryskiego raz za razem zdarzało mi się uśmiechnąć.

Jest więc zabawa, jest humor, ale jest też coś więcej. To komiksowy gest, a zarazem umiejętność dobrego rozplanowania plansz, które angażują czytelnika w bardzo specyficzny sposób. Wiele scen akcji trwa przez kilka kolejnych stron. Przechodzimy do kluczowych kadrów z urwanymi zdaniami i wielokropkami. Na jednym widzimy: „Statek spada. Za to my wciśniemy…”, a zaraz potem patrzymy na większy kadr, zwykle z epickim rysunkiem, wyrazistym (wyrywnym!) liternictwem i hasłem: „Gaz do dechy!”. Tego typu kwestie najczęściej czyta się już na głos. Dziwna rzecz. Prawie jak komiksowa hipnoza. Ale działa.

Blockbusterowy komiks, który bardziej jest zainteresowany tempem niż sentymentalnym oglądaniem się za siebie.

I cała reszta również się zgadza. To komiks świadomy własnego dziedzictwa, a jednocześnie zainteresowany poszerzaniem granic świata przedstawionego. Matt Hotson jako scenarzysta podchodzi do materiału z wyraźnym szacunkiem dla oryginału i nie buduje opowieści wyłącznie na sentymencie. Interesuje go ruch, pościgi i eskalacja zagrożeń. Interesuje go także nieustanne przesuwanie bohaterów z jednego punktu galaktyki do drugiego. Chyba zdaje sobie sprawę, że tkwienie w miejscu byłoby absurdem przy budowaniu tak energetycznej historii.

W utrzymaniu tej energii na odpowiednim poziomie kluczową rolę odgrywają rysunki Jordiego Tarragony. Postaci niemal nieustannie pozostają w ruchu. Linie są dynamiczne. Sylwetki mocno zaakcentowane. Kadry często wykorzystują ukośne podziały przestrzeni, które wzmacniają wrażenie pędu. Do tego dochodzą jaskrawe kolory. Zero realizmu, maksimum widowiska.

Co ciekawe, przy drugim tomie pracował zarówno nowy scenarzysta, jak i nowy rysownik. Czy widać zmiany? To nadal opowieść z natury żwawa, podobnie jak pierwszy tom. Większych różnic naprawdę nie zauważyłem.

W żaden sposób nie śpieszno mi też do nazywania tego komiksu rewolucyjnym. To po prostu solidna rozrywka, w której twórcy znaleźli jakiś złoty środek pomiędzy sięganiem po nostalgię a umiejętnością parcia do przodu. To znaczy: zgodnie ze współczesnymi schematami blockbusterowego widowiska.

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH