COLUMBO – s02e07 – The Most Dangerous Match – Najtrudniejsza rozgrywka
Siódmy odcinek drugiej serii przynosi dwie zmiany względem produkcyjnej rutyny. W Columbo widz był dotąd przyzwyczajony, że morderstwo jest już na początku odcinka. Tymczasem w Najtrudniejszej rozgrywce przyjdzie nam poczekać kwadrans. I w dodatku to tylko próba zabójstwa. Osoba, która miała zginąć, przeżyje, a sprawca podejmie kolejną próbę (już znacznie później, odcinek liczy 70 minut).
Najtrudniejsza rozgrywka pokazuje środowisko szachistów i pojedynek pomiędzy dwoma fikcyjnymi arcymistrzami. To Amerykanin Emmett Clayton (Laurence Harvey) i jego przeciwnik, rzecz jasna z bloku wschodniego, Tomlin Dudek (Jack Kruschen). Presji zbliżającej się partii nie wytrzymał Clayton, który postanowił zwiększyć swoje szanse, eliminując rywala. Jest to trochę przykre, bo mając na uwadze cały geniusz porucznika Columbo, nie zdążył on (porucznik) uchronić Dudka (czyli zidentyfikować sprawcy) przed kolejnym atakiem.
Laurence Harvey tworzy tu jednego z najbardziej magnetycznych antagonistów w historii serialu.
W jakim świetle stawia to Columbo? Niezbyt dobrym, ale trzeba wziąć pod uwagę, że w tym odcinku miał spore problemy z psem, swoim ukochanym bassetem. I tak jak zawsze pojawia się na miejscu zbrodni, tak tutaj zastajemy go u weterynarza. Motyw z weterynarzem powraca – Columbo najwyraźniej nie może oddać się całkowicie sprawie. Tak to sobie tłumaczę i tak tłumaczę samego porucznika. Oczywiście finał jest wiadomy: Clayton wpada w pułapkę.
Nie podoba mi się jednak rozwiązanie. Jest trochę naciągane, a później Clayton zapewne wybroni się w sądzie (w ten element nigdy nie będziemy mieli wglądu w serii). Niemniej jest to odcinek szczególny, bo Najtrudniejsza rozgrywka to przede wszystkim niezrównany Laurence Harvey i jego aktorski talent. Harvey zapadł mi w pamięć na zawsze po występie w Pokoju na górze (1958, Jack Clayton). Pokój na górze to jeden z fundamentów Brytyjskiej Nowej Fali. Harvey jako młody jeszcze chłopak grał u Claytona wspinającego się po szczeblach kariery mężczyznę, który porzuca swoje dotychczasowe skromne życie, gardzi nim, wstydzi się swojego pochodzenia. To wielka rola. W Columbo Harvey jest niezwykły, spokojny, magnetyczny. Jest dla mnie w czołówce serialowych antagonistów – zbliża się swoim występem do Cassavetesa, który był przeciwnikiem Columbo w odcinku Etiuda w czerni. Harvey zmarł rok po premierze serialu na raka żołądka w wieku 45 lat.
Epizod z niezwykłą sekwencją początkową – psychodeliczny koszmar.
Odcinek dobrze wpisuje się w szachową modę ówczesnych lat. Rok wcześniej odbył się pojedynek na szczycie podczas międzynarodowych Mistrzostw Świata w Szachach na Islandii pomiędzy Borisem Spasskim a Robertem Fischerem. Wygrał Fischer. Czy twórcy liczyli na dodatkowe zainteresowanie widzów? Cóż, w tym odcinku Amerykanin boi się swojego przeciwnika i ucieka się do najgorszego.
Z interesujących rzeczy dotyczących siódmego odcinka drugiej serii wypada jeszcze w jednym zdaniu napomknąć o reżyserze. Edward M. Abroms, głównie uznany montażysta (ma na koncie nominację do Oscara za pracę przy Błękitnym gromie), podpisał się niejako pod tym odcinkiem swoim pierwszym zawodem, dając wgląd w swoje możliwości. Najniebezpieczniejsza rozgrywka rozpoczyna się niezwykłą sekwencją koszmaru, w którym szachista znajduje się w psychodelicznej scenerii, w otoczeniu wielkich figur – jedna z nich ma facjatę jego przeciwnika. Niezwykły moment i pierwszorzędny montaż.
Czas trwania: 70 min
Gatunek: kryminał
Reżyseria: Edward M. Abroms
Scenariusz: Jackson Gillis, Richard Levinson, William Link
Obsada: Peter Falk, Laurence Harvey, Jack Kruschen, Heidi Brühl, Lloyd Bochner
Zdjęcia: Harry L. Wolf
Muzyka: Dick DeBenedictis