Krwawe gody

To zawsze jest pewien życiowy schemat: ukrywanie się po kątach, nocne schadzki, ukradkowe spojrzenia. Trudno uwierzyć, że romans zauważyła tylko córka. Bohaterów dramatu jest więcej – Pierre ma żonę, która toczy walkę z przewlekłą chorobą; wnoszę, że to depresja. Kobieta cały dzień potrafi przeleżeć w łóżku, mężczyźnie jest to na rękę.

Czy można ich winić za to (Lucienne i Pierre’a), że wpadli sobie w oko? Strzały Amora nie wyjmiesz ot tak, bez konsekwencji. Trafieni uczuciem do siebie, coraz bardziej ryzykują. Są jak para nastolatków, a przecież wydają się już być sporo po przekroczeniu wieku średniego. Ale to znowu tylko chemia – ta „kontrabanda” dodaje pieprzu. Mniemam, że gdyby rozstali się ze swoimi partnerami, uczucie mogłoby szybko wygasnąć. Ale tak? Kiedy jest ryzyko, coś tam nieustannie pulsuje w powietrzu, adrenalina dodaje wigoru kochankom.

To wciąż tylko wydarzenia, które rozgrywają się pod bezpieczną, twardą tkanką społeczną. Przypominam, że Chabrol w odpowiednim czasie przetnie ten bąbel. Istotne jest to, że oparł swoją fabułę o prawdziwe wydarzenia, które miały miejsce w gminie Bourganeuf w 1970 roku. Z drugiej strony, wydarzenia mogły zaistnieć wszędzie – na każdej prowincji, ale również w każdym większym mieście. Istotą jest tu bowiem to laboratorium ludzkich słabości. Chabrola interesowało to, co dzieje się pod gładką powierzchnią mieszczańskiej moralności. Ważna jest też polityczna nuta filmu: reżyser wplata w fabułę wątki korupcji lokalnych władz. Pokazuje, że moralny rozkład nie dotyczy tylko jednostek. To gnije cały system. Zbrodnia staje się tylko kolejnym elementem tej układanki. Tak, dojdzie do tej zbrodni.

Krwawe gody to precyzyjne, chłodne i bezlitosne studium namiętności, która wymyka się spod kontroli. Nie ma tu łatwych odpowiedzi, obraz nie oferuje pocieszenia. Chabrol tworzy kino, które nie starzeje się ani formalnie, ani tematycznie.