Buddy Longway – tom 2: Kathleen i Jeremy

A potem przyszła jesień, pojawiła się Kathleen, dom znowu zrobił się wesoły i głośny. W życiu Buddy’ego i Chinook od początku na pierwszym miejscu był szacunek do drugiej osoby. W domu rodzinnym to bardzo ważne, miłość i empatia. Tego uczy ta seria. To uniwersalne wartości, bardzo potrzebne bez względu na czas i miejsce.

Drugi zbiorczy tom zatytułowany Kathleen i Jeremy tylko wzmacnia moją diagnozę. Realistyczny antywestern Deriba to opowieść obserwacja, dominuje tu codzienność i zwykłe ludzkie emocje. Oczywiście walka z grizzly, czy polowanie na łosia mogą nie łapać się w nawias codzienności, ale na Dzikim Zachodzie już tak.

Na drugi zbiorczy tom komiksu Buddy Longway – tom 2: Kathleen i Jeremy składają się cztery epizody: Sekret (Le Secret), Łoś (L’Original), Kopyta na śniegu (L’Hiver des chevaux), Woda ognista (L’Eau de feu). Derib pisał, rysował i publikował te odcinki w magazynie Tintin pomiędzy 1976, a 1979 rokiem,

Buddy Longway pozostaje bohaterem pozbawionym heroicznej aury, a autor konsekwentnie buduje postać zwykłego trapera, poddanego presji środowiska i historii. Poza odcinkiem Sekret łatwo wywnioskować już z samych tytułów o czym będą traktować poszczególne opowieści. Jako, że jest to powieść graficzna, która łapie się również w nurt opowieści inicjacyjnej (tak dla głównego bohatera, jak i jego rodziny), kolejne epizody pogłębiają również psychologię postaci. To też historie, które niejako formują tych ludzi, są wylewane fundamenty pod ich przyszłość. My, czytelnicy, jesteśmy świadkami tych procesów.

Drugi tom, fundamenty są coraz wyższe.

W Sekrecie najmocniej uwikłany jest w sprawę Jeremy, pierworodny. To on, młody chłopak, pomaga Indianinowi, który ucieka przed dwójką innych członków plemienia. Jeremy ukrywa zbiega, sekret staje się niebezpieczny.

Dwa następne odcinki, czyli Łoś i Kopyta na śniegu przedstawiają pełną sylwetkę trapera razem z jego umiejętnościami tak bardzo przydatnymi do życia w dziczy. Dodatkowo są to epizody, które można określić mianem survivalowych, a w przypadku Łosia nawet sięgnąć po nurt animal attack! Najważniejsza jest wciąż rodzina i Derib w sprytny sposób przedstawia Buddy’ego który musi stanąć na wysokości zadania nie tylko jako traper, ale głównie jako ojciec. Łoś to jego prywatna przygoda z Jeremym, a w Kopytach na śniegu cały niemal odcinek jest poświęcony jego przygodzie z malutką Kathleen.

Finalny z tego integrala, czyli Woda ognista to rzecz jasna ponura przypowieść o alkoholu, który stał się jednym z czynników, które miały druzgocący wpływ na rdzennych mieszkańców Ameryki.

Buddy Longway, traper, ojciec, mąż, mężczyzna.

Wszystkie cztery epizody drugiego tomu układają się w spójną opowieść o dojrzewaniu Buddy’ego Longwaya, ale są też ilustracją funkcjonowania rodziny w czasach Dzikiego Zachodu.

Sekret uczy moralnej odpowiedzialności. W odcinkach Łoś i Kopyta na śniegu Buddy przedstawia się jako filar rodziny, opoka i twardziel (ale przejawia też bardzo ludzkie emocje, strach, przerażenie) w obliczu dzikiej natury. Woda ognista jest tym przykrym obliczem białego człowieka, któremu bardzo łatwo przyszło rozpijanie Indian. Wydarzenia prowadzą do stopniowej ewolucji bohaterów. Buddy przechodzi drogę od samotnego trapera do dojrzałego ojca, Chinook zyskuje coraz większą podmiotowość jako współtwórczyni rodzinnej wspólnoty, a Kathleen i Jeremy stają się symbolami przyszłości, która nadaje sens działaniom bohatera.

A czy sam Derib jako ilustrator również ewoluował? Wydaje mi się, że jest tu więcej obserwacji natury – Derib zaczyna traktować przyrodę nie tylko jako tło, lecz jako równorzędnego uczestnika narracji. Śnieżyce, lasy, skaliste zbocza i otwarte prerie są rysowane z większą dbałością o szczegóły, to również buduje atmosferę.

Derib pozwala sobie również na jeszcze więcej przy kadrowaniu. Nic go nie ogranicza i to jest również wyraźne. Pogłębiona jest też fizyczność postaci, jest więcej detali, widać to głównie przy Chinook. Piękny album i piękna historia. Idziemy dalej.