Samotny wilk i szczenię – tom 8

Nie ma dziś, przynajmniej dla mnie, w komiksie (a w tym przypadku w mandze) lepszego źródła aforyzmów, prawd czy po prostu życiowych maksym, którymi mógłbym komentować otaczającą mnie rzeczywistość, niż te serwowane przez Kazuo Koike. I nie ma większego znaczenia, czy jest to Samotny wilk i szczenię, czy Poranek ściętych głów. Jego słowa zawsze trafiają jak miecz Ogamiego Ittō.

Co ważne, wszystkie te prawdy wypowiadane są przez bohaterów niezwykle naturalnie. Wynikają z wydarzeń, które śledzimy, zanurzając się po raz kolejny w tym brutalnym świecie.

Na przykład otwierający ósmy tom Amulet z zaświatów. To genialnie, ale przede wszystkim bardzo oryginalnie poprowadzony epizod. Przypomnę, że tom siódmy zakończył się w niezwykle dramatycznym momencie, co każe traktować całą sagę niczym serial, w którym poszczególne odcinki są ze sobą ściśle powiązane. Jasne, podczas wędrówki ojca i syna zdarzają się historie zupełnie oderwane od głównego wątku, ale zasadniczo ich droga pozostaje spójna.

To jeden z tych tomów, które może nie zachwycają od początku do końca, ale okazują się kluczowe dla całej opowieści.

Nie wszyscy jednak muszą stąpać tą samą ścieżką. Życie płynie dalej, a ludzie zajmują się własnymi sprawami, jak uczniowie ze szkoły Meirinkan z Hagi, wybrani do nauki w rządowej placówce Shōheikō. To grupka młodych chłopców, którzy być może kiedyś zostaną samurajami. Dziś są po prostu pełni nadziei na dobre szkolenie. Dlaczego o nich piszę? Zmierzam do oryginalnego zabiegu, na który zdecydował się Koike. To właśnie na przykładzie ich wędrówki kieruje całą opowieść w stronę morału: „każdy z nas ma własną ścieżkę. Nie wtrącajcie się w ścieżki innych, skupcie się na drodze swojego życia”. Proste, ale w tym kontekście wyjątkowo wymowne.

A dlaczego to takie oryginalne? Ponieważ przez większość czasu obserwujemy właśnie losy chłopców, którzy zaczynają śledzić Ittō. Sam ronin uwikłany jest w jakąś sprawę, ale na tym etapie niewiele o niej wiemy. Przede wszystkim szuka syna i to właśnie staje się najważniejszym elementem otwarcia ósmego tomu. Kluczowa okazuje się jednak perspektywa młodych adeptów. Tak, zdecydowanie powinni skupić się na własnej drodze. Zatem nawet przy ósmym tomie i kolejnych odcinkach, widać że twórców stać na świeże spojrzenie.

Niewielu scenarzystów potrafi zamknąć tyle życiowej mądrości między kolejnymi starciami na miecze.

A skoro mowa już o dwójce głównych bohaterów, czas wspomnieć o szczenięciu. Wszystko bowiem w ósmym tomie zmierza do rozdziału Trzynaście strun. To dość osobliwy epizod, bo choć intryga jest mocna, najmocniej wybrzmiewa w nim spotkanie samotnego wilka ze szczenięciem. To naprawdę poruszający moment. Z innych istotnych wątków warto wspomnieć ten związany z tajną korespondencją Yagyū. W końcu poznamy jej treść.

Najmocniejszym epizodem jest jednak przedostatnia historia zatytułowana Bez imienia, bez życia, bez pieniędzy. Już sam tytuł jest dość przygnębiający, a zawartość zdecydowanie nie poprawia nastroju. Po raz kolejny, w wyjątkowo parszywej atmosferze, przekonujemy się, jak brutalny jest świat, po którym poruszają się główni bohaterowie. Być może kroczą ścieżką demonów, ale inni również nie mają lekko. Każdy ma bowiem własną ścieżkę demonów. Niektórych przy życiu, a także przy względnych zmysłach, utrzymuje jedynie nadzieja na zemstę i na to, że ostrze sprawiedliwości w końcu dosięgnie oprawcy.

Koike niezmiennie kreśli feudalną Japonię nie jako romantyczną krainę honorowych wojowników, lecz świat oparty na przemocy, interesie i sztywnej hierarchii. Honor istnieje, ale zwykle kosztuje więcej, niż człowiek chciałby zapłacić. Kojima z kolei nadal ufa inteligencji odbiorcy. Nie pokazuje wszystkiego. Pozwala samodzielnie dopowiedzieć ruch, emocję czy konsekwencję. Dzięki temu przemoc nie sprawia wrażenia efekciarskiej. Ma ciężar i znaczenie. Po prawdzie jest to album stojący nieco niżej w mojej prywatnej hierarchii spośród tych, które przeczytałem, ale jednocześnie dzieją się w nim rzeczy niezwykle ważne dla całej fabuły.