Tom siódmy to w tym momencie najlepsza odsłona serii. Po raz pierwszy tak wyraźnie czuć nie tylko ciężar, lecz także historię, która tym razem – wyjątkowo – zostaje rozpisana chronologicznie przy kolejnych epizodach. To już pełnoprawny serial z klasycznymi cliffhangerami.
Album otwiera odcinek Gąsienice, w którym poznajemy specyficznych ludzi i ich zajęcie: tragarzy przenoszących podróżnych oraz dobytek przez rzekę. Dźwigają ciężary na własnych barkach, ryzykują życie w rwących potokach, a jednocześnie potrafią być wyjątkowo niegodziwi wobec klientów. Wiemy już, że samotny wilk zawsze działa według planu – i tym razem, zatrudniając się jako gąsienica, ma w tym konkretny cel, nie chodzi o zarobek. Ittō patrzy dalej, a warto dodać, że nie ma na celowniku nikogo z tragarzy. To początek kolejnej zadry z klanem Yagyū.
„Przeklęty Ogami Ittō! Dopiero teraz poznasz potęgę rodu zabójców Yagyū!”
Od tego momentu jesteśmy świadkami wybuchających co rusz gejzerów przemocy. Samotny wilk i szczenię od początku swojej sagi musieli uważać na wspomniany klan, lecz teraz ci sami wrogowie użyją wszelkich sposobów, by zgładzić mężczyznę i jego dziecko. Konsekwencje starć oraz tragiczne wydarzenia przechodzą płynnie z odcinka na odcinek, tworząc spójną, dramatyczną całość.
Samotny wilk i szczenię mierzą się z najbardziej bezwzględnymi przeciwnikami, a każdy epizod pulsuje narastającą grozą.
Ten serialowy format prowadzi do szeregu dramatycznych momentów, włącznie z sytuacją, gdy ciemne siły rozdzielają ojca i syna. Daigorō otrzymuje własne epizody (zaczynając od wydarzeń w Pieśń Daigorō) – smutne, ale też niezwykle emocjonalne. Dziecko ze swoim spojrzeniem shisogan (wzrok zabójcy) musi samotnie przeciwstawiać się potężnym siłom Yagyū.
Tom siódmy – nieprzerwany ciąg dramatów.
Historia potrafi złapać za gardło, chociażby w epizodzie Tęsknota zrywająca tamy, który rozpoczyna się rozdzierającą sekwencją wędrówki Daigorō przez niegościnną krainę. Jest tu genialnie przemyślana plansza: chłopiec obserwuje rybaków zbierających szamoczące się ryby, a widok chaotycznie podskakujących stworzeń w jego umyśle płynnie przechodzi w obraz bitew stoczonych przez ojca. Znamienna scena, odsłaniająca psychikę dziecka – i przywołująca pytania mężczyzny z tomu szóstego (epizod Echo stylu Shinikage), który zastanawia się nad przyszłością Daigorō, właśnie jego psychiką, emocjami, jego postrzeganiem świata.
To mocny album. Siepacze z klanu Yagyū są bezwzględni, nie cofną się przed niczym. Pojawiają się sceny, w których Daigorō ma po prostu dużo szczęścia, bo na swojej drodze spotyka ludzi dobrej woli. Manga pokazuje więc, że świat nie jest zepsuty do cna – można zobaczyć więc optymistyczne obrazki z prowincji – ludzie pomagają, potrafią stanąć w obronie (poruszający wątek z obcym samurajem, który porzucił swój zawód). To dodaje wiary, że samotny wilk i szczenię nie są tak do końca samotni.
Rysunki: Goseki Kojima
Scenariusz: Kazuo Koike
Przekład: Paweł Olejniczak
Redakcja: Radosław Bolałek
Korekta: Agnes Karczewska
Liternictwo i DTP: Emilia „Emi de clam” Marlewska
Ilość stron: 432
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Hanami
Format: 150 x 210 mm
KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH
