Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Spóźniony bohater (1970)

Pod koniec lat 60. Robert Aldrich zaczął wykonywać co najmniej nerwowe ruchy jako producent i reżyser. Owszem, jego najodważniejszy film w karierze, Zabójstwo siostry George nie przyniósł oczekiwanych wpływów, ale nie był to powód, by rezygnować
Czytaj...

Zabójstwo siostry George (1968)

Aldrich pod koniec lat 60. był reżyserem, który miał w ręku najlepsze karty. Własne studio, niezależność artystyczną, nawet fanów (w końcu). Wciąż pomijany na festiwalach nie kręcił jednak filmów z myślą o nagrodach. Interesowało
Czytaj...

Parszywa dwunastka (1967)

Misja jest prosta. Przedrzeć się na teren okupowany przez Niemców, wtargnąć do zamku gdzie wysocy rangą oficerowie zażywają relaksu i wszystkich zabić, albo przynajmniej tylu ilu się da. Specjalnie na tę akcję zostaje utworzony
Czytaj...

Start Feniksa (1965)

Robert Aldrich miał już serdecznie dość pracy z przebrzmiałymi gwiazdami, które plan filmowy zamieniały na front wojenny (Joan Crawford z Bette Davis). Nie miał również ochoty wracać do niepewnych projektów z rozkapryszonymi aktorami pokroju
Czytaj...

Nie płacz, Charlotto (1964)

Aldrich musiał szybko wziąć zimny prysznic po męczarniach na planie Czworo z Teksasu, a szczególnie po współpracy z rozkapryszonym i aroganckim Sinatrą. Wciąż był oczywiście ośmielony sukcesami komercyjnymi swoich dwóch ostatnich filmów (również wspomniany tytuł z Sinatrą przyniósł
Czytaj...

Co się zdarzyło Baby Jane? (1962)

Gdy wydawało się, że kariera Roberta Aldricha osiada na mieliźnie, wnet ten statek nabrał mocnego wiatru w żagle i dokładnie wtedy, kiedy reżyser potrzebował sukcesu najbardziej. Po latach posuchy, gdy kolejne firmowane przez niego
Czytaj...

Aleja potępionych (1977)

Aleja potępionych wyreżyserowana przez Jacka Smighta i powiązana luźno z powieścią Rogera Zelaznego nie wzbudziła zachwytu tego ostatniego. To akurat nijak musi się mieć do jakości filmu. Powieściopisarze rzadko kiedy aprobują to, co później
Czytaj...