David Bowie w komiksie

Fanów muzyki Davida Bowiego nie muszę przekonywać. U nich z pewnością komiks od dawna stoi na półce. Powinien. O znaczeniu artysty dla muzyki, mody, czy po prostu sztuki nie muszę pisać. Nie będę też pisać o samych kluczowych elementach w biografii, gdy przyszedł na świat w robotniczej dzielnicy południowego Londynu. Skromna rodzina przy boku, matka bileterka w kinie, ojciec pracował w instytucji charytatywnej.

To wszystko również znajdziecie w albumie. Istotne jest tu znaczenie komiksu i jego funkcja na mapie ilustrowanych biografii. Już samo podejście i decyzja o zaangażowaniu kilkunastu rysowników jest znamienna. Wspaniały pomysł, by przypomnieć o życiu człowieka o tysiącu twarzy, scenicznego kameleona, geniusza.

Nie jest to jednak publikacja dla czytelnika szukającego faktograficznej biografii. To raczej propozycja dla tych, którzy chcą zobaczyć Bowiego przez pryzmat sztuki innych twórców. Różnorodność stylów może być dla niektórych chaotyczna, ale w tym chaosie jest metoda. Komiks oddaje ducha Bowiego: jego nieustanną zmianę, jego teatralność, jego zdolność do inspirowania.

Jeżeli już mam wejść mocniej w opisanie charakteru biografii, to autor scenariusza ugryzł ten temat przede wszystkim od strony muzycznej. Moim zdaniem, był to więc wybór najlepszy. Kształtowanie się muzycznych światów Bowiego to też przybieranie przez niego kolejnych wcieleń: Ziggy Stardust, schizofreniczny Aladdin Sane czy chłodny Thin White Duke (i inne avatary artysty). Każdy wybór zwiastował inną estetykę zewnętrzną, ale też inne propozycje muzyczne. Ten pierwszy plastikowy saksofon, późniejszy wpływ pierwszej zony Angie na szereg stylizacji, epizod nowojorski, przyjaźń z Iggy Popem i Lou Reedem, narkotykowe tripy, Berlin, trasy koncertowe, wychodzenie z nałogów, wspaniały związek z Iman, kolejne wcielenia, znajdziecie tu wszystko.

David Bowie, ikona w każdym calu.

Różne style, różne charaktery ilustracji.  Świetna pamiątka dla fanów.

Są i wzruszenia, finał i droga do „Blackstar”, ostatniej płyty Bowiego to mimo wszystko kolejna, po dziesięciu latach od śmierci, łza.

„David Bowie w komiksie” to projekt, który świadomie unika jednolitej estetyki. Thierry Lamy buduje scenariusz jako serię epizodów, a każdy z nich ilustruje inny artysta. Ten zabieg tworzy mozaikę stylów, które odbijają wielowymiarowość Bowiego. Piękna rzecz dla fanów, entuzjastów dobrej muzyki, czytelników którzy chcą dostać coś więcej niż suchy tekst biograficzny. Masa ciekawostek, ważnych zwrotów muzycznych, głównie emocji.

Komiks przypomina, że Bowie był kimś więcej niż muzykiem. Był ikoną, która zmieniała się szybciej, niż można było ją opisać. I dlatego ten album, z jego różnorodnością i fragmentarycznością, trafia w sedno jego fenomenu.