Dziki Koń Dziewięć

Pamiętasz ten moment pełen nadziei, gdy rozpoczynałeś swoją pierwszą pracę? Piękna sprawa. Ambicje, chęć działania, gotowość do pomocy, pełne obroty. I piszę tu o większości, nie o tych, którzy całe życie są tak do przodu, że nie przejmują się nikim i niczym. Mówię o normalnych ludziach, obywatelach, pracownikach. Albo sprawa wieców, protestów i wyborów, bo w sumie do tego dążę w tym wywodzie. Wszyscy pełni nadziei, wkurzeni, przekonani, że coś wskórają. Tak, na wybory trzeba chodzić, a już na pewno nie można mówić swoim dzieciom: „Daj spokój, co to zmieni?”.

No i ta praca, w której jesteśmy tacy ambitni. Albo nasz stosunek do różnych spraw, gdy jesteśmy młodzi. To wszystko z czasem się zmienia. Ktoś po dwudziestu latach stażu na jednym stanowisku stara się tak bardzo jak w pierwszym tygodniu? Weź przestań, nie uwierzę w to. I tak samo jest z Chrisem (John Malkovich) i Lee (Sam Rockwell), dwoma zblazowanymi agentami CIA.

Który to już ich państwowy przewrót, do którego doprowadzili? Który to już raz muszą odstrzelić jakiegoś młodziaka, który wierzył, że zmiana ustroju to moment zwrotu państwowej biedy w kierunku bogactwa? Chris i Lee też pewnie kiedyś wierzyli, że robią dobrze, że naprawiają, zalepiają dziury, sadzą drzewa. Ale oni de facto nic nie sadzą i niczego nie naprawiają. Wyrywają wszystko to, co przeszkadza ich rządowi. A takich rzeczy jest na całym świecie bez liku, w każdym zakątku.

Dziki Koń DziewięćDziki Koń Dziewięć, czyli McDonagh po raz kolejny stawia na bohaterów i ich relacje.

Cynizm, który jest motywem przewodnim najnowszego filmu Martina McDonagha, nie jest jednak mile widziany w branży. Zatruwa, rozwija się i może sięgać dalej. Wyobrażacie sobie kontakt takiego cynika z trzydziestoletnim stażem z kimś młodym? Nie można do tego dopuścić. Dlatego Chris, ponad siedemdziesięcioletni agent-weteran, jest już na wylocie, dosłownie i w przenośni.

Cechą wspólną wszystkich dotychczasowych filmów McDonagha są relacje. Gdybym miał pisać esej zatytułowany „Kino Martina McDonagha”, skupiłbym się właśnie na nich, na więziach pomiędzy głównymi bohaterami jego filmów. Swoją drogą wypracował sobie niezły patent jeden z moich ulubionych współczesnych reżyserów. W pełnometrażowym, imponującym debiucie In Bruges (nikt mnie nie zmusi, żebym użył polskiego tytułu) mieliśmy Raya (Colin Farrell) i Kena (Brendan Gleeson), w Siedmiu psychopatach Marty’ego (Colin Farrell) i Billy’ego (Sam Rockwell), a w Duchach Inisherin Pádraica i Colma. Tam ponownie spotkali się Colin Farrell i Brendan Gleeson.

Tak, w Trzy billboardy za Ebbing, Missouri było trochę inaczej. Tam była ona, sama przeciw wszystkim, Mildred (Frances McDormand). Niemniej również o Trzech billboardach za Ebbing, Missouri dobrze pisze się w kontekście relacji, zwłaszcza relacji Mildred z miejską społecznością.

Kino między satyrą a dramatem gdzie kryje się głęboka melancholia.

I wracamy do najnowszego filmu McDonagha. Ze swoimi ulubionymi aktorami urodzony w Londynie reżyser opowiada o cynizmie, który już od dawna panoszy się w duszy i sercu weterana CIA. Jeszcze mała robótka w Santiago w 1973 roku (dla nich mała, dla milionów Chilijczyków rzecz kluczowa) i można jechać na wakacje. Celem są Wyspy Wielkanocne.

Niezwykły to film. Gorzki, pełen rzeczywiście cynicznych stwierdzeń, zarówno dotyczących zwykłych życiowych spraw, jak i globalnej polityki. Ironiczny, nawet bolesny, dokładnie taki w dialogach i we wspomnianych już relacjach. Z ciętymi tekstami, ale też z całą masą wywodów, które poniekąd krążą wokół tego genialnego słowotoku, jakim zawsze potrafili uraczyć nas bohaterowie filmów Tarantino.

Dziki Koń Dziewięć

Dziki Koń Dziewięć i styl McDonagha to pewna melancholia oraz stan ducha mężczyzny uwikłanego w główne grzechy świata, któremu już na niczym nie zależy. Brnie w tej robocie, unurzany we krwi obcych mu ludzi. I naprawdę nie ma dla niego większego znaczenia, czy rewolucja w jakimś kraiku w Afryce się uda, czy też sam strzeli sobie w łeb, siedząc na ławce w parku. Już dawno zniknął, już dawno przestał czuć.

Każda rozmowa jest dla niego kłamstwem. Jeżeli pozwoli sobie na prawdę, znowu będzie brutalny. Świat nie chce uczciwości. Chce zamiatania pod dywan. I Chris, i Lee doskonale o tym wiedzą. Dużo tu melancholii, godzenia się z własnym losem i tych momentów, kiedy ktoś kto mimo wszystko miał wpływ na kształt świata stwierdza, że wiele rzeczy, już na początku, było niefajnych w tej pracy. Czyli wracamy do świadomości i tego przykrego faktu, że tylko wehikuł czasu mógłby coś zmienić. Tak, to stwierdzenie też pada w Dziki Koń Dziewięć. Mądry, ale też depresyjny. Bardzo błyskotliwy i fantastycznie zagrany.

Wspaniały film.

Patryk Karwowski

Czas trwania: 117 min
Gatunek: dramat
Reżyseria: Martin McDonagh
Scenariusz: Martin McDonagh
Obsada: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Tom Waits, Parker Posey
Zdjęcia: Ben Davis
Muzyka: Carter Burwell

Za seans dziękuję sieci kin.

Cinema CityPODOBAŁ CI SIĘ TEN ARTYKUŁ? LUBISZ TĘ STRONĘ?