Lekturę komiksu Czerwony trójkąt rozpoczynamy od cytatu Franka Lloyda Wrighta, zmarłego w 1959 roku wybitnego architekta. Słowa „Oderwać się od ziemi ku światłu” są znamienne nie tylko w kontekście albumu, ale również w odniesieniu do robienia w życiu czegokolwiek. Tak na drodze osobistego rozwoju, jak i zawodowej czy po prostu twórczej.
Ci z Was, którzy mieli już do czynienia z historiami firmowanymi nazwiskiem Andreasa, wiedzą, z czym wiąże się lektura jego dzieł. Dość wspomnieć słynnego Rorka, wydane w zeszłym roku Pośmiertne objawienie (tytuły z wydawnictwa Kurc) czy album Cyrrus/Mil. Nie znam wszystkich jego autorskich prac, bo właśnie o autorskości w przypadku Andreasa wypada pisać, ale nawet takie przekrojowe ujęcie jego dokonań na polu komiksowego medium pozwala wskazać kilka punktów stycznych.
Andreas to przede wszystkim oniryzm, i to spod tej najciemniejszej gwiazdy. W jego utworach rzeczywistość, o ile w ogóle można o niej mówić, pozostaje wierna logice snu. Zdarzyć się może wszystko. Nic nie jest do końca realne.
Drugą charakterystyczną cechą urodzonego w Niemczech artysty jest jego styl. Precyzyjny, oparty na niezwykłym wyczuciu architektury. Linie, kreski i podejście do kompozycji sprawiają, że plansze przypominają surrealistyczne ilustracje pełne niepokoju oraz symboliki. Trudno wyrwać się z tego snu, chociaż, co ciekawe, zawsze próbujemy się czegoś uchwycić. Szukamy namacalnych dowodów na to, że jednak nie śnimy w opowieści Andreasa.
Między architekturą a snem, między czerwoną plamą a pustą przestrzenią, Andreas kreśli jeden ze swoich najbardziej osobistych komiksów.
I tutaj wracamy do Czerwonego trójkąta, który, biorąc pod uwagę myśl Franka Lloyda Wrighta, jest hołdem właśnie dla niego, modernistycznego architekta. Od początku obecny będzie więc modernistyczny rys, również w kolorowych ilustracjach (projekty rozległych posiadłości), na tle których rozgrywają się wydarzenia. Ponieważ Frank Lloyd Wright był także prekursorem architektury organicznej, czyli zespolenia budynku z naturą, podobne koncepcje znajdziemy również w albumie.
Co więcej, architekt projektował także przedmioty codziennego użytku: meble, lampy i elementy wyposażenia wnętrz. Do tych pomysłów Andreas również się odwołuje, czasem nawet w sposób bezpośredni. Jego krzesło z zestawu jadalnego z 1900 roku odnajdziemy na stronie 25. Dla miłośników modernistycznej architektury album jest więc nie lada smakołykiem.
A cała reszta? Jakaś fabuła, opowieść, scenariusz? Cóż, to Andreas. Albo kocha się ten styl, albo pozostaje przewertować strony, zachwycić się rysunkiem i odłożyć album na bok. Nie przeczę, trudno rozczytać się w tej symbolice, ale powtarzam to przy każdej lekturze komiksów Andreasa: powinieneś to przede wszystkim odczuwać. Ot tak, naturalnie. Daj się ponieść snom.
Hermetyczne dzieło, ale właśnie dzięki temu pozostaje jednym z najciekawszych eksperymentów w dorobku Andreasa.
Cały Czerwony trójkąt dotyczy bowiem relacji między przestrzenią, kolorem i symbolem. Nietrudno też zauważyć, że jest to bardzo osobisty album Andreasa, zwłaszcza jeśli spojrzeć na sam temat. Muszę jednocześnie podkreślić jego eksperymentalny charakter i uspokoić czytelnika: nie przejmuj się, jeżeli znaczenia zaczną gdzieś ulatywać. Plansze Andreasa zawsze przypominały konstrukcje, które można mierzyć, analizować i rozkładać na części.
W Czerwonym trójkącie ta skłonność staje się tematem samym w sobie. Andreas nie prowadzi czytelnika od punktu A do punktu B. Zamiast klasycznej opowieści tworzy układ przypominający system luster. Sny przechodzą w kolejne sny. Wątki powracają w zmienionych konfiguracjach.
Mając już na uwadze samo krótkie wprowadzenie do wydarzeń, napiszę tylko, że w tym wykreowanym świecie przypominającym sen kilka pozornie niezależnych postaci krąży wokół tajemniczego czerwonego trójkąta, a ich losy splatają się w serii powracających wizji, zagadek i symbolicznych zdarzeń. Motywem przewodnim pozostaje opowieść o wyobraźni, trochę o procesie tworzenia i trochę o poszukiwaniu idealnej formy, w której granica między rzeczywistością a snem nieustannie się zaciera.
To na pewno nie jest bestseller. Jest bardzo nieczytelny i nieprzystępny, ale jednocześnie pozostaje niezwykłym autorskim manifestem. Mam wrażenie, że Andreas pokazuje tutaj, jak daleko można przesunąć granice medium, nie porzucając jego podstawowych narzędzi.
Rysunki: Andreas
Scenariusz: Andreas
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Redakcja i korekta: Marcin Jerzykowski
Skład: Mateusz Frycz
Ilość stron: 60
Oprawa: miękka
Format: 280 x 220 mm
Wydawnictwo: Labrum
