Batman to był jeden z tych seansów kinowych, na które zabrał mnie tata. Wtedy, po kinie, wszyscy byliśmy Batmanami. Dosłownie wszyscy. Ci, którzy widzieli film, na chwilę stawali się Człowiekiem-Nietoperzem. Jokera na podwórku nie pamiętam. Nikt chyba nie chciał wcielić się w typa, który skończył jak placek pod wieżą. W filmie Tima Burtona nie urosły mu przecież nagle skrzydła. Spadł i cześć pieśni. Tyle zostało z jego aspiracji i uśmiechu.
Batman zszedł z wieży, a ja właśnie przeczytałem Batman. Odrodzenie Johna Jacksona Millera. Tak, ta historia dosłownie rozgrywa się po tamtych wydarzeniach. Minęło wprawdzie kilka miesięcy, ale de facto Batman nawet nie zdążył dobrze odpocząć, przynajmniej nie tyle, ile sugerowałby mu wierny Alfred. Smylex jeszcze nie opadł, a ktoś zdążył się nim porządnie zaciągnąć.
Chyba, podobnie jak Tarantino, staję się fanem „filmowych książek”. To właśnie Quentin wspominał, ile dają mu powieści będące kontynuacjami, rozwinięciami czy po prostu literackimi wersjami jego ulubionych filmów. Rozbudowują świat. Mówią znacznie więcej niż obraz kinowy. Czytelnik buduje dzięki wyobraźni własną wizję, ale wciąż pozostaje ona zanurzona w tym samym filmowym anturażu, w tamtej atmosferze.
Bardzo ciekawy powrót do Gotham z 1989 roku.
John Jackson Miller oczywiście miał świadomość kulturowego ciężaru filmu. Mógł naśladować komiks. Mógł naśladować kino. Prawdę mówiąc, zrobił jednak coś innego. W centrum jego zainteresowania znajduje się miasto po katastrofie, po traumie, a także bohater, który przecież zwyciężył, a mimo to komisarz Gordon ponownie uruchamia reflektor i wzywa go na pomoc. W oficjalnym opisie wydawniczym nie znajdziecie informacji, z kim Batman będzie miał tym razem do czynienia, dlatego i ja sugeruję nie grzebać głębiej w internecie. Niech wszystko pozostanie dla Was niespodzianką, tak jak było nią dla mnie. Pojawiają się tu bowiem konkretni przeciwnicy, znani z kart komiksów i dobrze kojarzeni przez kinową publiczność.
Formalnie Batman. Odrodzenie należy do nurtu powieści licencyjnych. Nie da się ukryć, że jest to gatunek nieco lekceważony. Przynajmniej ja mam takie wrażenie. W praktyce jednak John Jackson Miller korzysta z narzędzi charakterystycznych dla literatury psychologicznej i miejskiej. Jest noir, jest gotyk, jest też długa tradycja opowieści o udręczonych bohaterach, którzy przez całe życie nie mogą otrząsnąć się po jednym wydarzeniu sprzed lat.
John Jackson Miller udowadnia, że filmowe światy mogą z powodzeniem żyć także na kartach książek.
Bohaterowie i antybohaterowie Batman. Odrodzenie są więc nośnikami traum. Każdy nosi własną krzywdę. Tutaj nic się nie zmienia i nadal znakomicie działa. Ile bowiem filmowych wcieleń Batmana byśmy nie analizowali, po drugiej stronie, tej ciemniejszej, zawsze stała postać obciążona własnym bólem.
A sama jakość tej literatury? To pozycja solidna i bardzo zdyscyplinowana. Są starzy znajomi, wszyscy pamiętający film Burtona z 1989 roku. Jest kilka nowych gadżetów. Jest deszczowa aura i noc, która nie chce się skończyć. Wierność Burtonowskiej estetyce została zachowana, podobnie jak charakterystyczne dla tamtego filmu tempo opowiadania historii. Batman pozostaje w ciągłym ruchu. Ma raptem kilka przystanków. Mało śpi, mało je. Nieustannie musi reagować, improwizować i walczyć. Są sceny akcji, jest fabularny twist, jest niespodzianka i miejsce na uczucie. Klasyk.
Autor: John Jackson Miller
Tłumaczenie: Kuba Kozłowski
Korekta: xxx
Redakcja: xxx
Ilość stron: 552
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Vesper
Format: 140 x 205 mm
