Vaiana

Aktorska Vaiana w reżyserii Thomasa Kaila powstała jako remake animowanego przeboju Disneya z 2016 roku. Za scenariusz ponownie odpowiadali Jared Bush i Dana Ledoux Miller, a w roli tytułowej bohaterki zadebiutowała Catherine Laga’aia. Film wpisuje się w trwającą od lat strategię studia polegającą na przenoszeniu popularnych animacji do świata kina aktorskiego.

Problem polega na tym, że trudno znaleźć przekonujący powód jego istnienia.

Oryginalna Vaiana była filmem opartym na energii animacji, ruchu i umowności. W wersji aktorskiej całość magii zwyczajnie znika. Twórcy odtwarzają znane sceny z dużą dbałością o szczegóły, lecz rzadko proponują coś od siebie. Film sprawia wrażenie kosztownej rekonstrukcji. Jest wierny pierwowzorowi, poprawny realizacyjnie, ale jednocześnie pozbawiony własnego charakteru.

Miałkość, wtórność, Vaiana.

Thomas Kail prowadzi narrację sprawnie, choć bez wyraźnego autorskiego piętna. Kamera głównie rejestruje wydarzenia, zamiast nadawać im nową interpretację. Wizualna atrakcyjność szybko staje się jednak jednym z niewielu argumentów przemawiających za filmem.

Najlepiej wypada obsada. Catherine Laga’aia wnosi do głównej bohaterki naturalność i szczerość. Gorzej sprawdza się Dwayne Johnson jako Maui. W animacji jego przesadna ekspresja była elementem konwencji, w wersji aktorskiej postać wydaje się ciężka i sztucznie przeskalowana. Chemia między bohaterami jest obecna, ale nie ma tej lekkości, która napędzała oryginał.

Największą słabością filmu pozostaje jego zachowawczość. Historia o odkrywaniu własnej drogi została zamknięta w projekcie, który sam boi się obrać nowy kierunek. Każda scena wygląda tak, jakby powstała pod ścisłym nadzorem korporacyjnej listy kontrolnej. Wszystko działa zgodnie z planem, ale niewiele potrafi zaskoczyć.

Im dłużej trwa ta podróż, tym bardziej brakuje jej celu.

Czy remake był w ogóle potrzebny? To wiele mówi o jego miejscu we współczesnym kinie. Zamiast stać się nową interpretacją znanej historii, Vaiana funkcjonuje przede wszystkim jako przypomnienie, jak dobrze działał materiał źródłowy.

Nie jest to film zły technicznie. Jednak za fasadą pięknych obrazów kryje się produkcja pozbawiona ryzyka, świeżości i własnej tożsamości. Podróż przez ocean pozostaje atrakcyjna wizualnie, ale prowadzi wyłącznie przez dobrze znane wody. Wszystko już było, jest miałkie, zbędne, obliczone na klasyczne odcięcie kuponów.