To ten komiks, który czyta się dla historii, mniej dla rysunku. Ten jest po prostu poprawny (najważniejszą zaletą jest czytelność tak postaci, jak i miejsc). Za wszystkim stoi natomiast niezwykła umiejętność scenarzysty, który opowiada o telewizyjnym fenomenie. Nie tylko telewizyjnym, bo sitcom Przyjaciele dotarł przecież wszędzie, nawet do ludzi i miejsc, gdzie sitcomy nigdy nie były szczególnie popularne. W sensie: „A, Przyjaciele, znam, ale nie widziałem”.
Trafiłem już jakiś czas temu na stwierdzenia, że Przyjaciele są passe, że niektóre żarty brzydko się zestarzały, że ich humor opiera się na stereotypach. Prawdopodobnie wiele z tych opinii jest słusznych, ale nie ma to nic do rzeczy w kontekście popularności i wspomnianego fenomenu. Jakim bowiem trzeba być ignorantem, by nie zauważyć tego, co Przyjaciele zrobili w telewizji, jak pchnęli kariery swoich gwiazd i ile dostarczyli do popkultury jako takiej? Nie jestem w stanie negować żadnej z tych rzeczy. Jakakolwiek próba ignorowania tych faktów byłaby niepoważna, a sam widziałem raptem 20-30 odcinków i nawet nie wiem, z których sezonów.
Nasi najlepsi przyjaciele, o fenomenie większym niż serial.
Ale mam w domu eksperta. Żonę. Ona była pierwszą czytelniczką nowego komiksu, który wyszedł spod ręki Laurenta Hopmana, odpowiedzialnego za dylogię Wojny Lucasa (bardzo dobra pozycja czytelnicza, nie muszę jej zbytnio reklamować, wiecie o tym). Żona jest Naszymi najlepszymi przyjaciółmi zauroczona. Przeczytała komiks już dwa razy. Wiedziała niemal wszystko o serialu, odcinkach, znała gagi, ale każda informacja zza kulis była dla niej zaskoczeniem. Nie siedzi w tym, nie śledzi doniesień branżowych. Zresztą kto by wiedział, że David Schwimmer narobił zamieszania, bo nie chciał zarabiać największej stawki za odcinek i wyszedł z inicjatywą zrównania wynagrodzeń? Grubo, a to i tak tylko promil tych wszystkich ciekawostek.
Dość napisać, że Naszych najlepszych przyjaciół czytałem kilka dni. Jak to kilka dni? Przecież to się czyta w godzinę, ktoś mógłby słusznie zauważyć. Ale moi drodzy, kiedy czytam komiks i w jednym kadrze trafiam na informację, że Matthew Perry przeszedł do Przyjaciół świeżo z planu nieukończonego serialu L.A.X. 2194, to ja ten serial przecież muszę sprawdzić. Barachło straszne, produkcja nie wyszła, ale fragmenty są na YouTubie. I tak dalej. I tak praktycznie co stronę. Rozumiesz?
Autorzy udowadniają, że komiks dokumentalny potrafi być równie wciągający jak najlepszy serial.
Rzeczywiście oglądałem raptem kilkadziesiąt odcinków z ponad dwustu wszystkich. Nie potrafię ich ułożyć chronologicznie, nie wiem, który był w którym sezonie, ale nie przeszkadza to w fenomenalnym odbiorze komiksu, którego konstrukcja przypomina wspomniane już Wojny Lucasa. Dużo danych, dużo informacji z produkcji. Każda fascynująca i taka, która może dostarczyć, a przynajmniej mnie dostarczyła, pewnych osobliwych emocji.
To znaczy pojawił się ten specyficzny nerw, który poczułem, a który zapewne cały czas towarzyszył (na przykład) scenarzystom. Człowieku, dopieszczaj te dowcipy w sitcomie i zerkaj z przerażeniem na reakcje testowej publiczności, która urządzeniem z pokrętłem decyduje, czy idziemy w ten humor, czy go banujemy. Niesamowite, serio. To naprawdę udziela się w trakcie lektury.
No i wzruszenia. I osobiste dramaty. Te straszne nałogi. Facet dostaje za odcinek 700 tysięcy dolarów, świat stoi przed nim otworem, a i tak siedzi w nałogu. Jasne, pieniądze nie mają z tym nic wspólnego, ale i tak po raz kolejny było mi zwyczajnie smutno. Pięćdziesiąt tabletek przeciwbólowych dziennie zamiast sugerowanych maksymalnie dziesięciu? Niby wszystko to wiemy, ale wciąż przechodzą dreszcze. A on mimo wszystko nadal grał. Nadal stawał na wysokości zadania.
Fascynujące w tej opowieści jest również to, jaki ogrom materiału faktograficznego zdołano tutaj pomieścić. Niebywałe pozostaje także to, jak skutecznie twórcy przekształcili suchą dokumentację w angażującą historię. W odbiorze album funkcjonuje przede wszystkim jako dynamiczna opowieść o ludziach tworzących popkulturę, a dopiero później jako zbiór doniesień zza kulis jednego z najważniejszych seriali swoich czasów. Polecam.
Scenariusz: Laurent Hopman
Rysunki: Isaac Jadraque
Kolory: Isaac Jadraque
Tłumaczenie: Jakub Syty
Skład: Raraku
Redakcja: Maciej Mrozowski
Korekta: Sonia Miniewicz
Ilość stron: 176
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Lost in Time
Format: 165 x 210 mm

