Samotny wilk i szczenię – tom 9

Tom dziewiąty mangi Samotny wilk i szczenię to siedem rozdziałów (61-67), zatytułowanych odpowiednio: Obietnica za ziemniaka, Kontrola osobista kobiet, Lata mijają, poprzednie stają się kolejnymi, Księżyc na wschodzie, Słońce na zachodzie, Marohoshi Mamesho, Śpij, Daigoro oraz ostatni Hojiro Yagyu. Dwie najlepsze historie z tego tomu to Marohoshi Mamesho i Śpij, Daigoro, prawdopodobnie dlatego, że wnoszą do serii powiew czegoś świeżego.

W Marohoshi Mamesho poznajemy emerytowanego policjanta, tytułowego Mamesho, który jest już wprawdzie na bocznym torze, ale najwyraźniej nie potrafi się z tym pogodzić. Albo raczej pogodzony już jest, lecz nie zamierza odwiesić na kołek swoich zasad. Traf bowiem chciał, że Ogami Ittō i Ogami Daigorō spotkali na drodze tego starszego mężczyznę, który kodeks karny rozumie raczej zero-jedynkowo. I jest to jasne. Sprawiedliwość według jego szkoły zasad powinna być ślepa. A prawdą jest, że widzi rzeczy, których dopuścił się samotny wilk.

Samotny wilk i szczenię - tom 9Dziewiąta odsłona serii zachwyca równowagą między samurajską sagą a zaskakująco czułą opowieścią o ojcostwie.

Cóż, Mamesho nie jest zainteresowany kontekstem działań zabójcy. Liczy się tylko to, że samuraj złamał prawo i dopuścił się morderstwa. W ciekawym momencie znajdujemy się wówczas my, czytelnicy. Naprawdę trudno odmówić racji emerytowanemu policjantowi. Przecież sprawa jest prosta, samotny wilk powinien zostać aresztowany. Cóż zrobić? Komu kibicować? Jak skończy się ta historia? Dość napisać, że Kazuo Koike wyszedł z tego z klasą.

W Śpij, Daigoro będziemy towarzyszyć szczenięciu, czyli na pierwszy plan scenarzysta wysunie Ogami Daigorō. Dzieje się tak najczęściej wtedy, gdy samuraj jest pochłonięty swoją misją, a Daigorō musi przeczekać ten czas. Różnie z tym bywało. Warunki niekiedy były spartańskie. Pamiętacie, jak siedział w zasypanej jaskini? Bywało ciężko, ale samurajskie wychowanie zapewniło przygotowanie i na takie sytuacje.

Najciekawsze rozdziały tego tomu udowadniają, że siła serii nie wynika wyłącznie z mitu samotnego zabójcy.

Tym razem nad Daigorō będzie czuwać rodzina z małym synkiem i wygląda na to, że wszyscy są zadowoleni. Czyżby? Na tle tego nieśmiałego, zahukanego chłopca Daigorō prezentuje się jak ktoś bardzo dojrzały. A rodzice tamtego chłopca robią rzecz najgorszą: porównują. To dobry epizod, wręcz wychowawczy i pedagogiczny. W tym rozdziale twórca z dużą subtelnością pokazuje napięcie między naturalną potrzebą troski a brutalną rzeczywistością drogi, którą wybrał jego ojciec. To jedna z tych historii, które przypominają, że Samotny wilk i szczenię jest równie mocno opowieścią o rodzicielstwie, jak o zemście.

Czy na tle wskazanych przeze mnie epizodów reszta wypada blado? Nic z tych rzeczy, ale te dwa wybijają się znacząco. Ale i inne powinny być zapamiętane, chociażby Lata mijają, poprzednie stają się kolejnymi, gdy grupa pyszałków chce zarobić na trupie kuglarzy, zdradzając ich sekrety i niwelując tym samym możliwość zarabiania przez nich pieniędzy. Oczywiście rzecz dotyczy swoistego haraczu. I tutaj interweniuje samotny wilk.

Widać już wyraźnie, że największą siłą tego tomu jest równowaga. Między ruchem i bezruchem,  między realizmem a legendą. No i ostatecznie między kameralnym dramatem a epicką sagą. Koike i Kojima osiągają tu poziom pewności twórczej dostępny jedynie autorom całkowicie panującym nad swoim medium. Każdy rozdział funkcjonuje samodzielnie, a jednocześnie wzmacnia większą opowieść o człowieku, który dawno temu wybrał drogę prowadzącą ku ciemności.

Tom zamyka epizod Hojiro Yagyu. Tytuł znamienny, podobnie jak sam fakt, że to właśnie on pełni rolę finału. Ród Yagyu od początku funkcjonował w serii niemal jak ucieleśnienie systemu, który zniszczył życie Ogamiego. W kolejnych spotkaniach przeciwników nie chodzi już o zwykłą zemstę. Chodzi o starcie dwóch wizji świata. Mocny finał.

Patryk Karwowski

Rysunki: Goseki Kojima
Scenariusz: Kazuo Koike
Przekład: Paweł Olejniczak
Redakcja: Radosław Bolałek
Korekta: Agnes Karczewska
Liternictwo i DTP: Emilia „Emi de clam” Marlewska
Ilość stron: 416
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Hanami
Format: 150 x 210 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH
Hanami