PoNapisach
Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Kathryn Bigelow

kathryn bigelow 5x7Urodzona 27 października, Kathryn Bigelow.

Reżyser, scenarzysta i producent. Pierwsza kobieta w cyklu Reżyserzy solenizanci. Bigelow bez wątpienie kręci kino bardziej męskie niż niektórzy jej koledzy po fachu. Horrory, filmy akcji, kino wojenne, to jej ulubione gatunki. Potrafi przypieprzyć testosteronem i pokazać na ekranie prawdziwego samca alfa. Pod każdym z tych męskich wizerunków kryją się jednak  problemy. Postacie z jej filmów nie są bezwzględnymi maszynkami do zabijania.



To co robią, czynią najczęściej w imię wyższego dobra. By ratować bliskich, ojczyznę lub tylko, albo aż honor. Kino twarde, często bezwzględne, pełne przemocy. To świat Bigelow, gdzie świszczą kule, wybuchają bomby, mężczyźni zadają ból i mężczyźni cierpią. Podczas pisania notki o solenizancie musiałem zweryfikować kilka ocen, w tym jedną najwyższą. Zrobiłem to tylko w jednym celu, ponieważ wśród jej filmografii, król może być tylko jeden. Obejrzana filmografia w liście poniżej. Zachęcam do komentowania.

   MIEJSCE 8   

Blue Steel - Błękitna stal (1989)

Blue Steel – Błękitna stal (1989). Średnie to było. W dodatku kompletnie źle poukładane. Temat na film niezły i generalnie dlatego skusiłem się na seans. No dobra, jeszcze Jamie Lee Curtis 🙂 Jamie jako policjant żółtodziób. Pech chciał, że pierwszego dnia służby zdarzyła się jej akcja, na którą co niektórzy policjanci czekają dekady. W czasie napadu rabunkowego zabija napastnika, w tym samym czasie w jednym z zakładników rodzi się bestia. Stres pourazowy z zapracowanego maklera tworzy psychopatę. Niezła historia zepsuta przez kilka składowych. Miał być przerażający makler, a wypadł miejscami komicznie. Dobrany do tej roli Ron Silver, kompletnie zawiódł. Kiepskie tempo i finał, gdzie się poderwałem i zaraz potem usiadłem, bo Bigelow po raz kolejny odbiła piłeczkę w trakcie seansu. Recenzja tutaj5/10
 
   MIEJSCE 7   

K-19: The Widowmaker - K-19 (2002)

K-19: The Widowmaker – K-19 (2002). Polowania na Czerwony Październik nie przebił. Nic nie przebije (chociaż wciąż nie widziałem Das Boot Wolfganga Petersena). Fabuła opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Zimna wojna, rok 1961 i chluba Związku Radzieckiego, okręt podwodny o napędzie atomowym, tytułowy K-19. Na pokładzie u sterów Harrison Ford, jako kapitan Aleksiej Wostrikow. W roli pierwszego oficera, Liam Nesson. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, rząd wysyła K-19 w kierunku Stanów Zjednoczonych. W trakcie misji następuje wyciek z reaktora… Końcówka fajna, nawet emocje były. Początek wlókł się ślamazarnie. Całość niezła, choć scenariusz niekoniecznie przeznaczony pod batutę Bigelow. 6/10

   MIEJSCE 6   

The Loveless (1981)

The Loveless (1981). Biker movie z 1981 roku, jako debiut reżyserski Kathryn Bigelow. Opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca, jednym przystanku i miasteczkowej tajemnicy. Willem Dafoe w swojej pierwszej „dużej” roli, motocykle i kilka czarnych skórzanych kurtek. Ciekawy, niepokojący i bardzo niezależny. Akcja rozgrywa się w latach 50-tych. Vance przyjeżdża na swoim harleyu do przydrożnej knajpy, a wkrótce zjawia się tam reszta motocyklowej ekipy. Gadają, śmieją się, prowokują. Pojawia się dziewczyna, którą to Vance wydaje się być na swój sposób zaciekawiony. Jest też wściekły ojczym, broń, przemoc. Może nie jest to Twin Peaks, jednak parę momentów przeniósłbym do lynchowskiego miasteczka. Recenzja tutaj. 6/10

   MIEJSCE 5   

Near Dark - Blisko Ciemności (1987)

Near Dark – Blisko Ciemności (1987). Bardzo innowacyjny i intrygujący horror o wampirach, w którym o wampirach się nie wspomina. Pure 80’s z genialnym podkładem muzycznym autorstwa zespołu Tangerine Dream. Syn farmera Caleb zostaje zauroczony przez dziewczynę o imieniu Mae i owładnięty przez ciemną stronę mocy. Wpada tym samym w szpony mrocznej ekipy pod przywództwem Hookera (Lance Henriksen). Świetne zdjęcia, szalony Bill Paxton, no i kilka mankamentów. Recenzja tutaj. 7/10

   MIEJSCE 4   

Strange Days - Dziwne dni (1995)

Strange Days – Dziwne dni (1995). Zdecydowanie do odświeżenia. Ralph Fiennes, jako Lenny Nero – były gliniarz handlujący ludzkimi przeżyciami. Przeżycia te można kopiować i zapisywać na taśmy. Towar jest bardzo pożądany przez łaknących cudzych doznań. Możesz poczuć wszystko. Jest zapach, dotyk, ból. Tymczasem na rynku pojawiają się taśmy z morderstwami… Nero stroni jednak od handlu takim towarem. Przebywając w półświatku wplątuje się w końcu w grubszą aferę. A ta zatacza coraz szersze kręgi… Pamiętam zajebisty cyberpunkowy klimat, który mógłbym pochłaniać godzinami, a którego wyczuwam ogromną niszę w kinematografii. Świetne scenografie i klimatyczna muzyka. No i obsada… Juliette Lewis, Angela Bassett, Tom Sizemore. 7/10
 
   MIEJSCE 3   

Point Break - Na fali (1991)

Point Break – Na fali (1991). Ahh, co to był za film. Johnny Utah (Keanu Reeves) – gliniarz, który infiltruje przestępczą grupę działającą pod przywództwem Bodhiego (Patrick Swayze). Jako że zespół Swayzego w cywilu jest ekipą od surfingu, Utah musi porzucić biurowy uniform agenta FBI i przywdziać hawajską koszulę. W miarę poznawania uroków życia jako surfer, odnajduje wspólny język z Bodhim. Imprezy, alkohol, długie rozmowy, w końcu przyjaźń(?). Świetny film akcji. Reeves doskonale się sprawdził jako pies gończy, a Swayze jeszcze lepiej wypadł w roli gangstera. Świetny scenariusz i pełnokrwiste postacie. No i ten finał na plaży… I ta ostatnia fala, i ten deszcz…8/10

   MIEJSCE 2   

Zero Dark Thirty - Wróg numer 1 (2012)

Zero Dark Thirty – Wróg numer 1 (2012). 7 miliardów ludzi na świecie, a i tak się nie ukryjesz. Kathryn Bigelow w swoim ostatnim filmie wzięła na celownik terrorystę numer 1 na świecie. Osama Bin Laden pokazał, że niewyobrażalną przemoc skierowaną w tysiące osób można rozpocząć w malutkim państewku, w małym domku z nieutwardzonymi drogami wokół. Namierzenie i złapanie najgroźniejszego terrorysty na świecie było kwestią czasu. Bigelow pokazała obsesję osób biorących udział w „rajdzie” na Osamę. Pokazała ciąg decyzji wpływających na najważniejsze operacyjne kwestie. Film pokazał jak wiele rzeczy można nagiąć i naciągnąć, by dojść do celu. Świetnie zrealizowane kino akcji z doskonałym tempem w takt genialnej ścieżki dźwiękowej. Tu nie było pieprzenia farmazonów. Tu była decyzja i akcja. W końcu finał wszystkim znany, a jednak oglądany z krawędzi fotela. Pamiętam wszystko, od początku do końca. 9/10

   MIEJSCE 1   

The Hurt Locker - W Pułapce Wojny (2008)

The Hurt Locker – W Pułapce Wojny (2008). Petarda. Jeremy Renner powinien codziennie całować po stopach Bigelow za tę rolę. Nie kojarzyłem i nie znałem Rennera przed tym filmem. Po The Hurt Locker stał się dla mnie przekozakiem. Żeby tylko nie nadwyrężył mojego zaufania, jak to obecnie czyni. Wracając do opowieści o saperze, to dostałem taki ładunek emocji, jakich już dawno nie widziałem w kinie. Widz naprawdę czuje, że bomba zaraz pierdolnie i rozerwie sierżanta Williama Jamesa. To film o uzależnieniu od wojny, o niespokojnych duchach, o życiu i śmierci. Uwielbiam ten film. Ten klimat, gdy w koszarach dają upust całemu złu, które się nagromadziło przez jeden dzień, napieprzając się po mordach. O tak. Już dawno nie widziałem tak doskonałej sceny pokazującej bombę atomową pełną negatywnej energii w ciele zestresowanego człowieka. I ten moment, gdy Renner kręci się po rodzinnym domu komentując doniesienia z frontu. Bigelow świetnie pokazała rozwalającą się na kawałki ludzką empatię. Żołnierze jak narkomani, którzy muszą być w ogniu walki, bo inaczej zdychają z nudów. Męczą się w tych domowych pieleszach. Znikają na ulicach swych miast. Dopiero tam, w Afganistanie, Iraku i innych punktach zapalnych tego świata nabierają kolorów. Pełne napięcia kino wojenne o piekle i żołnierzu u jego bram. 10/10
 
The Hurt Locker - W Pułapce Wojny (2008)
Kathryn Bigelow to uhonorowana wieloma nagrodami reżyserka. W tym tymi najważniejszymi dla przemysłu filmowego nagrodami. Jednak co tam Oscary, Saturny, Bafty itd. Tutaj chodzi o mięso, o pazury, które drapią widza. Spoglądając na listę wyreżyserowanych przez Kathryn Bigelow filmów, mogę jednoznacznie stwierdzić, że pani reżyser ma większe jaja niże niejeden reżyser – mężczyzna. Osobną kwestią, nadającą się do całego felietonu jest Bigelow i próba wytłumaczenia dlaczego stworzyła taki świat wokół siebie. Czy potrzebowała silnych mężczyzn, więc stworzyła ich w swoich filmach, gdyż w świecie realnym takich nie znalazła? Być może. A może próbowała wgryźć się w świat filmu, opanowanego skądinąd przez mężczyznę, przez pokazywanie kadrów brutalnych i pełnych przemocy?

Niestety nie zdążyłem obejrzeć The Weight of Water – Przekleństwo Wyspy (2000). A jak układa się Wasza lista?

 

  • Simply

    U mnie na pierwszym ,, Strange Days'' – film na bogato, z rewelacyjną story , serią patentów pierwsza klasa i całym tym zapierającym dech dizajnem i Juliette Lewis , która nigdzie nie była tak piękna. Nawet intrygujące i bardzo subtelne love story ( jednostronne ) się tu załapało , bez zgrzytow i w ładnej harmonii z całością. I ten finał, kiedy na oczach dzikich tłumów ( i wszystkich monitorach świata) dwóch białych gliniarzy napierdala czarną laskę – takiego ładunku anarchistycznej wściekłości po blockbusterze nikt by się nie spodziewał. No i film zrobił klapę , jakich mało , co mnie wkurwiło do żywego , a uboczny efekt był taki, że odtąd blockbustery , skutecznie wyleczyły się z podobnego zuchwalstwa. I stały się programowo pszenno-buraczane.
    Bardzo rzadki przypadek czystego rebelianctwa nie zepsutego dużym budżetem.

  • Near Dark na pierwszym. Zero Dark Thirty na drugim. Filmy z Dark w tytule rządzą, to naukowo udowodniony fakt 🙂

  • Simply

    ,,Near Dark '' na drugim . ,, Strange Days'' rządzi, bo trzeba mieć pałer, żeby taką wizję przeforsować za duże pieniądze . Patrz, co się teraz w kinie budżetowym dzieje .

  • Tak to opisałeś że moje "Zdecydowanie do odświeżenia" powinienem pogrubić 🙂

  • Dziwne dni to ciekawy film – pamiętam, że kiedyś obejrzałam tylko pierwszą godzinę filmu i strasznie się tym jarałam nie mogąc doczekać drugiej. Niestety po obejrzeniu całości mocno się zawiodłam, bo początek i sam pomysł rewelacyjny, niecodzienny, ale jego rozwinięcie, no cóż, niskich lotów.
    Hurt Locker to też mój numer jeden, świetny film odchodzący od schematów – tyle się słyszy o PTSD, a tu taka historia 🙂

  • U mnie Dziwne dni też do odświeżenia, jedyne co z niego pamiętam to cycki Juliette Lewis 😉
    Jak na razie to pierwsze miejsce jest u mnie takie samo jak u Ciebie (Hurt Locker), na kolejnych Near Dark i Point Break. Reszty albo nie widziałem albo muszę sobie przypomnieć.

  • "Zero Dark Thirty" – mam wrażenie, że ten film był trochę niedoceniony, a to moim zdaniem jeden z najlepszych filmów ubiegających się o Oscara ostatnich lat! "The Hurt Locker" też świetny, także czekamy na więcej 🙂

  • WTF. Cycki Juliette Lewis? Pogrubione "Zdecydowanie do odświeżenia", teraz podkreśliłem 🙂 (a Zero Dark Thirty to mógłbyś obejrzeć)

  • Strange Days dla mnie na trzecim, potem Point Break. Jak mówisz, że Strange Days takie dobre, to może też sobie odświeżę.

  • A ja wręcz przeciwnie Kamsonie 🙂 Mam wrażenie że zarówno publiczność jak i krytycy docenili "Zero Dark Thirty". Setka nagród i kolejna setka nominacji na festiwalach całego świata nie trafia do każdego tytułu.

  • Zawodu po "Dziwnych Dniach" nie pamiętam. Teraz po komentarzach powyżej odczuwam raczej ciekawość i chęć odświeżenia. Filmów o wojennych przeżyciach traumatycznych było sporo, choć zgadza się że ostatnio temat trochę zaniedbany i przypomniany właśnie przez "The Hurt Locker". Swoją drogą ten temat to zawsze ciekawe wyzwanie dla aktora.

  • Pingback: John Wick 2 - Po napisach | z pasją o filmach()

  • Pingback: Detroit (2017) - Po napisach | z pasją o filmach()