Ale warto zerwać tę pierwszą warstwę, później drugą i dobrać się do farszu tego esencjonalnego miejskiego thrillera dreszczowca. Okaże się, że każdy miły, sympatyczny, niemiły bohater lub antybohater, wszyscy wyszli z jednego miejsca. Dla mnie Crime 101, który jest adaptacją prozy Dona Winslowa, to opowieść o Los Angeles.

To Miasto Aniołów stanowi tu punkt zaczepienia. I tu nie chodzi tylko o to, że metropolia jest miejscem akcji. Tu chodzi o to, że Los Angeles najpierw przeżuło, a później wypluło te postaci. Są w różnym stanie i różnie reagują na to, co miasto im zrobiło. Muszą przetrwać, dlatego szarpią, gryzą, odwdzięczają się za wszystko, co im miasto, środowisko lub ulica dała. Najczęściej nie dostali nic, poza skorupą. Dostali narzędzia, umiejętności nabyli sami, z obserwacji, z własnego doświadczenia, na pewno nie ze szkoły.

Miasto Aniołów jako źródło cierpienia.

Są tacy, jakimi stworzyło ich Los Angeles, To opowieść o owocach tego miasta.

Zatem przyjrzyjmy się im. Mike (Chris Hemsworth) jest typem złodzieja dóbr ekskluzywnych, trochę jak Thomas Crown, chociaż Mike twierdzi że tego filmu nie kojarzy. Tak, w pewnym momencie, jeden z kluczowych dialogów schodzi na Steve’a McQueena. Jemu bliżej do Bullita, ale najbliżej to raczej do Neila McCauley’a z Gorączki. Najbliżej, ale nie jest dokładnie tym opanowanym Neilem. Wynajmuje po prawdzie te sterylne mieszkania, cechuje go dyscyplina, dokładnie opracowany plan, ale jest też typem neurotycznym, nie stosuje przemocy. Potrafi też odpuścić, ma problem z relacjami. Tak, dużo go łączy z postacią graną przez Roberta De Niro. Znajdziemy jeszcze kilka wspólnych wątków. Jest Nick Nolte, który jako Money potrafi zadbać o kilka spraw związanych z napadami (w Gorączce był to Nate, czyli Jon Voight). Policjant w Crime 101 nie jest takim wariatem jak Vincent Hanna, ale Det. Lou Lubesnick, czyli Mark Ruffalo też potrafi się na Mieście Aniołów odegrać. Jest dobrym gliniarzem, ma nos, jest uparty. No i zły złodziej, pięknie szarżujący Barry Keoghan, który gra najlepszego Keoghana, czyli takiego którego ja na ekranie uwielbiam z tym psychotycznym niepokojącym spojrzeniem. Jest świetny.

Dobry thriller, niezły dramat, świetny Keoghan.

Crime 101 jest więc o napadach, złodziejach, policjantach, niepewnych uczuciach, ale nie tylko. Motyw „odbijania sobie” na mieście, systemie, jest tu wiodący. W grę zostaje uwikłana agentka ubezpieczeniowa (Halle Berry). I ona, samotna w metropolii, kocha to miasto i nienawidzi.

To dobry film, chociaż mam problem z angażem Hemswortha. Nie pasuje w mojej ocenie do takiej roli, jest przecież tym typem zwycięzcy, pewnym siebie mężczyzną. Jest, moim zdaniem, za idealny. Niestety, taka filmowa opowieść powinna być szorstka od początku do końca. Nie czytałem powieści, ale wnoszę że to ten rodzaj brudnej literatury, twardego kryminału z twardymi ludźmi. Hemsworth jest zbyt gładki do takiego świata. Nadrabia spojrzeniem, ale facjata wycięta z modowego żurnala na pewno nie pomaga.

Zatem to bardzo udany film, sprawny, ma punkty styczne z moim ulubionym kinem policyjnym, więc u mnie to zawsze podwyższa ocenę. Są świetne pościgi, miasto sfilmowane jak z najlepszych miejskich thrillerów, drapacze chmur są monumentalne, a ludzie mali. Jak nie będą brutalni, nie przetrwają, o tym jest film.

Artykuł Crime 101 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

W biograficznym filmie o hip-hopowej grupie N.W.A. zagrało dokładnie wszystko, a fani gatunku (do których nie śmiem się zaliczać) dostali opowieść kompletną, w którą mogą wgryźć się bardzo głęboko i co rusz wyciągać dla siebie kolejne smaczki. To historia o chłopakach z Compton, dzielnicy w Los Angeles, gdzie oddział policji wjeżdża z taranami, a syreny i strzały słychać kilka razy w ciągu dnia i nocy. Przeważnie w nocy. To ta sama dzielnica, którą widzieliśmy w filmach Friday (1995) czy Boyz n the Hood (1991). Właśnie tutaj biletem do świata zewnętrznego okazuje się hip-hop.

I pewnie poniekąd z myślą o poprawieniu swojego statusu Dr. Dre, Eazy-E czy Ice Cube zaczęli tworzyć teksty i muzykę. Jednak de facto (według filmowej opowieści), nawet jeżeli chodziło ostatecznie o zarobek, to każdy z nich kierował się przy tworzeniu innymi pobudkami i inne pobudki pomagały w wykreowaniu i utrwaleniu statusu grupy jako prekursorów gangsta rapu.

F. Gary Gray – reżyser filmu, scenarzyści (nominowani do Oscara) oraz producenci (w tym Dr. Dre i Ice Cube) zadbali o to, by widz od początku do końca zdał sobie sprawę co stoi za prawdziwym sukcesem N.W.A. Tutaj chodziło przede wszystkim o autentyczność i szczerość przekazu tej muzyki. To nie był „produkt” skierowany bezpośrednio na sklepowe półki. Muzyka to jedno, ale na pierwszy plan bez ustanku wychodziła przemożna chęć wykrzyczenia w kierunku systemu swojego gniewu, a w szczególności w stronę municypalnych. Zyskując od FBI przydomek „The World’s Most Dangerous Group” N.W.A. nie miało zamiaru utemperować repertuaru cały czas tworząc teksty pełne nienawiści.

Straight Outta Compton to doskonale napisany scenariusz, wciągający bez reszty nawet niedzielnego słuchacza hip-hopu. I chociaż znałem przecież główny zarys historii (i losy Eazy-E), to i tak oglądałem cały dwu i półgodzinny seans z niesłabnącym zainteresowaniem. To perfekcyjnie zrealizowany dokument, gdzie kilkukrotnie myślisz: „Co za świetne i przemyślane decyzje!”. Jak chociażby angaż syna Ice Cube’a do roli własnego ojca, albo fragmenty, gdy Tupac Shakur przygotowuje się do nagrania California Love i wiele, wiele innych (chociażby pierwsze spotkanie ze Snoopem). Nie można było z drugiej strony stworzyć tego filmu inaczej niż właśnie osadzając go w sąsiedztwie muzyczno-historycznych realiach. I to jest super, bo gdy widzę jak Ice Cube ślęczy nad scenariuszem do Friday i cieszy się mając nadzieję na hit, ja już to wiem. To będzie hit.

Artykuł Straight Outta Compton (2015) pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.