PoNapisach
Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Upstream Color (2013)

Upstream Color - 2013Upstream Color wszedł na salony z kina offowego i zmusił widzów do karkołomnych prób interpretacji, tudzież analiz tego co właśnie zobaczyli. Widzowie starają się jak mogą i próbują złożyć do kupy obrazki, na których przelatują robaki, deszcz, farma, świnie, miłość, strach…

To drugi film reżysera Shane’a Carrutha. Do pierwszego zabieram się już od 10 lat i ciągle coś mi wypada. Mowa tu o okrzykniętym jednym z lepszych mindfucków w historii kina, filmie Primer, czyli Wynalazek (2004). Już na wstępie chciałem zaznaczyć, że postać Carrutha robi ogromne wrażenie, gdyż zdaje się być twórcą totalnym swoich filmów. Takim, który chciałby mieć kontrolę nad możliwie jak największą ilością składowych. A więc reżyseruje, montuje, jest operatorem, komponuje muzykę i gra w swoich filmach (zrobił ich raptem dwa, ale wydaje mi się, że ta tendencja się utrzyma). Z czego to wynika? Brak zaufania? Być może Carruth jest człowiekiem żyjącym w przeświadczeniu, że gdy chcesz, by coś było zrobione dobrze, musisz to zrobić sam. Może dlatego oba filmy dzieli prawie 10 lat różnicy?

Upstream Color - 2013
No dobrze. Jeśli więc twórca zrobił film, przy którym odpowiadał za tak wiele aspektów i tak ważnych jednocześnie (muzyka, montaż, obraz), można mieć przekonanie graniczące z pewnością, że film podobał się autorowi (bo przecież uzyskał to co chciał). A widzowi?

Upstream Color - 2013
Widzowie są z pewnością jak zwykle podzieleni. Ja stanę po stronie tych, którzy kompletnie nie zrozumieli przekazu Upstream Color. Oczywiście jest wiele filmów, których przekazu nie byłem do końca pewny, a podobają mi się i wiem, że można o nich dyskutować na wielu poziomach (Źródło Darena Aronofskiego, Drzewo Życia Terence’a Mallicka). Tutaj rozmowa, czy próba wyjaśnienia fabuły może okazać się zadaniem niewykonalnym.

Upstream Color - 2013
Główna bohaterka – Kris (Amy Seimetz) zostaje poddana eksperymentowi. Być może chodzi o coś więcej niż eksperyment. Przez chwilę miałem nadzieję, że całość pójdzie drogą wytyczoną przez Abla Ferrara i jego Inwazję Porywaczy Ciał, czy już dając bardziej dosłowny przykład – film Ukryty (1987) z Kylem MacLachlanem (oba bardzo cenię i polecam). Po ów incydencie w organizmie kobiety zostaje umieszczony pasożyt. Reszta to jeden wielki kolaż ukazujący człowieka i coś w rodzaju jego przepoczwarzania się. Wszystkiego nie można jednak brać jako pewnik, a raczej zamknięte w grubym cudzysłowie. Kobieta cierpi, świat dostarcza jej nowych bodźców, poznaje mężczyznę Jeffa (Shane Carruth). Źle się czują fizycznie, gdy są od siebie oddaleni, a potrafią przeżyć, gdy są wtuleni w siebie, czytaj bezpieczni. To co ich przyciąga do siebie, to coś w rodzaju uzupełniania się nawzajem. Jednak w tym przypadku na poziomie czysto biologicznym. W Kris odżywają strzępy wspomnień, zaczyna coś rozumieć. „Dojrzewa” po „incydencie”, kiedy to zachowywała się jak zwierzak wypuszczony z laboratorium. Jako widz zostajemy wrzuceni jak niemowlak do miejsca, gdzie przyjdzie nam wszystkiego się uczyć, jednak pierwsza ciekawość zamienia się w nerwowość, bo nikt nie pokazuje nam drogi! Przed oczyma przelatują kolejne kadry, będące jednak elementy puzzli z różnych pudełek… Nie jesteś w stanie tego złożyć. Możesz co najwyżej podglądać kolejne pomysły reżysera. Ciekawy motyw muzyczny zdaje się być jedynym przyjemnym dla percepcji fragmentem filmu. Trudny i niejednoznaczny film. Ciężki do opowiedzenia na przystanku autobusowym.

Upstream Color - 2013
 
5/10 - średni

Czas trwania: 96 min
Gatunek: Sci-Fi
Reżyseria: Shane Carruth
Scenariusz: Shane Carruth
Obsada: Shane Carruth
Zdjęcia: Shane Carruth
Muzyka: Shane Carruth
Catering na planie filmowym: też pewnie Shane Carruth

  • Mnie się wydaję, że do oglądania tego filmu wystarczy jedynie ciekawość. Bez niej nie zechcesz zinterpretować tego co obejrzałeś, nawet jeśli miałbyś wybrać najbardziej absurdalną koncepcję, to warto pokusić się o jakąkolwiek analizę, bądź po prostu idąc na całkowitą łatwiznę pogooglać żeby dowiedzieć się co reżyser miał na myśli, a da się to znaleźć 😛 Mnie ten kolaż obrazków, muzyki, skomplikowanej historii uwiódł zdecydowanie i jestem nim ogromnie zafascynowany. Może nawet reaguję podobnie na ten film jak bohaterowie na określone i nieznane im bodźce, które warunkowały ich zachowania. Primera też widziałem. Nie jest to tak fascynujące kino jak Upstrem color, ale faktycznie to kawał porządnego kina. Może i widać brak środków/niski budżet, ale warto sprawdzić – chociaż ten "mindfuck" to lekko przesadzony.

  • Jeżeli nie czuję się dobrze w roli odbiorcy danego filmu i nic w obrazie nie kusi mnie do analizy to zazwyczaj nie szperam dalej. Rzeczywiście, w pewnym momencie przestałem być ciekawy. Być może układając coś tam sobie w głowie poszedłem złą stroną, wszystko się rozpieprzyło a ja powiedziałem sobie po cichu "a ch… z tym. Już się tego nie da złożyć". W takich przypadkach nie szperam i nie googluje za tekstami typu "co reżyser miał na myśli" 🙂

  • Dla mnie ten film jest magiczny, po prostu 😛