Kos to epizod z życia Tadeusza Kościuszki. Oczywiście twórcy mogli wziąć na warsztat cały życiorys Kościuszki, ale byłby to jednocześnie materiał na kilku sezonowy serial i na pewno ze sporym budżetem.

Kos, czyli tarantinowski vibe.

Mamy więc wgląd w epizod, który można odbierać trochę jak metaforę (ostatnie sceny) niepodległościowego zrywu z 1794 roku. Zarys i tło historyczne są więc spektakularne, ale tutaj padają tylko słowa o tym, że powracający ze Stanów Zjednoczonych Kościuszko będzie chciał wzniecić powstanie przeciwko Rosjanom.

Kościuszko chce zebrać szlachtę i chłopów, a pomaga mu w tym czarnoskóry adiutant Jean Lapierre. Ale u nas wówczas, w Polsce, jest podobnie jak za oceanem. To pierwszy filmowy motyw. Chłop zbierający pszenicę tutaj pod batem szlachcica jest jak tamten niewolnik na polu z bawełną. Inaczej sobie to Kościuszko wyobrażał. Myślał, że jest to jasne, że wróg jest jeden. Ale dla szlachty jest ważny tylko własny interes. Chłopi mają orać pole, a szlachcic ma mieć używanie. Widzi to Kos, widzi również Jean Lapierre.

To ważne historyczne tło, dobrze zarysowany krajobraz, ale nie tylko nasz, polski. To krajobraz całego świata, gdy życie ludzkie wycenia się na morgi ziemi. Okazuje się, że Dziki Zachód to stan umysłu, a tym określeniem można po prostu określić pewien stan rzeczy.

Kino dużych emocji i światowa klasa w realizacji.

Kwintesencją jest jednak ten Tarantinowski (moim zdaniem) nastrój znany z kilku chociażby filmów Quentina. Rozmowa przy stole w Bękartach wojny, czy atmosfera przed finałem w Nienawistnej ósemce. Kilka postaci, wszyscy o wszystkim wiedzą, ale blefują, grają, opracowują plan. Znamienne, że rozgrywa się to w czasie karcianej partii. To wzmaga niepokój, stawką nie są tylko fanty na stole, a życie Kościuszki i jego kompanów. Co tam! Stawką jest cała Rzeczpospolita.

Opanowany Kościuszko (Jacek Braciak), opanowany Dunin (Robert Więckiewicz), trzymający nerwy na wodzy pozostali uczestnicy nasiadówki. Tylko ten poniżany szlachecki bękart Ignac (Bartosz Bielenia), który żyje snem na jawie o testamencie, w którym być może został ujęty, nie potrafi miarkować emocji.

Kos w reżyserii Pawła Maślony jest kinem nakręconym i zagranym brawurowo. Mieni się soczystymi barwami, kipi od emocji i jest wspaniale zagrany. Nie było takiego filmu i nie było takiego podejścia do tematu. Pierwszorzędna robota.

Artykuł Kos pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

W biograficznym filmie o hip-hopowej grupie N.W.A. zagrało dokładnie wszystko, a fani gatunku (do których nie śmiem się zaliczać) dostali opowieść kompletną, w którą mogą wgryźć się bardzo głęboko i co rusz wyciągać dla siebie kolejne smaczki. To historia o chłopakach z Compton, dzielnicy w Los Angeles, gdzie oddział policji wjeżdża z taranami, a syreny i strzały słychać kilka razy w ciągu dnia i nocy. Przeważnie w nocy. To ta sama dzielnica, którą widzieliśmy w filmach Friday (1995) czy Boyz n the Hood (1991). Właśnie tutaj biletem do świata zewnętrznego okazuje się hip-hop.

I pewnie poniekąd z myślą o poprawieniu swojego statusu Dr. Dre, Eazy-E czy Ice Cube zaczęli tworzyć teksty i muzykę. Jednak de facto (według filmowej opowieści), nawet jeżeli chodziło ostatecznie o zarobek, to każdy z nich kierował się przy tworzeniu innymi pobudkami i inne pobudki pomagały w wykreowaniu i utrwaleniu statusu grupy jako prekursorów gangsta rapu.

F. Gary Gray – reżyser filmu, scenarzyści (nominowani do Oscara) oraz producenci (w tym Dr. Dre i Ice Cube) zadbali o to, by widz od początku do końca zdał sobie sprawę co stoi za prawdziwym sukcesem N.W.A. Tutaj chodziło przede wszystkim o autentyczność i szczerość przekazu tej muzyki. To nie był „produkt” skierowany bezpośrednio na sklepowe półki. Muzyka to jedno, ale na pierwszy plan bez ustanku wychodziła przemożna chęć wykrzyczenia w kierunku systemu swojego gniewu, a w szczególności w stronę municypalnych. Zyskując od FBI przydomek „The World’s Most Dangerous Group” N.W.A. nie miało zamiaru utemperować repertuaru cały czas tworząc teksty pełne nienawiści.

Straight Outta Compton to doskonale napisany scenariusz, wciągający bez reszty nawet niedzielnego słuchacza hip-hopu. I chociaż znałem przecież główny zarys historii (i losy Eazy-E), to i tak oglądałem cały dwu i półgodzinny seans z niesłabnącym zainteresowaniem. To perfekcyjnie zrealizowany dokument, gdzie kilkukrotnie myślisz: „Co za świetne i przemyślane decyzje!”. Jak chociażby angaż syna Ice Cube’a do roli własnego ojca, albo fragmenty, gdy Tupac Shakur przygotowuje się do nagrania California Love i wiele, wiele innych (chociażby pierwsze spotkanie ze Snoopem). Nie można było z drugiej strony stworzyć tego filmu inaczej niż właśnie osadzając go w sąsiedztwie muzyczno-historycznych realiach. I to jest super, bo gdy widzę jak Ice Cube ślęczy nad scenariuszem do Friday i cieszy się mając nadzieję na hit, ja już to wiem. To będzie hit.

Artykuł Straight Outta Compton (2015) pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.