„ktory najbardziej podobal sie dzieciom (nawet jesli dobijaly do 40-tki)”

Tak, to ja.

Pozwól, że wybiorę jednak czwartą drogę. Czasem będę fanbojem i pisał w emocjach (z czym, wierz mi lub nie, walczę, bo takie teksty zawsze tracą na jakości, co sam autor widzi po czasie). A czasem, jak w przypadku „Ostatniego Jedi” będę oceniał film zimnym okiem, co też staram się robić coraz częściej.

Sa trzy opcje w pisaniu o filmach. Albo jestes fanboyem, albo krytykiem, albo probujesz srodkowej drogi. Osobiscie pasuje mi trzecia opcja, co oznacza ze mimo emocji patrze na filmy zimnym okiem i nie staram sie udawac glupszego niz jestem. Przebudzenie Mocy to film z tania i glupawa narracja, i calkowitym niemal brakiem dramatyzmu, ktory najbardziej podobal sie dzieciom (nawet jesli dobijaly do 40-tki). Dodatkowo, calkowicie olal wewnetrzna logike swiata przedstawionego, za co slusznie zostal zajechany w setkach artykulow. Ostatni Jedi to z kolei odwazny krok naprzod z kilkoma wybojami, ale przynajmniej podejmujacy ryzyko, co przy pracy dla Disneya w ogole jest ewenementem. Nie mozna tego nie zauwazyc, jesli chce sie byc traktowanym jako powazny krytyk filmowy. Rozowe okulary sa ok, pod warunkiem ze trzymasz kontakt z rzeczywistoscia.

„Nostalgia nie ma tu nic do rzeczy”. Takim chłodnym okiem to ja mógłbym teraz na to spojrzeć. Przecież musisz sobie zdawać sprawę, jak wielu widzów było oniemiałych, gdy zobaczyło starych druhów na ekranie. Nie przeczę, że być może to i pewnie to przede wszystkim przesłoniło obiektywizm (i na pewno nie tylko mój). Nie oglądałem od tamtego czasu „Przebudzenia”. Tutaj natomiast nostalgii nie było za grosz i to w sumie również można uznać za plus, bo w tych wielu elementach film broni się pomimo wszystkich rozdanych kart właśnie w „Przebudzeniu”. Co do Lei, to ja mam więcej podejrzeń, że ta scena musiała być poprawiana, klejona i w sumie „cicho sza” o niej, niech już będzie, jak już jest. Na ten przykład jakieś takie niezdrowe zero zdziwienia było w najbliższym otoczeniu księżniczki, gdy ta wywinęła taki numer…

Leia sie posluzyla moca, wiec mimo ze bylo to zagranie niezbyt potrzebne i malo wyrafinowane, mozna je wytlumaczyc wewnetrzna logika filmowego swiata. Nie zgodze sie, ze bylo tu wiecej bzdurnych zagran, niz w Przebudzeniu Mocy – tam jeden absurd gonil drugi, a akcja byla posklejana, jak tania gra komputerowa. W Ostatnim Jedi dostajemy przynajmniej cos, co ma sens narracyjny. Ale jak mowie, film cierpi glownie ze wzgledu na to, ze musi operowac w puszce wykreowanej przez JJ Abramsa, ktory wprowadzil do franczyzy mnostwo nonsensu. Nostalgia nie ma tu nic do rzeczy, bo film sie po prostu kupy nie trzyma i uzywa trickow, a nie solidnej podstawy dramatycznej do pchania akcji do przodu. Ostatni Jedi z kolei cierpi glownie ze wzgledu na zbyt duzo akcji, ktora nalezaloby poswiecic na rzecz mocniejszej psychologii glownych bohaterow, co w ten sposob faktycznie zblizyloby film do Imperium kontratakuje. Bardzo ladne sekwencje walk, szkoda tylko ze na tle zwrotow akcji, ktore sa strasznie pogonione. Mamy tu dobre decyzje w sprawie losow glownych bohaterow, ktorzy jednak dalej jednak sa jak wycieci z papieru, no moze poza Lukiem. Ale to wszystko dzieje sie z jednego powodu, sukces kasowy jest dla Disneya najwazniejszy, wiec wiekszy nacisk na mitologie po prostu nie wchodzi w gre. Tu widac monstrualna roznice, stara trylogia to glownie mitologia, klimat i katharsis z dodatkiem akcji, a nowa to przede wszystkim akcja z reszta jak kula u nogi.

Pościg to 90% akcji. Jest jeszcze bitwa przed pościgiem i bitwa po pościgu. Poboczne wątki rozgrywają się równolegle do pościgu. Cała planeta – kasyno, do skasowania. A więc tak Konrad. Rzeczywiście Przebudzenie Mocy oceniłem oczko wyżej i nie wstydzę się tego! Tak jak nie wstydzę się tego, co głównie kierowało mną przy ocenie. Długo się czekało, było dużo nostalgii i to pewnie ona przesłoniła wszelkie mankamenty. Jednak w Ostatnim, było jednocześnie tyle głupot, których jednak nie było w Przebudzeniu. Cała Leia, która fruwała (klasyk), ale i wiele elementów, elemencików (Benicio Del Toro, pluszaki, pomysł z dupy z Laurą Dern i manewr z rozwaleniem niszczyciela przy pomocy hipernapędu (WTF, dlaczego to poświęcenie przyszło tak późno). JEDNAK to wszystko i tak idzie w cień, przy tylu genialnych, chociaż pojedynczych scenach. Ocena to raczej średnia.