Sama fabuła nie jest skomplikowana, a sam scenariusz wybitnie odkrywczy (reżyserka oparła go na podstawie powieści Thomasa P. Cullinana, a z tematem zmierzył się już w 1971 roku Don Siegel w filmie pod tym samym tytułem). Ot, w grupę dziewcząt i kobiet w czasie wojny secesyjnej wkracza mężczyzna, wróg, ranny żołnierz Unii John McBurney (Colin Farrell). Znajduje go młodziutka Amy (Oona Laurence). W domu prowadzonym przez pannę Marthę (Nicole Kidman) zostaje opatrzony. Jest trzymany pod kluczem, a kobiety wciąż biją się z myślami czy wydać go „swoim”, czy poczekać aż mężczyzna wydobrzeje i będą mogły go odprawić w dalszą drogę, gdziekolwiek. Lecz im John dłużej przebywa wśród wyposzczonych niewiast, tym trudniej Johna wyrzucić z głowy, w końcu z serca.

Rzeczywiście nie jest to dzieło odkrywcze, ale reżyserka tego formatu wiedziała jak skutecznie poprowadzić akcję, by dawkować napięcie. A to jest wręcz doskonałe. Kapral, jako obiekt pożądania, wprowadza nie lada zamęt w domostwie. Jednak nie każda z niewiast widzi w nim obiekt seksualny. Dla najmłodszej z nich to ojciec, którego być może już mieć nie będzie, dla innej brat, który zginął na froncie, pierwszy kochanek, mąż, który wrócił z wojny, ktoś, kto może sprawić, że poczujesz się znowu kobietą, ktoś, kto doceni ile dobrego robisz dla tych dziewcząt i jak dzielna jesteś w tych trudnych czasach.

Sielski krajobraz, płonące czerwienią zachody słońca, mgliste poranki i przyroda, która onieśmiela, to wszystko sprawia, że dom panny Marthy jawi się jako tajemnicza przystań. Operator Philippe Le Sourd, człowiek, którego prace możemy na ekranie podziwiać stosunkowo rzadko, skadrował naturę i budzącą się namiętność bardzo stylowo (ten sam plastyczny, miękki i nieco wakacyjny ton łapał obiektywem swojej kamery w Dobrym roku Ridleya Scotta). Krajobraz oniryczny, z dała od ryczącego wojenną pożogą frontu (dym wciąż unosi się nad odległymi lasami) uśpił trochę czujność żołnierza, a przecież musiał wiedzieć, że frywolne adorowanie zmieni się w końcu w rywalizację.

Sofia Coppola nakręciła bardzo elegancką (takie też przecież jest to towarzystwo) opowieść o pożądaniu (głównie), ale też o tęsknocie za domem, w klasycznym tego słowa rozumieniu. Na pokuszenie jest więc tłumaczeniem nieco dosłownie kreślącym tylko jeden filmowy aspekt. Ten dramat w ujęciu nieco teatralnym (to raptem trzy pomieszczenia i ogród) sprawdził się doskonale. Napięcie utrzymane jest do końca, a muzyka delikatnie nastraja widza pod zmianę tonacji w opowieści. Wielką przyjemnością jest obserwowanie wszystkich ekranowych gierek, szczególnie, gdy graczami są postaci prowadzone przez takie aktorskie nazwiska jak Nicole Kidman, Kirsten Dunst, Elle Fanning, wszystkie w swoim świecie, na różnym etapie kobiecości. Seans to wyśmienita zabawa, w której mimo wszystko kibicowałem druhowi w bólu.

Za seans dziękuję sieci kin

Czas trwania: 93 min
Gatunek: dramat, western
Reżyseria: Sofia Coppola
Scenariusz: Thomas Cullinan (na podstawie powieści), Albert Maltz, Irene Kamp, Sofia Coppola
Obsada: Colin Farrell, Nicole Kidman, Kirsten Dunst, Elle Fanning, Oona Laurence, Angourie Rice
Zdjęcia: Philippe Le Sourd
Muzyka: Laura Karpman, Phoenix

Na pierwszym planie niczym cienie krążą główni bohaterowie. Są jak małe płomienie, które zaraz zgasną, a nie zdążyły się dobrze rozpalić. Młode serca, które powinny zdobywać, tętnić życiem, kochać i nieść siłę. Coppola nie moralizując przedstawia historię Rusty’ego Jamesa (Matt Dillon). To droga młodego chłopaka w kierunku poważnej recydywy. Rusty chleje, bije się, uczestniczy w orgietkach, ma dziewczynę, o której myśli tylko gdy chce powyć do gwiazd. Wykolejeniec, a przynajmniej na drodze prowadzącej do wykolejenia. Ale hej! To już było. To miasto już miało na swoich ulicach takiego typa. Motorcyle Boy (Mickey Rourke), czyli legenda zaułków. Gdyby w mieście był jakiś bard, to z pewnością połowa jego piosenek byłaby właśnie o nim. Ta legenda to jednocześnie brat Rusty’ego. To oczywiście żadna wielka rzecz, że Motorcycle Boy wraca do miasta. Chociaż w powietrzu wciąż unoszą się opowieści o nim, to de facto „tam” (w tych historiach) nigdy nic nie było. To Rusty snuje brednie o honorze, gangach, wielkich bójkach i o tym, co będzie jutro. Jutra nie będzie, bo Coppola wyraźnie zaznacza to uwypuklając zachowanie swoich postaci. To straceni chłopcy.

Smutny to film, gdyż nie widzimy nadziei dla zatopionych w czerni i bieli postaciach. Cały nasz pobyt w tej sennej mieścinie przypomina przelot na iluzoryczną krainą, gdzie drzwi zostały otwarte tylko na czas seansu – dla nas, widzów. Nikt stamtąd nie wyjdzie. Realizacyjnie twórca postawił na halucynogenny miejscami klimat uciekając się do eksperymentalnych, odważnych zabiegów (Diane Lane prężąca się w stroju bikini na szkolnej szafce, jako pragnienie młodego nabuzowanego chłopaka). Czerń i biel to jednak nie wszystko. Nadaje to oczywiście „artystycznego” zacięcia, jednak za tym poszedł styl filmowania narzucony przez wybitnego operatora Stephena H. Buruma.

Wprawdzie Burum za swoją pracę w zawodzie dostał nagrodę w postaci nominacji do Oscara dopiero przy filmie Hoffa w 1992 roku, jednak to właśnie Rumble Fish powinno zostać uznane za operatorskie arcydzieło. Mocne, odważne kadry i niejednokrotnie śmiałe decyzje o ujęciach z rożnych kątów. Do tego dochodzi mocny kontrast w postaci szybujących wściekle groźnych chmur, jakby ten moment, który mógł wykorzystać Rusty mijał już bezpowrotnie. Już nikt nie zwolni i nie pozwoli mu wsiąść. A może? A może jednak tkwi nadzieja w tym szaleńcu, który przybył na swoim motorze. Może to właśnie on (Motorcycle Boy) będzie u Coppoli zbawicielem. Szalonym, ale jednak zbawicielem.

Reżyser o wielu rzeczach nie mówi, jednak przez kilka epizodów, jako podejrzliwi widzowie sami wyciągnięcie wnioski. Tu nie ma żadnej zagadki, tylko gorzka prawda, która nie jest wyciągana za szmaty na zewnątrz. Ot tak, by legenda mogła żyć dumnie jeszcze przez chwilę.

Polecam jako niemalże arcydzieło w dorobku Coppoli. Rumble Fish to wielka rola Mickey’ego Rourke’a  i Matta Dillona. To genialny epizod Dennisa Hoppera i świetny Nicolasa Cage’a. Nie zapominajmy o niepokojącej, dołującej nawet muzyce i piosenkach w tym świetnej Don’t box me in Stewarta Copelanda Stana Ridgway’a. To w końcu zew młodych wilków, które ryczą tylko na kilku przecznicach, bo nigdzie dalej nie były.  Ponury i jednocześnie porywający film. Nostalgiczny, powolny, oddychający jak maratończyk na finiszu. Polecam bardzo.