W strefie wojny

Patryk — Fri, 15 Jan 2021 18:05:32 +0000

Sami musicie przyznać, że koncept jest intrygujący (widać tutaj, że scenarzyści inspirowali się trochę Dniem próby Antoine Fuqua). Przyszłość, pilot dronów, specjalista od technikaliów, Harp (Damson Idris) zostaje wysłany do niebezpiecznej strefy. Nie będzie jednak działać w pojedynkę. Na misję wyrusza z przełożonym – androidem, Leo (Anthony Mackie). To właśnie android ma ustalić, już na miejscu, lokalizację broni masowej zagłady. Jeżeli byłbym producentem, powiedziałbym „To pewniak, wchodzę w to”. Przecież dostajemy teoretycznie masę atrakcyjnych elementów. Kroi się buddy-movie na dość ciekawym poziomie, bo przełożony – android to nie częsty motyw w tym nurcie. Można też szybko wyobrazić sobie dylematy, wahania nastrojów bohatera, być może rodzące się emocje u zazwyczaj nie kwestionującego rozkazów (twardego i opryskliwego jak tutaj) androida. No i, koniec końców, mamy zaplecze do zrealizowania niezłej akcji (przy odpowiednim budżecie). Brzmi pięknie, ale co w rezultacie dostaliśmy? Wymienione założenia zostały poniekąd spełnione, bo temat pod tym względem wydawał się przecież samograjem. Zabrakło tego co zazwyczaj w produkcjach Netfliksa, wspomnianego budżetu, pazura, zerwania kilku schematów, serca i zaangażowania. Wypadkową oczekiwań i realizacji tychże jest średni film, któremu bardzo blisko do kina klasy Z.

Wspomniany Harp zostaje zesłany w samo zarzewie ognia. To kara za niesubordynację i moment, gdy może poznać wojnę od podszewki. Do tej pory trzymał tylko joystick w wygodnym kontenerze w oddalonym od frontu przyczółku. Działania wojenne to inna para kaloszy. Obraz W strefie wojny ma szybką akcję i twórcy skwapliwie dają o tym znać. Harp po przylocie do nowej bazy i poznaniu kapitana Leo zdąży tylko zmienić ciuchy. Poznają się w biegu, rozmawiają w trakcie przebijania się przez strefę wojny, mijają masowe groby, obozy uchodźców, obrazki, które zawsze wyglądają tak samo ponuro. Filmowa wojna jest coraz bliżej nas. Tutaj, w filmie W strefie wojny konflikt rozgrywa się (w niedalekiej przyszłości) na Ukrainie. Rosja wdziera się agresywnie nie zważając na wojska sił sprzymierzonych urządzając sobie po sąsiedzku pole do manewrów, wspiera lokalnych watażków,. Jeden z nich, Koval, ma chętkę na najgroźniejszy arsenał, a tym samym może zagrozić równowadze sił na świecie.

Żałować więc można tego, co stało się jak zwykle w produkcji Netfliksa, a z drugiej strony chyba nikt nie spodziewał się czegoś więcej. To nie jest zły film, a całość stara się ratować jak może Anthony Mackie. Co by bowiem nie napisać o tym aktorze, to nawet jeżeli gra tutaj poniekąd Willem Smithem, robi to bardzo dobrze. Jest charyzmatyczny, ma ciekawie napisaną postać i wykorzystuje potencjał. Niestety całe kino akcji spod znaku Netfliksa znowu (który to już raz?) nosi te nieszczęsna znamiona wersji eko. Kilka lokacji, skąpa scenografia, nawet te Węgry, które „robiły” za Ukrainę nie zostały należycie wykorzystane. Plenery są kiepskie, kadry za ciasne, a potencjał historii wykorzystany w 30%. To klasyczne straight to DVD z kilkoma niezłymi momentami, sprawnym fizycznie Mackiem (który nie omieszka pochwalić się kocimi ruchami). Nawet jeżeli pod koniec postaciom zmieniają się priorytety, a akcję napędzają nowe motywacje, nad całością zaczyna unosić coś na kształt ambicji, całość znowu ląduje w przysłowiowym koszu z filmami za 3,99 brutto.

Patryk Karwowski

Czas trwania: 114 min
Gatunek: akcja
Reżyseria: Mikael Håfström
Scenariusz: Rowan Athale, Rob Yescombe
Obsada: Anthony Mackie, Enzo Cilenti, Damson Idris, Pilou Asbæk, Velibor Topic
Zdjęcia: Michael Bonvillain
Muzyka: Lorne Balfe

Artykuł W strefie wojny pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Free Fire (2016)

Patryk — Sat, 03 Jun 2017 19:38:36 +0000

Zbiera się ekipa na umówiony deal. To ma być biznes na skrzynki z karabinami M16 plus amunicja. Spotykają się z handlarzami w opuszczonych magazynach na nadbrzeżu. Wszystko odbywa się przy zachowaniu odpowiedniej kryminalnej etykiety, pada trochę „fuck” i „”shit”, ale ogólnie jest całkiem sympatycznie. Zarówno jedna i druga strona wie o co chodzi w takim pokątnym handlu i w mig podporządkowują się do niepisanych reguł. Stoją w kolejce, przychodzą punktualnie, czekają na swoich miejscach. Handlarz giwerami oznajmia, że nie ma M16, tylko niczego sobie Beretty AR70. Jednak umowa była inna. Kupiec złożył dość szczegółowe zamówienie. To pierwszy zgrzyt, a później jest jeszcze gorzej.

Szanuję drogę, którą obrał Ben Wheatley. Wiem, że jego poprzedni film High-Rise nie przypadł wszystkim do gustu. Art housowa kompozycja i ironiczny plaskacz w klasowy podział, na przykładzie mieszkańców pewnego wieżowca, mógł wydać się poniekąd opresyjny. Ja odnalazłem się doskonale w fabule opisującej drogę ku apokalipsie w wymiarze mikroskopijnym. Było okrutnie, ale też zabawnie. We Free Fire Wheatley podąża tą samą ścieżką dramaturgii (chociaż w oczywisty sposób wydarzenia mkną o niebo szybciej), gdzie na początku wszyscy jeszcze jako tako się dogadują, by zaraz po tym do siebie strzelać, przebijać sobie gardła prętami, miażdżyć głowy itd.

Free Fire to energia płynąca z prostej jak budowa cepa fabuły, gdzie widz w mig poczuje jak mocna musiała być chemia na filmowym planie. Chociaż to wciąż skromny projekt (10 milionów dolarów przy takiej obsadzie to raptem zaskórniaki), to bije z niego wręcz nieprzyzwoita siła. Pokrótce można cały scenariusz skwitować jako histerycznie rozpędzony samochód, który nie zamierza się zatrzymać, pomimo rozstawionych blokad. Ta histeria to zarazem nerwowy śmiech kryminalistów, którzy wskutek nieokiełznanego temperamentu, lekkich spustów znaleźli się w patowej sytuacji, w opuszczonym magazynie. Ostrzeliwują się wśród skrzyń, beczek, nie wiedząc do końca czy można się wychylić, gdzie jest przeciwnik, i co czyha za kolejną przeszkodą. Obrzucają się obelgami, obiecują sobie góry złota, są ranni, umierają i do końca nie jesteśmy w stanie przewidzieć kto z nich dotrwa do końca i wyjdzie z tego piekła o własnych siłach.

http://www.ponapisach.pl/wp-content/uploads/2017/06/Free-Fire-OST-The-Phone-Rings.mp3

Jeżeli chodzi o sam pomysł na film (i zarazem wspomniany poprzedni tytuł reżysera), to jest to z pewnością mały zwrot w stylu preferowanym przez wyspiarza. Nie zapominajmy bowiem, że w jego Kill List (tytuł z 2011 roku znalazł się w moich 30 najlepszych filmach wyreżyserowanych w XXI wieku) nikomu do śmiechu nie było. Sytuacja z Free Fire jest taka, że od strony podejścia do postaci Wheatley najbardziej przypomina Tarantino. Tu również nie sposób nie oddać serca każdemu bohaterowi z osobna (a jest ich tu sporo). Każdy zbir ma swoje ważne pięć minut i każdy w swoim występie wypadł doskonale. I nie będę ukrywać, że Brie Larson (jedyna kobieta na planie) blednie przy całej reszcie, a z pewnością zgarnęła największą kasę za występ. To nawiązanie do Tarantino nie kończy się tylko i wyłącznie na porównaniu metody przy budowaniu cech charakterologicznych filmowych postaci. Kwestia zahacza również o rozmowy bohaterów, pewną żartobliwą konwencję przy budowaniu linii dialogowych. Chociaż nie ukrywam, że u Wheatleya całość jest inna, bardziej chłopięca, nieokrzesana, być może mniej elokwentna, ale przez to częściej urywana głupim, szczerym śmiechem. I brawa za świetnie dobraną ścieżkę dźwiękową! Co za napięcie i pazury!

Free Fire to ostatecznie (przede wszystkim w finale) brutalna rozrywka, bo przecież inna nie może być przy akcji dwóch wyszczekanych i uzbrojonych band zamkniętych w jednej hali…

Czas trwania: 90 min
Gatunek: akcja
Reżyseria: Ben Wheatley
Scenariusz: Ben Wheatley, Amy Jump
Obsada: Enzo Cilenti, Armie Hammer, Sharlto Copley, Michael Smiley, Brie Larson
Zdjęcia: Laurie Rose
Muzyka: Geoff Barrow, Ben Salisbury

Artykuł Free Fire (2016) pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Archiwa: Enzo Cilenti - Po napisach - komiks - książka - kino

W strefie wojny

Free Fire (2016)