Na pierwszym planie niczym cienie krążą główni bohaterowie. Są jak małe płomienie, które zaraz zgasną, a nie zdążyły się dobrze rozpalić. Młode serca, które powinny zdobywać, tętnić życiem, kochać i nieść siłę. Coppola nie moralizując przedstawia historię Rusty’ego Jamesa (Matt Dillon). To droga młodego chłopaka w kierunku poważnej recydywy. Rusty chleje, bije się, uczestniczy w orgietkach, ma dziewczynę, o której myśli tylko gdy chce powyć do gwiazd. Wykolejeniec, a przynajmniej na drodze prowadzącej do wykolejenia. Ale hej! To już było. To miasto już miało na swoich ulicach takiego typa. Motorcyle Boy (Mickey Rourke), czyli legenda zaułków. Gdyby w mieście był jakiś bard, to z pewnością połowa jego piosenek byłaby właśnie o nim. Ta legenda to jednocześnie brat Rusty’ego. To oczywiście żadna wielka rzecz, że Motorcycle Boy wraca do miasta. Chociaż w powietrzu wciąż unoszą się opowieści o nim, to de facto „tam” (w tych historiach) nigdy nic nie było. To Rusty snuje brednie o honorze, gangach, wielkich bójkach i o tym, co będzie jutro. Jutra nie będzie, bo Coppola wyraźnie zaznacza to uwypuklając zachowanie swoich postaci. To straceni chłopcy.

Smutny to film, gdyż nie widzimy nadziei dla zatopionych w czerni i bieli postaciach. Cały nasz pobyt w tej sennej mieścinie przypomina przelot na iluzoryczną krainą, gdzie drzwi zostały otwarte tylko na czas seansu – dla nas, widzów. Nikt stamtąd nie wyjdzie. Realizacyjnie twórca postawił na halucynogenny miejscami klimat uciekając się do eksperymentalnych, odważnych zabiegów (Diane Lane prężąca się w stroju bikini na szkolnej szafce, jako pragnienie młodego nabuzowanego chłopaka). Czerń i biel to jednak nie wszystko. Nadaje to oczywiście „artystycznego” zacięcia, jednak za tym poszedł styl filmowania narzucony przez wybitnego operatora Stephena H. Buruma.

Wprawdzie Burum za swoją pracę w zawodzie dostał nagrodę w postaci nominacji do Oscara dopiero przy filmie Hoffa w 1992 roku, jednak to właśnie Rumble Fish powinno zostać uznane za operatorskie arcydzieło. Mocne, odważne kadry i niejednokrotnie śmiałe decyzje o ujęciach z rożnych kątów. Do tego dochodzi mocny kontrast w postaci szybujących wściekle groźnych chmur, jakby ten moment, który mógł wykorzystać Rusty mijał już bezpowrotnie. Już nikt nie zwolni i nie pozwoli mu wsiąść. A może? A może jednak tkwi nadzieja w tym szaleńcu, który przybył na swoim motorze. Może to właśnie on (Motorcycle Boy) będzie u Coppoli zbawicielem. Szalonym, ale jednak zbawicielem.

Reżyser o wielu rzeczach nie mówi, jednak przez kilka epizodów, jako podejrzliwi widzowie sami wyciągnięcie wnioski. Tu nie ma żadnej zagadki, tylko gorzka prawda, która nie jest wyciągana za szmaty na zewnątrz. Ot tak, by legenda mogła żyć dumnie jeszcze przez chwilę.

Polecam jako niemalże arcydzieło w dorobku Coppoli. Rumble Fish to wielka rola Mickey’ego Rourke’a  i Matta Dillona. To genialny epizod Dennisa Hoppera i świetny Nicolasa Cage’a. Nie zapominajmy o niepokojącej, dołującej nawet muzyce i piosenkach w tym świetnej Don’t box me in Stewarta Copelanda Stana Ridgway’a. To w końcu zew młodych wilków, które ryczą tylko na kilku przecznicach, bo nigdzie dalej nie były.  Ponury i jednocześnie porywający film. Nostalgiczny, powolny, oddychający jak maratończyk na finiszu. Polecam bardzo.

W filmie Pale Rider poznajemy miasteczko, którym trzęsie Coy LaHood (Richard Dysart), jego syn Josh (Chris Penn!) oraz cała masa pobratymców. Są też oni – poszukiwacze złota i ich osada. Ci, którzy chcieliby odpłynąć w cudowny, amerykański sen. Znaleźć ten jeden, jedyny samorodek, który pozwoli zapomnieć o wszystkich chudych latach i przyniesie tłustą przyszłość. Samozwańczy pan i władca życia wszystkich w okolicy, LaHood, próbuje wyrzucić poszukiwaczy złota ze swojego terenu. Jeśli opuszczą ziemię, LaHood zgodnie z prawem będzie mógł zająć złotodajną okolicę. Na jego nieszczęście pojawia się niesamowity jeździec. Już w pierwszej scenie, Eastwood pokazał, że jeździec będzie spowity aurą tajemniczości. Podobało mi się jak reżyser ukazał go siedzącego na koniu, na dalekim planie, w czasie, gdy na pierwszym zbiry szykowały się do napaści.

Dalej jest kameralnie, cicho, z kilkoma zrywami, aż do finału. Pomimo tego, że w tle widzimy pięknie ośnieżone szczyty, a lasy zachęcają, by się w nie cwałem zapuścić, to Eastwood postawił na akcje w dwóch miejscach, sam będąc czymś w rodzaju pomostu. Jest osada poszukiwaczy złota i miasteczko we władaniu wspomnianego LaHood’a. Jeździec może sobie pozwolić na wizyty w miasteczku. To on stał się mediatorem i wysłannikiem. Nie ma tu sytuacji jak w Siedmiu Wspaniałych, gdy w gruncie rzeczy bezbronni wieśniacy szukali najemników. Kaznodzieja nawet nie jest tu proszony o pomoc. Poszukiwacze złota oferują mu nocleg, a on nie godząc się na ludzką krzywdę stanął na drodze zbirom i łajdakom.

Mam jednak wrażenie, że kaznodzieja wiedział gdzie ma się znaleźć, wiedział też z kim ostatecznie przyjdzie mu walczyć. Mam również wrażenie, że wszystko zostało przez niego zaaranżowane. LaHood nie widząc nadziei w swoich „pistoletach” posłał po szeryfa Stuckburna i jego zastępców (skądinąd jest ich razem siedmiu :). To właśnie między nimi ma się rozegrać epicki finał i ostateczna walka pomiędzy dobrem a złem.

Dobre, aczkolwiek trochę leniwe kino. Spokojny seans skupiony na postaci kaznodziei, jako oazie spokoju. W tle mamy jeszcze wątek miłosny pokazujący potrzebę posiadania silnego mężczyzny przy boku  przez ówczesne kobiety. Fascynację kaznodzieją odkrywają w sobie żona i córka jednego z osadników. Starsza, która chce po prostu bezpieczeństwa i młodsza wpatrzona w rewolwerowca, jak w nauczyciela, przewodnika po miłości. Tak jak napisałem, kaznodzieja ma jednak swój plan i żadne miłostki, pieniądze, złoto nie są w stanie mu przeszkodzić.

Fajne widoczki i surowe, autentyczne facjaty. No i Richard Kiel w typowym dla siebie angażu (przynajmniej z takich go znam :). 218 cm czystej, pierwotnej siły, którą da się jednak poskromić Dobry western, choć dał mi mniej frajdy niż Wyjęty spod prawa Josey Wales.

Film obejrzany w ramach wyzwania „Oglądamy filmy wyreżyserowane przez Clinta Eastwooda”. Zostało TYLKO osiem miesięcy. Rzucać więc wszystkie rozpoczęte seanse i nadrabiać zaległości