Francuski reżyser Jean-François Richet wiedział, że mając takiego asa w rękawie jak Mel Gibson nie ma co owijać w bawełnę. Akcję trzeba w miarę szybko naświetlić przesuwając gwiazdora na pierwszy plan. Nie ma również co udziwniać, więc historia powinna być klarowna oraz sprawnie i szybko prowadzona. Tytułowy krwawy ojciec, czyli John Link, to taki Martin Riggs (seria Zabójcza broń) w alternatywnym świecie. Kiedyś było w nim wiele mroku i przez to spędził szmat czasu w więzieniu. Teraz żyje sobie samotnie w stanie Nowy Meksyk na bezkresnym, wyjałowionym terenie upstrzonym gdzieniegdzie starymi przyczepami. To nowy dom Johna, gdzie próbuje przetrwać kolejny dzień na trzeźwo odhaczając ze swoim sponsorem Kirbim (William H. Macy) krzyżyk na drodze alkoholika. Jednak prawdziwy dramat leży głęboko w sercu Johna. To córka, z którą przez swoje kryminalne wybory nie ma już kontaktu. Lydia (Erin Moriarty) zaginęła w wieku 14 lat, a John cały czas desperacko próbuje pozbierać się w sobie, co rusz chwytając kolejną nadzieję na jej odnalezienie.

Artykuł Blood Father (2016) pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

W biograficznym filmie o hip-hopowej grupie N.W.A. zagrało dokładnie wszystko, a fani gatunku (do których nie śmiem się zaliczać) dostali opowieść kompletną, w którą mogą wgryźć się bardzo głęboko i co rusz wyciągać dla siebie kolejne smaczki. To historia o chłopakach z Compton, dzielnicy w Los Angeles, gdzie oddział policji wjeżdża z taranami, a syreny i strzały słychać kilka razy w ciągu dnia i nocy. Przeważnie w nocy. To ta sama dzielnica, którą widzieliśmy w filmach Friday (1995) czy Boyz n the Hood (1991). Właśnie tutaj biletem do świata zewnętrznego okazuje się hip-hop.

I pewnie poniekąd z myślą o poprawieniu swojego statusu Dr. Dre, Eazy-E czy Ice Cube zaczęli tworzyć teksty i muzykę. Jednak de facto (według filmowej opowieści), nawet jeżeli chodziło ostatecznie o zarobek, to każdy z nich kierował się przy tworzeniu innymi pobudkami i inne pobudki pomagały w wykreowaniu i utrwaleniu statusu grupy jako prekursorów gangsta rapu.

F. Gary Gray – reżyser filmu, scenarzyści (nominowani do Oscara) oraz producenci (w tym Dr. Dre i Ice Cube) zadbali o to, by widz od początku do końca zdał sobie sprawę co stoi za prawdziwym sukcesem N.W.A. Tutaj chodziło przede wszystkim o autentyczność i szczerość przekazu tej muzyki. To nie był „produkt” skierowany bezpośrednio na sklepowe półki. Muzyka to jedno, ale na pierwszy plan bez ustanku wychodziła przemożna chęć wykrzyczenia w kierunku systemu swojego gniewu, a w szczególności w stronę municypalnych. Zyskując od FBI przydomek „The World’s Most Dangerous Group” N.W.A. nie miało zamiaru utemperować repertuaru cały czas tworząc teksty pełne nienawiści.

Straight Outta Compton to doskonale napisany scenariusz, wciągający bez reszty nawet niedzielnego słuchacza hip-hopu. I chociaż znałem przecież główny zarys historii (i losy Eazy-E), to i tak oglądałem cały dwu i półgodzinny seans z niesłabnącym zainteresowaniem. To perfekcyjnie zrealizowany dokument, gdzie kilkukrotnie myślisz: „Co za świetne i przemyślane decyzje!”. Jak chociażby angaż syna Ice Cube’a do roli własnego ojca, albo fragmenty, gdy Tupac Shakur przygotowuje się do nagrania California Love i wiele, wiele innych (chociażby pierwsze spotkanie ze Snoopem). Nie można było z drugiej strony stworzyć tego filmu inaczej niż właśnie osadzając go w sąsiedztwie muzyczno-historycznych realiach. I to jest super, bo gdy widzę jak Ice Cube ślęczy nad scenariuszem do Friday i cieszy się mając nadzieję na hit, ja już to wiem. To będzie hit.

Artykuł Straight Outta Compton (2015) pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.