Mi nie było nikogo żal bo wiedziałam, że nie będzie żadnego happy endu i idiota zostanie idiotą i zrobi coś głupiego (na przykład wypadnie przez okno podczas próby ucieczki…). Chociaż może trochę żal mi było Nicka. Tak, jak przypuszczałam – śniły mi się poszczególne postaci umazane czerwonym….
Która to scena? Nie kojarzę. Muzyka na początku zupełnie mi nie współgrała. Potem się przyzwyczaiłam.
A tak baj de łej – super, że w czasach, kiedy nie za bardzo mogę pójść do kina są Netflixy i inne bajery i super, że w gąszczu tych wszystkich dziwnych Dynastii, Botoksów i innych Greyów można znaleźć perły.

Niestety, świat jest pełen takich idiotów. Ale nie umieraj! To są ci kretyni, którzy rzucali kamieniami w szkole. To są ci sami idioci, którzy kradną sanki spod drzwi, albo słoiki z ogórkami z piwnicy. Ci sami, co łażą po parkingach w nocy i sprawdzają, czy samochody są pozamykane. Lawirują, uciekają, ściemniają i chowają się u babci w tapczanie, gdy jest nalot policji. Od cholery ich jest. Dlatego to dość niecodzienne kino, bo rzadko kiedy dane nam jest towarzyszyć takim „kryminalistom”. Ja go bardzo polubiłem bo był i wiarygodny i troszkę było mi ich żal (chociaż ratunku dla nich nie widziałem i nie chciałem) i w końcu to kawał fajnej technicznej roboty (muza + obraz). Tam jest taka scena, gdy w sumie ta najszybsza akcja już się skończyła, a muzyka siłą rozpędu jeszcze trwa. I to było nawet zaskakujące, bo złapałem się na tym, że nie byłem pewny, czy na pewno ją słyszę 😀