„Pomyśleć” na „Kształcie wody”. Przecież tu nic nie było ukryte. Wszystkie metafory były aż nadto czytelne. Walka z uprzedzeniami i dyskryminacją, miłość dwójki wyrzutków, uczucie ponad podziałami. Ja to wszystko rozumiem, ale nie kupuję formuły „baśni” Del Toro i w gruncie rzeczy irytuje mnie ten styl reżyserskiej wypowiedzi. A pojęcie „baśń dla dorosłych” to już w ogóle mi przeszkadza.