Komentarze do: I, Tonya

Autor: Cruella - Po napisach | z pasją o filmach

Cruella - Po napisach | z pasją o filmach — Mon, 15 Nov 2021 18:38:16 +0000

[…] osobowości. Dwa najlepsze przykłady to Miłość Larsa, ale przede wszystkim mistrzowska Jestem najlepsza. Ja, Tonya z udziałem Margot Robbie. I Tonya i tutaj Cruella, prezentują podobny poziom szaleństwa, […]

Autor: Kino Konesera - kwiecień 2018 - Po napisach | z pasją o filmach

Kino Konesera - kwiecień 2018 - Po napisach | z pasją o filmach — Fri, 04 May 2018 06:48:33 +0000

[…] W 1994 r. światem amerykańskiego łyżwiarstwa figurowego wstrząsnął brutalny napad na obiecującą zawodniczkę, Nancy Kerrigan. Jeszcze bardziej wstrząsające okazały się doniesienia, jakoby za atakiem stali bliscy Tonyi Harding, łyżwiarki konkurującej z Nancy, a być może i ona sama. Widzowie mogliby oczekiwać obrazu przedstawiającego walkę Kerrigan o powrót do sprawności oraz jej późniejszy sukces na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Lillehammer, gdzie zdobyła srebrny medal. Film koncentruje się jednak na losach Tonyi. RECENZJA TUTAJ […]

Autor: 13 najlepszych filmów 2017 roku - Po napisach | z pasją o filmach

13 najlepszych filmów 2017 roku - Po napisach | z pasją o filmach — Sat, 30 Dec 2017 20:21:19 +0000

[…] Mam przekonanie graniczące z pewnością, że wejście w projekt przez Margot Robbie było jej jedną z lepszych branżowych decyzji. Oprócz wcielenia się w główną rolę została współproducentką obrazu. I, Tonya to nakręcony z werwą, zadziornym montażem, pełny humoru film, który przypomina swoim realizacyjnym sznytem Chłopców z ferajny Scorsese. Tę historię łapię się na jednym tchu, bez ustanku w skupieniu. Humor, który dostajemy przy okazji opowieści o łyżwiarce jest kpiarski, łobuzerski. Nabijamy się z tej patologii, z tego, że Tonya dostaje kapustą w głowę, że oddaje strzał z dubeltówki w uciekającego męża, a przecież… to jest diabelnie smutna historia ludzi z marginesu, którzy stali się sławni dzięki ciężkiej pracy dziewczyny, która weszła na lodowisko w wieku trzech lat. Pośród tego śmiechu przychodzi nagle pauza, bo stwierdziłem, że cały zabieg był bardzo sprytny, wyjątkowo zwodniczy. Śmiałem się i stałem się taki sam jak to zacne grono jury, które karciło Tonyę za jej pochodzenie, wygląd i maniery… To szczególnie uderza pod koniec, gdy tempo zwalnia i przychodzi wzruszenie, a my możemy spojrzeć na całą sytuację z dystansu. (cała recenzja tutaj) […]