Daniel! NBK jest w takim razie kolejnym doskonałym przykładem! I również mógłby zostać opisany jako „zwierciadło przemian filmu fabularnego”. Chociaz i tak uważałem, że DP rzeczywiście może być potraktowany jako przypadek szczególny, gdzie przykłady omawianych kwestii, są wyłożone jak na patelni.

Jak w końcówce Mallory mówi jak uciekną, a Mickey jej przerywa i że muszą zabić Downey Jra żeby była puenta, ale nie są pewni jaka, to są fourth wall brejki.

https://youtu.be/jzw9oFyKUH4

A sitcomowe falshbacki z Rodney Dangerfieldem to retrospekcje miksujące gatunki.

https://youtu.be/z2t0sq-Rtng

W NBK czwarta ściana była solidna (o ile dobrze pamiętam). Poza tym nie było zabawy w łamigłówki, fabuła była przejrzysta.

Scott Pilgrim i Detention też chyba mają to wszystko. A przed 99 był Natural Born Killers.

Tak 99/2000 może być datą graniczną. Nie wiem czy „Deadpool” może być traktowany jako apogeum. Nadaje się po prostu do wyjaśnienia na czym polega odwrócenie się od stylu zerowego (bo sporo w nim przykładów i można je jasno i klarownie przedstawić) – przezroczystość fabuły, retrospekcje, zaburzenie ciągłości, odwoływanie się do zjawisk pozafilmowych, nawiązanie kontaktu z widzem, nawet igranie z formami kręcenia samego filmu (Deadpool odwraca kamerę, żeby widz czegoś nie zobaczył), miks gatunkowy (melodramat, akcja) i nawet wtręty różnych filmowych technik (animacja w filmie aktorskim – Deadpool widzi w pewnym momencie jakieś kucyki czy coś, nie pamiętam dokładnie)

Space Jam! Jest jeszcze Space Jam.

Wiec skoro było aż tyle filmów, to czy 99/2000 jest rzeczywiście taką graniczną datą z dopiero Deadpoolem będącym apogeum tego stylu?

No przecież wiesz, że tak 🙂 O „Last action hero” jest nawet kilka zdań w książce, tak jak o „Dniu świstaka” i wielu, wielu innych 😛

Hej, a co z filmami Mela Brooksa, Ferris Bueller’s Day Off , Bowfingerem, Get Shorty i Be Cool, Wes Craven’s New Nightmare, Irmą Vep, Last Action Hero i tym filmem z Norrisem i Jonathanem Brandisem

https://youtu.be/ZAP_LRHDglc

One też się liczą?

To dobry film, i rzeczywiście można, by wspomnieć o Oceans 12 jako o kinie, które również igrało z założeniami stylu zerowego (JAK TYSIĄCE INNYCH FILMÓW! 🙂 ). Reasumując… Deadpool to dobry przykład, bo dość łatwo, w sposób opisowy, można (tak jak w przypadku tej książki) poświęcić cały rozdział na omówienie (tutaj podsumowanie) każdej złamanej (chociaż nie można słowo „łamanie” odczytać w negatywnym znaczeniu) zasady stylu.

„… masz spiętrzenie wszystkiego. Rozmowy z widzem, pytania do niego, przywoływanie prawdziwych wydarzeń, postaci, nawet samego Rayana Reynoldsa, przewijanie akcji w tył, w przód, akcja równoległa. Film w filmie w filmie.”

Z grubsza wszystko to było w Ocean’s 12 i jakoś nie widzę, żeby profesorowie o tym książki pisali (a powinni, bo to zajebisty film), a tam wcale nie ma jakichś mil rozwoju gatunku heist movie w stosunku do Gambita i The Italian Job.