No mi się właśnie wydaje, że film dużo więcej by zyskał gdyby w scenariuszu odpuścili epizod sprzed wojny. Dramatyczne losy bohaterki (rozłąka z dziećmi) mogła być tylko wspomniana. Wyobraźnia widzów naprawdę by sobie poradziła. Dla mnie najlepsze fragmenty to własnie z Lubosem. Wolałbym, żeby ta miłość trwała dłużej. Więcej spojrzeń, spacerów, przyczynków do powstania książki. Później wspomnienia i przelane doświadczenia na papier. czyli do książki, oczywiście wszystko poparte doświadczeniem Wisłockiej jako lekarza. Ale tu też nie trzeba by za dużo wyjaśniać, bo sam fakt, że Wisłocka była lekarzem, powinien widzowi wystarczyć. Doceniam w filmie wiele rzeczy, ale wyścig po kolejnych fragmentach życiorysu był według mnie niepotrzebny

Eryk Lubos ma ogromne pokłady talentu. Zgadza się, że do wizerunku amanta według filmowych ram nie pasuje, ale jego szorstka, chropowata i trochę łobuzerska fizjonomia może sprawdzić się jako magnes dla kobiecych postaci. W tym przypadku sprawdziła się doskonale.