Odpowiedziałem drogą mailową na seba280@************

„Pamięć to nic innego, jak tylko kłopoty.” To świetny wywiad i wiele mądrych słów (dzięki). Co do braku wspólnej płaszczyzny do dyskusji, o której mów David Rieff, to myślę, że o ile osoby widzące w obrazie tylko zło dokonywane przez stronę przeciwną (na Ukrainie i w Polsce) rzeczywiście nie dojdą do porozumienia między sobą, to w obrębie jednego narodu może wytworzyć się coś na kształt zacieśnienia relacji w społeczeństwie dyskutującej o tej części historii. I wcale nie musi być tak, że film rozpali jakieś nacjonalistyczne ogniska.

No tak, niestety. Problem jest taki, że probować można kierować swój przekaz do ambitnych/inteligentnych widzów, ale tych jest garstka i górę – szczególnie w krajach Europy Wschodniej – zawsze biorą emocje i toksyczna pamięć. Na Ukrainie podobno piekło się rozpętało z powodu tego filmu, co mnie kompletnie nie dziwi, bo oni lekko ostatnio nie mieli i to nie jest dla nich najlepszy czas na rozprawianie się z historią, co jest specyficzną polską manią, która mało ma pozytywów tak ogólnie.

Wywiad z Davidem Rieffem (synem Susan Sontag) ci polecam:

http://kulturaliberalna.pl/2016/10/18/david-rieff-wigura-wywiad-pochwala-zapomnienia/

„Mial facet dobre intencje, ale mu nie wyszlo :D”. Chodzi o to, że próbował widzom przekazać obraz „winy” leżącej po dwóch stronach, ale i tak większość nie zrozumiała? Być może. Rzeczywiście czytałem wiele relacji o „Wołyniu” gdzie twórca w końcu pokazał złych Ukraińców. Pokazał. Ale pokazał też złych Polaków, a tego chyba już nie widzieli. A przecież od tego się zaczęło. W scenach na weselu, od opowieści i zdjęć palonych przez Polaków cerkwi.