"Nazwiska współscenarzystów powinny mówić już wiele o stylu opowieści, w której się zanurzymy. Nic bardziej mylnego. Nie będzie tu żadnych skandalicznych obrazków. Nic, czego widz mógłby się spodziewać od twórców przyszłej Salo, czyli 120 dni Sodomy…"

Pasolini to w początkach swojej kariery w gruncie rzeczy opowiadacz historii ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa, z mocno zarysowanym, lewicowskim podejściem do opowiadanej historii, broniący wyrzutków, dziwek i nadający im szerszy i większy od opowiadanej historii wymiar. Tak było we "Włóczykiju", "Mamma Roma", tak jest i w "Kostusze". To wszystko to przenoszenie ludzkich problemów na większy, niejednokrotnie naznaczony religią poziom ( w momentach premiery te filmy były tak i tak naznaczone skandalami). Błędem byłoby go jednak odbierać tylko przez pryzmat Salo, choć z drugiej strony film ten jest kulminacją poprzednich obrazów.
Ciekawi mnie, co będziesz pisał o tych najważniejszych obrazach Bernardo, czyli "Ostatnim Tangu", czy choćby "Wiek XX". 🙂