Ps. Ty i ten Twój Wilk z Wall Street 🙂

Jeżeli przenieść filmową rzeczywistość na debatę, Stone stosuje tanie erystyczne chwyty, nie próbuje nawet znaleźć uzasadnienia dla pewnych wyborów i pewnych sytuacji.
Nawet przez chwile jako widz nie masz wyboru, stajesz przed faktem dokonanym – Masz czuć to, teraz to, a teraz to! Koniec! Tak chodzi o emocje, ale emocje zupełnie inaczej buduje przywołany w moim przykładzie Scorsese, który prowokuje do myślenia, do zastanowienia się, do poszukania czegoś w samym sobie, a zupełnie inaczej robi to Stone, który nie prowokuje do niczego. Stone wykłada.

Nie przypisuje mu złej woli, nie próbuje zrobić z niego jakiegoś straszliwego demagoga (choć bogiem a prawdą jest demagogiem), Stone po prostu nie wie, że da się inaczej. W swojej narracji jest jak Micheal Moore – ma silne przekonania i nie cofnie się przed zagraniem na ludzkich emocjach żeby osiągnąć swoje cele. Moore wypada na tym o tyle gorzej… że podobno tworzy filmy "dokumentalne".

Inaczej mówiąc… Stone nie pozwoli Ci nigdy mieć własnego zdania i własnych odczuć. Możesz myśleć wyłącznie to czego on od Ciebie wymaga, możesz czuć tylko to co On każe Ci czuć. A jeżeli myślisz inaczej, próbujesz czuć inaczej… jesteś zły i błądzisz, jesteś gorszy i niepotrzebny… bo droga jest tylko jedna. I właśnie to jest w tym wszystkim najbardziej ironiczne.
Bo ten lewicowy bohater, myśli i opowiada tak jak od zawsze robili to konserwatyści.