Radosław Ostrowski

Simply myśli, że to przeniesienie do współczesności teoretycznych przemyśleń starożytnych filozofów o walce między złudnym cywilizacyjnym porządkiem, a pierwotnym chaosem;

Patryk, że to smutna historia faceta, który popada w chorobę psychiczną;

A ja, że to absurdalna satyra (albo komedia) o współczesnym facecie, takim everymanie, który kompletnie nie radzi sobie ze swoimi egzystencjalnymi lękami (np. bezmyślną, niesatysfakcjonującą biurową pracą; szukaniem głębszego sensu; tym, że coś za bardzo podoba mu się przebywanie w towarzystwie mężczyzn bez koszulek i może to jest trochę gejowskie 🙂 itd. itp.)

No właśnie: "niby byłeś". Norton też jest "niby dorosły", ale nie jest "dorosły". Najpierw zapycha pustkę konsumpcjonizmem, a kiedy to nie działa bawi się w te swoje bunty. Ty założyłeś rodzinę, stałeś się odpowiedzialny i dorosły. Zajęło ci trochę czasu, bo pewnie, że zajmuje, nie ma lekko. Norton myślał, że znalazł lepsze wyjście, uciekł od trudnych zmian w fantazje podlane populistycznymi sloganami. Łatwo jest mu współczuć, bo każdy facet w przedziale 20pare-30pare lat chciałby uciec w coś takiego (i jeszcze żeby to okazała się prawdą), ale to nie jest dorosłe zachowanie.

@Daniel "Norton nie jest dorosły, bo dorosły facet zmieniłby pracę". Kurde …. No nie wiem 🙂 Też byłem niby dorosły, i tkwiłem przez 5 lat w gównianej pracy. I pewnie bym tkwił dalej. Dopiero gdy poznałem odpowiednią kobietę dostałem impuls 🙂 Kopniaka i sru. Zapieprzam 10x szybciej w 10x bardziej wymagającej pracy. Pod wieczór jestem jak koń po westernie, ale ile się dzieję 🙂 Norton nie miał przy sobie nikogo w momencie "przełomu". Gdy choroba zapukała do drzwi. Nikt go w porę nie zdiagnozował, a on sam szukał odpowiedzi na pytanie "co się ze mną dzieję" w złych miejscach. Po 10 minutach w takiej grupie musiałbym sobie zapodać wszystko co niezdrowe by się otrząsnąć 🙂