Ja odebrałem Belforta jako stuprocentowego obywatela tego świata. Może na początku był trochę niepewny, jednak szybko nasiąkł klimatem.

Być może chodzi Tobie o to że różnił się wewnętrzną postawą. Że miał więcej w sobie więcej luzaka niż poruszający się według schematu maklerzy. Tak, wniósł dużo szaleństwa na Wall Street. Drogę ku temu otworzyły mu narkotyki. Różnił się na pewno od Gordona Gekko, który wyszedłby z imprezy Belforta, uznając że to strata czasu. Jeżeli chodzi o to że Belfort nie pasował w tym sensie, to się zgodzę 🙂

A ocena? No wiesz, zawsze musi być jakaś skala porównania. Jeżeli "Chłopców z Ferajny" oceniam na 10, to "Wilk…" musi dostać 8 🙂 To wciąż bardzo dobry film.

Troszkę irytuje mnie podnoszona przez wielu kwestia – że z takim rozpasaniem bankowych elit jeszcze nie mieliśmy do czynienia, że Wilk przedstawia paskudny ryj giełdowych oszustów i to jacy są naprawdę, jak wzbogacili się na ostatnim i poprzednim kryzysie…

Prawda jest taka, że sytuacja powtarza się od zarania dziejów. Zawsze byli lepsi i gorsi, kiedyś wiązało się to z władzą duchowną, królewską, arystokratyczną, potem z władzą polityczną, a od kilku wieków to pieniądze są wyznacznikiem. Ilość "panujących" nie zmienia się znaczenie na przestrzeni lat, zawsze to niewielki ułamek całego społeczeństwa…

Tak naprawdę Belfort nie należał do tego świata. Nigdy. Nawet w chwili gdy zarabiał milion dolarów tygodniowo… zawsze był tym gorszym w "dobrym" towarzystwie. Ostatecznie jako ten gorszy został skazany i pozbawiony majątku… za "oszustwa".

Za "oszustwa", które w GE Capital, Lehman Bros. czy Maryl zostały bailout-owane w 08 i 09 roku… by w 2010 roku przyznać każdemu z członków zarządu kilkumiesięczne dochody firmy Belforta…

Winą Belforta nie było oszukiwanie ludzi, winą Belforta było to, że oszukiwał ich w sposób mało wysublimowany, bez poszanowania dla reguł obowiązujących w "wyższych sferach".

Kiedy pomyśleć o tym w ten sposób… postać grana przez Di Caprio staje się bardziej tragiczna… co więcej jest to zasugerowane w filmie, w rozmowach z detektywem.

Żałuje, że nie ma odniesienia do ostatniej sceny w filmie… ujęcia publiczności… i tak oto my biedne, naiwne żuczki, patrzymy na inne biedne naiwne żuczki… no i tylko tyle możemy zrobić, patrzeć i podziwiać jak panuje klasa panów.

Co do samego Di Caprio – kocham faceta, naprawdę. Jednak niezależni od granej przez siebie roli to zawsze będzie Leo, to nigdy nie będzie postać, którą rzekomo ma grać. Szkoda też, że jego zasiąg emocji ogranicza się do krzyku… że też nie nauczył się niczego od Daniela Day-Lewisa na planie gangów… on dobrze o tym wie, że wściekłość, furie czy nawet szaleństwo można zagrać "szeptem"…

Szkoda, że tylko 8 😛

Bohater zbiorowy? Ciekawe spostrzeżenie.

jeśli chodzi o samo przesłanie – wnioskuję, że odczytałeś je jako opowieść o upadku człowieka. dla mnie kwestia jest trochę bardziej złożona.

po pierwsze uważam, że Belfort wcale źle nie skończył (SPOILER!) – najpierw luksusowe więzienie, a później jako prowadzący kurs znów wciska naiwnym ludziom kit. z jego biografii wiemy, że później wydaje książkę, za prawo do filmu też pewnie zgarnął kupę kasy. wiadomo, że ma ogromne długi, ale nie sądzę, żeby żyło mu się źle. mój morał był taki – większość z nas to masa nijakich frajerów, którzy postępują według reguł, a takie cwaniaki bez skrupułów zawsze wyjdą na prostą.

po drugie – ten przesyt imprezami, alkoholem i narkotykami też miał swój cel. pokazywał bowiem nie losy samego Belforta, ale całe jego otoczenie, środowisko maklerów dysponujących niewyobrażalną ilością pieniędzy. odczytuję ten zabieg, jako próbę stworzenia bohatera zbiorowego, a tym samym opisanie szerszego zjawiska – pokazanie, na czym oparta jest współczesna gospodarka i mechanizmy ekonomiczne, które doprowadziły do kryzysu w 2008 roku

pozdrawiam!