Nie inaczej ! Co więcej, dla Bavy był to dziewiczy rejs w tego typu kino , będące podówczas zwycięskim konkurentem dla tego wszystkiego, co sobie tak upodobał ; wielkomiejska dzika przemoc skradła serca audytorium i wysmakowany, eskapistyczny gotycki horror musiał odejśc.
Niemłody i schorowany Bava wszedł w tę produkcję z taką energią, że młoda ekipa zgłupiała. Film miał do tego stopnia zerowy budżet, że zdecydowano się w ogóle nie zatrudniac operatora – Marian Piana mimo nadwątlonego zdrowia sam wziął kamerę do łapy . Musiał byc non stop w ruchu, film kręcono w zasadzie wyłącznie w naturalnych, wielkomiejskicj i peryferyjnych miejscówkach, o komfortach studia mależało zapomniec. Aktorzy i cały staff byli pod przemożnym wrażeniem jego szalonej pasji , która udzieliła się wszystkim – ten film ma w sobie moc i życie i w kurwę najczystszego sleazu , Don Backy i George Eastman są olśniewająco obleśni, wyglądają i zachowują się, jak dwuosobowe, hedonistyczne requiem dla ,,Ery Wodnika'' ( ksywa Trentadue , to oczywiście nie od numeru mieszkania ) .
No i ten twist na końcu…. dla mnie to totalny happy end, zwycięstwo najpozytywniejszej siły ludzkości : czarnego humoru.
,, Rabid Dogs'' potwierdza starą teze , że wybitne kino crime/action/ thriller powstaje z reguły na bazie pulpowej literatury , Marian wziął na warsztat opowiadanie ,, Man and the Boy'' na które przypadkiem natrafił w magazynie z groszowymi kryminałami Ellery Queen.
Producent nie tylko umarł , ale i zbankrutował, film wraz z całym jego dobytkiem został zlicytowany na poczet długów i opieczętowany na kilkadziesiąt lat . Cała ta piękna walka Bavy poszła na marne, mógł byc to hit i poważna konkurencja dla młodych pistoletów, jak Lenzi, Martino czy Castellari.