Co do tych sugestii i konsekwencji przemocy. Wg mnie sugestii było znacznie więcej w jedynce, a konsekwencje są tak naprawdę znacznie bardziej dotkliwe w dwójce. Właściwe cały Road Warrior opiera się na konsekwencjach przemocy, która panuje w świecie Maxa. Tak jak wcześniej napisałem, złoczyńcy w dwójce są tak naprawdę bardziej zwyrodniali niż ci z jedynki, to tacy gwałciciele kanibale i do tego kurewsko dziwnie wyglądają. Ale to samo w sobie nie robi wrażenie na Maksie i ludziach, którym pomaga, bo świat, w którym żyją jest tak surowy, a ich potrzeby tak podstawowe, że spotkanie na swoje drodze kanibala gwałciciele, który chce cię zabić i zabrać twoją benzynę jest niemalże codziennością. W jedynce pojawienie się złoczyńców wzbudza strach w cywilach i scenariusz ucieka się do bezkompromisowej przemocy wobec niewinnych czy sympatycznych postaci, aby – jak mówi Radek – osiągnąć odpowiednio ostrą krawędź. W dwójce, już na samym starcie, ta krawędź jest tak ostra, że trzeba ją stępić humorem, komiksowością, czy bardziej wyrazistą gatunkowością, aby taki film mógł być oglądany przez masową publiczność.

Na a tak poza tym, to jest po prostu lepiej zrobiony film, sprawniej nakręcony, bardziej przemyślany i spójny (w jedynce trochę trąci myszką to jak Max odpoczywa z rodziną na farmie, a potem ściga gang motocyklowy po pustkowiach).

Oczywiście nie mówię tutaj o gore, nie żądam większej ilości flaków czy latających dookoła mózgów. Chodzi o poczucie jakie przemoc wzbudza w odbiorcy. Wybuchy, eksplozje, zderzenia… wszystko to jest bardzo wizualne, hollywoodzkie, jednak nie oddaje grozy budzi raczej fascynację.
W I części efekty nie były tak wizualne co raczej emocjonalne. Nawet pierwsza akcja ze skradzionym samochodem "stróżów prawa" – oczywiście jest wybuch, jest element spektakularny – jednak nie jest on poprzedzony głupkowatymi gagami, a dzieckiem na szosie, płaczem porywacza i pomimo iż Max nie pociąga za spust to nikt nie ma wątpliwości kto doprowadził do śmierci ludzi w rozbitym wozie.

Drugi element to konsekwencje. W I nikt nie bawi się z postaciami w sposób komiksowy czy komediowy – jeżeli ktoś dostaje solidną dawkę obrażeń umiera, a jeżeli "umiera" to nie widzimy go później. Dwójka i Trójka nie mają już tej krawędzi tam co chwila czy to w scenach akcji czy w fabule pojawiają się postacie które już żegnaliśmy, bo tego akurat wymaga element komiczny czy jakaś bliżej niezrozumiała dla mnie groteska.

Być może coś źle pamiętam, albo z perspektywy czasu wyolbrzymiam. Jednak pierwsza część obok świetnej akcji miała w sobie nieprzyjemny element niepokoju, coś co zostawiało na świadomości oglądającego śliski, paskudny ślad.
Kolejne części były już raczej zabawą, którą z tym nieprzyjemnym uczuciem nie miała nic wspólnego.
Nie jestem w stanie dobrze oddać tego uczucia – podobny wydźwięk miał dla mnie "Straw Dogs"… albo "Repulsion" choć odbiegające tematami i wizją, była w nich jakaś ohyda, której teraz brakuje kinu w ogólności.

Hollywoodzka przemoc w Road Warriorze? No co ty? Gang motocyklowy z dwójki był dużo bardziej zwyrodniały niż ten z jedynki. Film był też bardziej jednoznaczny w pokazywaniu, że będą gwałcić, grabić i zabijać (niekoniecznie w takiej kolejności), i wiek czy płeć ofiar ich za bardzo nie interesuje.

A ty nie karć jej za to, że jest muzą dla auteurów współczesnego kina. Przecież The Fifth Element i jej filmy z Andersonem to współczesne klasyki… no i w Zoolanderze była zajebista.

Zastanawiałem się nad kolejnością Mad Maxów w swojej kolekcji – i chyba jednak odwrócił bym tą którą tu zaobserwowałem. Oczywiście 1 pozostaje na swoim miejscu bezapelacyjnie. Na drugim miejscu wstawił bym chyba jednak Road Worriora, nie ze względu na szczególna wartość, raczej prosty fakt – mniej dzieci. Nie przepadam za umieszczaniem dzieci w fabułach filmu, a szczególnie jeżeli ma to miejsce dla pozyskania dziecięcej widowni. (vide – Phantom Manace)
Wydaje mi się, że to była główna bolączka Maxa – pierwsza część nikogo nie oszczędzała – mocna przemoc, gwałt, każda scena miała swoje konsekwencje. Druga część miała też sporo przemocy jednak ta nie rzucała się w oczy i była bardziej hollywoodzka, trójka jest już po prostu śmieszna jeżeli o przemoc i jej realizm chodzi. Postać karzełka z teatru kabuki jest żywcem wyciągnięta z dziecięcej kreskówki – taki kojot Wiluś.

Ten sam problem dotyczy innych wyborów reżysera jeżeli chodzi o produkcje – może przyjdzie taki czas w moim życiu, że bardziej przychylnie spojrzę na dziecięce produkcje, ale jak na razie nie jestem w stanie zrozumieć jak człowiek odpowiedzialny za stworzenie jednego z najwyraźniejszych bohaterów post-apokaliptycznych pustkowi… zrobił film o śwince z klasą….

Oczywiście Mad Max w swoich założeniach też jest raczej dziecinną postacią i w latach 80 apelował przede wszystkim do małych chłopców i nastolatków… jednak dzieciństwo lat 80/90 było całkiem inne niż to dzisiejsze, przynajmniej pod względem kulturowym. Wtedy z ekranów spoglądał na nas Predator, Arnold… (w różnych postaciach), Rocky, Riggs, Robo-Cop, nawet kreskówki były bardziej "dorosłe" Władca Pierścieni, czy Hevy Metal dobrze o tym świadczą…
A teraz? Zabawnie rasistowskie transformersy? nowy Robo-cop który teraz bardziej przypomina iPoda? Nawet Indiana Jones zamiast strzelać do tubylców i mordować nazistów… ma animowane susły, atomową lodówkę… i problemy podeszłego wieku.

Dzięki bogu jest jeszcze Q. Tarantino i M. Scorsese.

A ten "odcinek" Residenta był akurat bardzo stylistycznie zbliżony do Mad Maxa przez co łatwo można było się pomylić.