Najgorsze co może stać się z filmem to bycie "przeciętnym" albo "całkiem niezłym". Przez tą jakość da się go bardzo szybko zapomnieć, pominąć przywołać może jedną czy dwie szczególne sceny.

Zapamiętać da się tylko arcydzieła i śmierdzące kupy.

"I Saw the Devil" polecony przez Simplego w komentarzach? Rozpieprzył mnie, tak napiszę 🙂 a co :). Oglądając kino azjatyckie liczę przede wszystkim na oryginalny scenariusz, w 80% przypadków taki dostałem. Zresztą podchodzenie do remaków zaczyna się i kończy na scenariuszu. Resztę i tak przecież zrobią po swojemu.

Wątek rasistowski w komentarzu? Spokojnie:) Zapewniam Cie że w drugą stronę wygląda to tak samo. Miałem okazję być w Chinach 3x, i pewnego razu podczas kolacji, jeden z Chińczyków nie mógł uwierzyć że ja i mój kolega z Polski nie jesteśmy braćmi. (ja blady,on śniady. Ja ciemny blond, on brunet. Dwie zupełnie inne osoby :):)

Zupełnie nie udało mi się załapać na miłość do japońskiego horroru, która przetoczyła się przez świat na początku tego wieku. Na dobrą sprawę nie wiem jak ktokolwiek wychowany na filmach jak The Thing, Hellreiser, Exocrist, może ulec azjatyckiej estetyce horroru.

Druga styczność z tym kinem to chęć rozwiania wątpliwości co do Infiltracji Martina S. Kiedy tylko dowiedziałem się, ze to remake Infrenal Affairs musiałem zobaczyć oryginał. Po seansie dowiedziałem się dlaczego Martin wielkim reżyserem jest i dlaczego ten remake był całkowicie usprawiedliwiony i dopuszczalny.

Być może to jakaś różnica kulturowa, bo zupełnie nie rozumiem pewnych zabiegów w dokonanych w tym filmie. Dobrym przykładem będzie tu manipulacja światłem. W scenach które mrożą krew w żyłach (w założeniu) kiedy to dochodzi do wymiany zdań między głównymi bohaterami zamiast sprytnie zagrać cieniem… cały plan oświetlony jest jaskrawo wręcz ciepłym słonecznym światłem. W drugim wypadku podczas niezdarnie-romantycznych prób zamiast ocieplenia koloru dla podkreślenia emocji – jaskrawe sztuczne światło a la jarzeniówka.
Zamiast skupić się na seansie zastanawiałem się ciągle o co chodzi? Gdzie jest drugie dno tego dziwnego balansowania bielą? Co mam przez to rozumieć?

Drugi zarzut może zabrzmieć nieco rasistowsko… ale nic na to nie poradzę. Za nic w świecie nie mogłem się połapać kto jest kim… początek filmu był dla mnie kompletnie mylący, później kiedy bohaterowie zamienili ciuchy jakoś dawałem radę, jednak pod koniec znów się totalnie gubiłem. Trzech lub czterech aktorów w tym filmie było niesamowicie do siebie podobnych.

W zasadzie jedyny azjatycki film który jakoś mi się spodobał to Old Boy, ale wyłącznie z powodu jednej sceny. Cudownej, pięknej zrobionej bez zarzutu, jedno-ujęciowej… chodzi oczywiście o walkę z młotkiem w korytarzu. Mistrzostwo świata.
To nie jest oczywiście słynne jedno-ujęcie w Goodfellas, czy mistrzowskie ujęcie Briana De Palmy w Carrie na balu, ale zawsze to coś. Swoją drogą to zupełnie niedoceniany środek wyrazu…

Filmy nie oglądałem, raczej nie zamierzam. Z fabuły wynika, że to przedłużona wersja "polowania na księgowego" z Mrocznego Rycerza.

Jak to możliwe, że z kręgu kulturowego w którym powstają tak genialne filmy animowane… wysiłki fabularne zupełnie rozbiegają się z oczekiwaniami?!

Ja tego jeszcze nie widziałem, ale na pewno sprawdzę, bo pomysł na fabułę jest przezajebisty.