http://efilmy-online.pl/2014/03/09/nebraska-2013-oryginal/

Zapraszam za darmo bez smsow czy innych oplat

Tymczasem do Nebraski podchodziłem z dystansem, tak naprawdę na tyle mnie nie interesowała, że do niedawna nawet nie wiedzialem jeszcze o czym jest. Być może ten brak zainteresowania sprawił jednak, że obejrzałem ją z neutralnym podejściem. I podobało mi się, bardzo. Co prawda Payne korzysta z podobnych chwytów co w przypadku Spadkobierców, nawet fabuła porusza podobne kwestie – relacje rodzinne i szczególnie ojciec-dziecko, choć Nebraska idzie o krok dalej, rozprawia się z przeszłością, a przy tym jest delikatniejsza, bardziej stonowana, niepozbawiona znakomitego klimatu. Ogląda się to z zaangażowaniem.

Co do filmu to… podczas pierwszego seansu miałem wrażenie, że już znam tą historię przynajmniej na jednym poziomie. Z całym szacunkiem dla Payna wydawało mi się, ze całkowicie zerżnął "Inwazję Barbarzyńców".
Jednak kiedy przypomniałem sobie fantastyczny francusko-kanadyjski lub kanadyjsko-francuski komedio-dramat, zdałem sobie sprawę z zupełnie innego wymiaru zbliżonej historii. Nebraska skupia się na emocjach i relacjach między bohaterami, podczas gdy Inwazja to bardziej political-statement, a raczej ideology-statement.
Podchodząc po raz drugi do Nebraski… i już po przypomnieniu sobie Inwazji… zupełnie nie potrafiłem z niej czerpać. Inwazja jest po prostu mocniejsza – sytuacja w niej przedstawiona jest bardziej dramatyczna, może przez ten element Nebraska wydaje się delikatnym szkicem, a Inwazja to wielkoformatowy obraz olejny.

Ciekaw jestem Pana opinii o Inwazji Barbarzyńców. Zaznaczę od razu, żeby nie zastawiać pułapki poglądów, że dla mnie Inwazja jest jednym z ważniejszych filmów w historii kina. Nie ze względy na wartość artystyczną, nie ze względu na sukces kasowy, nie uważam też, że Inwazję przyjemnie się ogląda. Inwazja Barbarzyńców to świetne podsumowanie świata post-modernistycznego, post-ideologicznego, post-politycznego. To cudowna paralela do wymiany pokoleń i pustki ideologicznej w jakiej znaleźliśmy się w świecie po 1990 roku.

Inwazja podsumowuje też w ironiczny sposób przeniesienie – przeniesienie ideologicznej wojny z rzeczywistości do świata przedstawionego różnego rodzaju fabuł, przede wszystkim filmowych.

No ale, żeby nie jechać Żiżkiem… na tym zakończę te zachwyty i ideologiczną gadkę, która w gruncie rzeczy nikogo nie obchodzi.

Zastanawiałem się jakiś czas o czymś co Pan napisał, a dokładniej nad faktem nie obejrzenia Titanica. Mimo wszystko uważam, że to wielki błąd!

Titanic odgrywa ogromną rolę w kinematografii pojmowanej zarówno jako sztuka, jak i po prostu gałąź gospodarki. Sukces Titanica jest dowodem wielu tez, między innymi jednej z moich ulubionych – "Ludzie nie są tak głupi jak myślimy, oni są jeszcze głupsi" (T. Lis).

Titanic ma też cudownie ironiczny wyraz kiedy popatrzeć na kontekst jego powstania, na jego sukces oraz historię w nim przedstawioną. Film zrealizowany dla zarobienia setek milionów dolarów, przedstawia historię mezaliansu… i to jak przedstawia! Dokładnie tak samo jak robiły to radzieckie filmy epoki stalinowskie np. Upadek Berlina (Michail Chiareli). Posługując się bezczelnie prostackimi metodami. Po pierwsze sam mezalians; po drugie przedstawienie honorowego, towarzyskiego i przyjemnego świata "biednych" i zimnego, kalkulującego, lękliwego świata "bogatych; po trzecie napiętnowanie bohaterów młody, zdolny, pracowity, uczciwy Leo, a po drugiej stronie zły, agresywny, małostkowy Narzeczony.
Cała historia jest też żenującym przykładem "hollywoodzkiego socjalizmu" który wyraża się naiwnymi próbami emocjonalnego kierowania widzem… co ja mówię! To nawet nie kierowanie – to wyraźne rozkazy – teraz masz się czuć tak! Teraz masz myśleć to! A teraz możesz popłakać.
Oliver Stone, Clooney, Cameron, Moore… hollywoodzcy socjaliści.

Proszę nie zrozumieć mnie źle, nie neguje socjalizmu. Neguje beznadziejne prostactwo, którym posługują się wyżej wymienieni panowie. Prostactwo które nie tylko wydaje się żenującą próbą propagandowej gadki, ale staje się czymś obraźliwym dla każdego przeciętnie inteligentnego człowieka.

Cholera zapędziłem się….

No to wszystkie podsumowuje moje emocje związane z Nebraską. Tak. To świetny film. Podobnie jak Spadkobiercy łączy w sobie dwa, wydawało by się sprzeczne elementy – cynizm i pokrzepienie serc. Jednak w tej emocjonalnej historii brak mi podsumowania, jakiegoś elementu oczyszczenia dla widza, który z seansu wychodzi "rozerwany", ale raczej nic poza tym.

Oczywiście ten zarzut to tylko brak posypki na bardzo smacznym, lukrowanym ciastku.