"Przed komisją weryfikacyjną staje porucznik Franciszek Maurer, lat 37, żonaty, jedno dziecko. Studia prawnicze w Krakowie, ukończone w siedemdziesiątym ósmym roku z wyróżnieniem. W tym samym roku podejmuje pracę w resorcie. W roku osiemdziesiątym żeni się z Mileną Kurzepą, córką ówczesnego wiceministra spraw wewnętrznych. Natychmiastowy awans w grudniu osiemdziesiątego roku. 31 nagan, 18 pochwał, dwie na wniosek ministra spraw wewnętrznych Rosyjskiej Republiki Federacyjnej. Trzykrotnie cofnięte dyscyplinarne zwolnienie ze służby, szczegółów brak. Panie Maurer, co pan zrobił w sprawie kapitana Nowakowskiego usiłującego w ’80 roku założyć wolne związki zawodowe w resorcie?"

Pełna ekspozycja głównego bohatera zaserwowana widzom w przystępny nie narzucający się sposób. Genialnie zrealizowane. W 3 minuty dowiadujemy się więcej niż z wielu siermiężnych filmów akcji po godzinie.

No i do tego zakończenie tej rozmowy…

Komisja -Czy znał pan wcześniej kapitana Nowakowskiego?
Maurer – Studiowaliśmy razem prawo. Witek… Kapitan Nowakowski był moim… kolegą moim był.

Ostatnie słowa – idealnie, fenomenalnie wypowiedziane przez Lindę… to zawahanie. Połączenie nonszalancji, a w sumie raczej kompletnej bezczelności z chwilą namysłu, przypomnieniem sobie tego co naprawdę się zrobiło. Świadomość tego, że tak naprawdę jest się skurwielem.

Kiedy jako dzieciak czytałem Sokoła Maltańskiego czy potem opowiadania i powieści z Marlow'em – właśnie w ten sposób wyobrażałem sobie starego zniszczonego życiem detektywa. Do czasu pierwszego seansu psów detektyw miał twarz Bogarta, jednak potem w głowie został mi tylko Boguś.

Motyw Cześka powraca w ,, Demonach Wojny''
– Keller, jak ty masz właściwie na imię ?
– Edek.
– A ja Czesiek ( + beknięcie )

,, Franz, czemu ty te swoje kobiety zawsze w rynsztoku znajdujesz. Ja to moją Mariolkę w bibliotece poznałem ''

,, – Nie wypłynie ?
– Nigdy nie wypływali''