Bohaterka, którą gra Cate Blanchett jest postawiona przed wyborem: może żyć wygodnie pod opieką Baldwina ze świadomością, że sypia z innymi (Baldwin proponuje, że się nią zajmie kiedy ta go konfrontuję) albo się zbuntować. Ale ten bunt nie jest przedstawiony jako jakąś emancypacja, ale jako bardzo nieprzemyślany atak kamikaze, którym Blanchett niszczy nie tylko Baldwina, ale też samą siebie i swoich bliskich. Syn Baldwina, który na końcu filmu ma sklep z używanymi gitarami. Małżeństwo swojej siostry – jeśli dobrze rozumiem – to rozpadło się, gdy stracili pieniądze, które wygrali na loterii, a stracili je, bo skonfiskowała je policja, a nie w wyniku szemranych interesów Baldwina. Samobójstwo Baldwina. Cała sytuacja jest wynikiem tego, że Blanchett poszła na policję. Wydaje mi się, że złośliwość i cynizm tego filmu polega na tym, że tak jakby promuje konformizm. Życie wszystkich byłoby lepsze, gdyby Blanchett przymknęła oczy na romanse męża, tak jak przymykała na jego interesy. Sally Hawkins jest w trochę podobnej sytuacji. Nie jest na tyle szczęśliwa z Cannavalem, żeby nie wdać się w romans z C.K.-em, ale gdy okazuje się, że jest żonaty, wraca do Cannavale, bo to lepsze, niż nic – wybiera konformizm. Sporo mi się podobało w tym filmie, ale to o czym opowiada trochę mnie skonsternowało… Zwłaszcza że Woody broni się przed oskarżeniami Mii Farrow twierdząc, że jej oskarżenia wynikają z zazdrości, bo zostawił ją dla jej adoptowanej córki.

Zgadzam się z argumentami w recenzji i podzielam ocenę końcową "Blue Jasmine". Film trzyma poziom, ale nie znam się na kinematografii aż tak bardzo, by snuć jakiekolwiek przypuszczenia dotyczące Oscarów. Ot, taki zwyczajny ze mnie widz 😉

Zgadzam się – nie oskarowy. Jednak z jak już ktoś wspomniał z oskarową kreacją. Cate musi wygrać. Meryl ma dość. Grawitacja nie może dostać więcej niż jednego oskara. Amy się nie zalapie.