Tak naprawdę praca scenarzysty jest cholernie niewdzięczna. Nie mam tu na myśli ciągłego dymania przez przemysł filmowy, bo to już w stało się zasadą. Chodzi raczej o prostą zależność – dobry scenariusz można spieprzyć na każdym etapie produkcji. Złego scenariusza jednak nigdy nie da się naprawić nawet najlepszymi efektami specjalnymi.

Critic Hulk, w wydanej nie tak dawno książce dobrze to opisuje. Nie użył takiego sformułowania, ale bez większego grzechu można powiedzieć – że chcieć zostać scenarzystą to jak przyjąć krzyż, droga na górę jest długa i trudna, a kiedy już się tam dotrze to tylko jeden z bardzo wielu może zostać zbawionym w oczach publiczności i krytyków.

Tak pomyślałem jeszcze o takich ludziach jak np. Christopher McQuairre – nie mam co prawda na to absolutnie żadnych dowodów, jednak podziwiając rozbieżność poziomu i tematyki scenariuszy które przygotował… Trzeba przyjąć, że jest świetnym re-wrighterem, a studia dla których pracował dużo zapłaciły za to, żeby pewne nazwiska nie pojawiły się na liście płac. Los Angeles wypełnione jest po brzegi ludźmi którzy chcą pisać scenariusze, czasem mają świetne pomyły, czasem ktoś postanowi dać im miejsce na napisach końcowych, ale najczęściej dostaną zgrabną sumkę zapewniającą przetrwanie przez kilka miesięcy za to że nie będą domagać się niczego więcej.

DoFP – zbliżające się wielkimi krokami, nie ma kreatywnej kontroli jednej osoby. Scenariusz wypłynął z rąk Simona Kinberga, który bardziej niż scenarzystą jest producentem. Ciekaw jestem czy jest w stanie nie myśleć o kosztach produkcji i sposobie realizacji budżetu podczas pisania scenariusza? Wydaje mi się, że trudno będzie mu przezwyciężyć tę pokusę. Poprzednie produkcję w których brał udział nie napawają optymizmem. Z nieprzerwanego ciągu szmir wyłuskać da się chyba tylko Sherlocka, który jednak całe swoje zacięcie i popularność otrzymał od Guya Richiego i świetnego duetu RDj / Jude Law. Nie napawa optymizmem też zastosowanie starego jak świat wybiegu marketingowego – przed premierą filmu X mówimy o squelu Y, bo przecież X jest tak dobry, że jeszcze przed premierą dostaliśmy kasę na squel. A w widzu wytwarza się przekonanie – cholera, skoro już robią II część to muszę to zobaczyć, na pewno jest świetne.
Metoda ta stosowana była wiele razy, wiele razy zawodziła. Nie mówię, że stanowi krzyk rozpaczy… jednak skoro trzeba było zastosować ten wybieg… to jak to świadczy o filmie?

Napisałem o jego pracy przy "The Usual Suspects", czyli "Podejrzani". Wskazując na film przede wszystkim z genialnym scenariuszem. Pamiętam go doskonale.

Jego X-Men? Zgadzam się,a raczej muszę przyjąć każde zdanie o nim jako pewnik. Tak jak napisałem na początku. NIC nie pamiętam.

Dlatego życzyłem reżyserowi powrotu pamięcią do czasu, gdy o sukcesie decydowała historia, nie budżet. Pozdrawiam 🙂

Co do roli rezysera w duzej mierze sie zgadzam, jednak historia ma sie inaczej jezeli rezyser odpowiada tez za scenariusz jak Whedon, Black, Gunn, czy Wright.
Bez tego mamy amazing spidermana z Markiem Webbem ktorego jedynym zadaniem jest spelnienie zyczen garniturow zza biurka.

Ze spoilerem:

Na początku filmu rosomak przyjeżdża do Japonii. Oni zabierają mu moc, ale on o tym nie wie. Zamiast od razu go unieruchomić oraz wyssać to i owo, scenarzyści postanawiają go rano wypuścić, żeby on dopiero dowiedział się, że mu zabrano moc. Innymi słowy główny wątek fabularny został zaprojektowany z dość głupią podstawą.

Wolvierine jest dużo, dużo lepszy pod tym względem. Widać, że zarówno scenarzyści starali się unowocześnić i udramatyzować komiks, który jest świetny, ale przez wielką ilość introspekcji niemożliwy do sfilmowania. Reżyser odwalił dobrze swoją robotę zachowując spójny styl i nie uciekając od narracji na rzecz poszczególnych bohaterów. Do tego cała ekipa traktowała to jak poważny projekt, który został zrealizowany w dobrym stylu. Problem w tym, że postać Wolvie'go już nikogo nie pociąga… nie pociąga tak mocno jak na początku wieku, kiedy jeszcze nie mieliśmy w głowie obrazu zarysowanego przez Singera i jego następców. Teraz filmowy Wolvie nie wyzwala takich emocji jak komiksowy pierwowzór, dlatego nie przyciąga tylu ludzi do kina.

Dlaczego First Class wydaje się dużo lepszy? Zasadniczo dlaczego jest dużo lepszy? Bo jest świeży nie musiał walczyć z przeszłością, a w momentach w których musiał to zrobić zrobił to delikatnie i z wyczuciem. First Class to nie film o superbohaterach, to raczej coś pomiędzy dramatem-szpiegowskim a quasi-sportowym Rocky. Mamy postać złego szpiega, który próbuje doprowadzić do jakiegoś tam kryzysu – niczym u Jamesa Bonda, a z drugiej strony mamy bohaterów, którzy muszą odkryć swoje umiejętności i potencjał. First Class był jednym z pierwszych filmów które odkryły, że nie ma czegoś takiego jak gatunek – film o superbohaterach. Żeby opowiedzieć jakiś film trzeba nadać mu odpowiednią narrację – tak teraz robi Marvel w fazie drugiej nie będziemy już po raz kolejny witać się z bohaterami, będziemy poznawać ich w ich własnych gatunkach filmowych. Iron Man 3 był komedią kryminalną, Thor 2 nawiązywał do adventure-fantasy z lat 80-tych, Kapitan Ameryka będzie czymś na granicy filmy szpiegowskiego, Ant-Man zapowiada się jako heist-movie.
First Class był robiony już z wiedzą o tym, że historia musi do czegoś zmierzać, a super-bohaterowie to po prostu bohaterowie zaplątani w jakaś historię.

Drugim wielkim plusem First Class'a była obsada. Rewelacyjna w każdym punkcie i na każdym etapie. Oczywiście można mówić tuta o wielkim szczęściu jak np. ściągnięcie Jenifer Lawrenvce i Fassbendera zanim stali się wielkimi gwiazdami, do których podchodzi się tylko z naprawdę grubym portfelem.
Trzeci plus to styl, a raczej kompozycja i rytm który zastosował reżyser. Vaughn wcześniej pracował z Richiem i to właśnie szybki, nawijany styl Richiego w First Classie można wyczuć. Lekki brytyjski akcent dobrze sprawdza się w tego rodzaju historiach.

X-Meni Singera nie mogą się z tym równać. Ktoś może sugerować, że obsada tam również jest świetna. Jednak gdy rozebrać to do podstaw, okaże się, że poza Stewartem i McKallenem nie bardzo da się zapamiętać kogokolwiek. Niemrawa Anna Paquin, kompletnie niedopasowany Marsden, no i piekielnie wkur… Halle Berry. Trzy fantastyczne postacie, trzy postacie genialnie przedstawione w komiksach tutaj znikają i kompletnie pozbawiono je osobowości.
Jedyny plus dla Singera to efekt nostalgii i fakt, że przecierał szlaki dla superhero movies nowej ery.

Mam nadzieję, że Singer odkrył już, że prócz bohaterów potrzebny jest jeszcze dobry i gatunkowy scenariusz. Bo spoczywa na nim odpowiedzialność za życie lub upadek serii.