Jeżeli "Wilk…" zbliża się choć trochę do "Kasyna" i "Chłopców…" w sposobie opowiadania historii, to genialna sprawa. Oba pokazały czym Hollywood odróżnia się od reszty światowej kinematografii. To narracja, która wciąga widza bez reszty. Narracja która stawia nas wśród filmowych bohaterów.

Pain and Gain z jakiegoś powodu mi nie pasowało, coś tam było nie tak. Wszystko niby na swoim miejscu, nawet scenariusz i aktorzy Cohenowscy. Jednak coś nie grało, nie byłem pewien co. Po obejrzeniu Wilka mam już pełną jasność i chyba zmuszony będę ostatecznie postawić krzyżyk na Bay-u.

Wilk to absolutnie najlepszy film tego roku. Nie waham się tego powiedzieć nawet pomimo, że 12 years a slave jeszcze nie miałem okazji obejrzeć.

Wilk jest też ukoronowaniem nieformalnej trylogii – Goofellas, Casino no i Wilk oczywiście. Warto go również z tej perspektywy.

Do tego smaczki dla kinomaniaków dorzucane przez reżysera – Spike Jonze, Rob Reiner, odwołania bardzo subtelne (choć serwowane w prostackiej oprawie), całe mnóstwo improwizacji pomiędzy aktorami.

Muszę się powstrzymać. Choć przyznam szczerze, że napisałbym niejeden elaborat na temat Wilka, zresztą z wielu scen w tym filmie można by zrobić tematy magisterek i doktoratów na filmówce.

Niech przeklęte będą wymagania amerykańskiego przemysłu kinowego, które zmusiły Martina do obcięcia filmu do 3 godzin. Po dwóch seansach ciągle chce więcej i więcej.

Tak naprawdę jedyna wada tego filmu to zakrzywienie czasoprzestrzeni – godziny upływają jak minuty.

To wielki ból i cierpienie dla takiego kinomaniaka jak ja, opuszczać kolejną premierę kinową. Tym bardziej opuścić premierę nowego filmu Scorsese. Niestety, jeżeli jakimś cudem znalazłbym opiekę dla jednego dziecka, to potrzebowałbym kolejnego cudu. Znaleźć opiekę dla drugiego :). JEŻELI cudów nie było by końca, i opieka by się znalazła. To nie zrobię tego mojej zonie i nie poświęcę tego czasu na kino. Tylko na zwykły odpoczynek od rodzicielstwa. Spacer by wystarczył 🙂

Myślę że do obejrzenia "Wilka…" nie potrzebuje Pan mojej rekomendacji. Jeżeli jednak, to zapewniam że na nowy film, żyjącej legendy kina, iść trzeba.

Dlaczego ja bym poszedł do kina? Napiszę więcej. Dlaczego pierwszy bym wszedł na salę?

– Uwielbiam Scorsese. "Chłopcy z ferajny" to mój ulubiony film, a "Wilk…", wydaje się ponawiać styl tamtej opowieści, bez gangsterskiej ferajny oczywiście

– Gra tam DiCaprio, facet który urodził się by być aktorem. "Co gryzie Gilberta Grape'a","Całkowite zaćmienie","Chłopięcy świat","Przetrwać w Nowym Jorku". Każdy aktor marzy o takim starcie. Cztery takie role, w ciągu dwóch lat? To wielki aktor, i nikt mi nie wmówi że jest inaczej.

– Matthew McConaughey, dla którego ostatnie 3 lata to wielki przełom. Jego aktorskie akcje poszybowały do góry. "Bernie" (epizod, ale fantastyczny)."Killer Joe" – Friedkin wyciągnął z niego bestie. "Magic Mike" – nie grał pierwszego planu, a praktycznie ukradł cały film. W końcu "Mud" – romantyczny, niebezpieczny. Bohater, którego tajemniczą przeszłość czuć było po pierwszej minucie ujrzenia go na ekranie.

– Jonah Hill, komik? owszem. Jak każdy stand-uper, niezwykle utalentowany. Bardzo mu kibicuje w jego próbie przebicia się na Hollywoodzkie szczyty. Zaczął pojawiać się przed kamerą w 2004 roku, już zdobył pierwszą statuetką Oscara.

– Historia jest na faktach. Zobaczymy opowieść o finansiście, cudotwórcy, człowieku który nie widział znaku stop, przy spełnianiu swoich zachcianek.

– Zobaczymy cudownie sfotografowany Nowy Jork. Odpowiada za to Rodrigo Prieto. Jego pracę mogliśmy podziwiać oglądając "Babel", "Brokeback Mountain","Alexander","Wall Street: Money Never Sleeps", a przede wszystkim "Amorres Perros"

Także parę słów jest. Mam nadzieję że zachęciłem. Pozdrawiam.
Na recenzję proszę czekać cierpliwie do czasu premiery DVD 🙂