Do obejrzenia "Ghost Dog", "Mystery Train" i "Inaczej niż w raju".

Kino dostatecznie obrzydziło mi temat wampirów w ostatnich latach, więc zobaczymy co w tej kwestii zrobi Jarmusch.

Kiedy na poważnie przyjrzeć się wszystkim filmom Jarmusha – żaden z nich nie ma fabuły, ciężko zaznaczyć początek, rozwinięcie i koniec. Każdy film opowiada o kimś. W przypadku najbardziej zbliżonych do mainstreamu Ghost Doga, Broken Flowers i Night on Earth oczywiście da się zauważyć pewne spójne historie gdzie coś się buduje, a potem jakoś odpłaca. Prawdopodobnie też dlatego te filmy są ogólnie lubiane.

Jarmush to jednak coś innego, to poeta charakterów. Jeżeli ktoś spodziewa się oglądając jego film poznać jakąś ciekawą historię mocno się zawiedzie. Historia to tylko tło dla głównego obrazu – emocjonalnego pejzażu bohatera lub bohaterów. Czasami to ludzie z krwi i kości, czasem tylko idee ludzi, a czasem będzie to obwiniana o całe zło na świecie odrobinka tytoniu zawinięta w bibułkę z gumy arabskiej.

To właśnie z tej miłości do swoich bohaterów i ciągłe skupianie się nie na fabule a na interakcjach, Jarmusch nie jest w stanie przyciągnąć ogółu. Na początku swojej przygody z Jarmuschem nie rozumiałem nic a nic z tego co próbował mi pokazać. Dopiero po jakimś czasie oświeciło mnie – ja nie oglądam filmu, nie śledzę wątków i podziwiam ekspozycji. Jim przedstawia mnie jednemu ze swoich "wyimaginowanych" przyjaciół. Zaprasza do stołu, chce żebym jak najlepiej go poznał i o ile to możliwe spróbował się z nim zaprzyjaźnić.

W oparach papierosów i w akompaniamencie kawy próbujemy kogoś poznać. To wbrew pozorom nie jest łatwe zadanie. Nikt tu nie da prostej charakterystyki, nikt nie będzie na siłę wciskał opisów czyjejś osobowości, do wszystkiego musisz dojść sam. Ciągła wątpliwość, ciągłe pytania, próby wyjaśnienia sobie sytuacji. Oglądanie filmów Jarmuscha to jak układanie puzzli, takie prawdziwe, bez patrzenia co 5 minut na obrazek. To układanie odrobinek danego bohatera w swojej głowie, dopowiadanie sobie dlaczego? co? i po co? Ta zabawa jest o tyle trudna, że obrazek nigdy nie będzie kompletny.

Jarmusch podobnie jak jeszcze kilku reżyserów zakłada coś bardzo nieprzyjemnego dla ogółu odbiorców, zakłada, że to ludzie dociekliwi i inteligentni. Patrzy na swojego widza nie z perspektywy piedestału na którego został wyniesiony przez krytyków (Korine), pieniądze (Bay) czy powszechne uwielbienie (Lucas), patrzy na niego jak na równego sobie, a pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że postrzega widzów jako swoich przyjaciół. Dlatego też ironia, cynizm i pewne ukryte znaczenia we wszystkich jego filmach mają tak ogromne znaczenie. Rozmawiając z przyjacielem nie musisz mu przecież tłumaczyć każdego z wypowiadanych zdań…

Jestem ogromnie ciekaw Only the Lovers… w dużej mierze dlatego, że pomysł który zarysowany jest w ogólnej wizji jest dość naiwny, szczególnie naiwny dziś w epoce świecących wampirów i kolejnych wampirycznych romansideł przetaczających się przez ekrany telewizorów. Film sprowadza się przecież do pomysłu – "Only Lovers Left Alive to historia niezwykłej miłości dwojga wampirów, którzy są w sobie zakochani od wieków." (cytat z filmweb). Taki pomysł jak udowodniono wielokrotnie wciągu ostatnich lat da się spieprzyć na 1000 sposobów.
Mam jednak wielkie nadzieje, bo niedawno ukazał się film o "facecie zakochanym w swoim komputerze"… i był to Film przez duże P.