Chcę coś wyjaśnić na początku – to nie jest remake i dla Friedkina nigdy nim nie był. Jest to druga adaptacja tego samego materiału źródłowego, w taki sam sposób w jaki kolejna wersja Hamleta, itp. nie jest remake'em, tylko adaptacją. Oba filmy są na tyle od siebie różne i celowo różne (btw mam dostęp do wersji europejskiej gdzie jest 17 minut dodanego materiału, ale sam film jest krótszy i dużo gorszy), pomimo tego, że były sceny zbliżające ten film do wersji Clouzot (ale właśnie celowo je wycięto).

Ten film jest bardzo autorski w najlepszym tego słowa znaczeniu i niezwykle głęboki, mimo, że nie często nie komunikuje treści przez słowa, ale przez ciszę bądź obrazy. Jest w nim wiele postmodernistycznych zabiegów, które niezwykle łatwo przegapić lub zignorować, bo film nie pomaga sam w sobie w niczym, nawet postaci nigdy się sobie nie przedstawiają. Pewne rzeczy dopiero wychodzą po niejednokrotnym obejrzeniu. Sam Friedkin ogólnie mówił, że reżyserowanie jest jak jazzowa improwizacja i Sorcerer jest właśnie takową na temat Wages of Fear. Ja bym rzekł, że kubistyczną dekonstrukcją, wiele bardzo drobnych elementów jest przearanżowanych do takiego stopnia, że nie da się ich nawet na pierwszy rzut oka poznać, ale po takiej metafizycznej analizie, można domyślić się do której części książki / filmu Friedkin się odwoływał. Oczywiście nie byłby to tak niesamowity film gdyby sam nie zrobił wielu unikalnych tylko sobie rzeczy. I jeszcze jedna rzecz: mimo małej ilości dialogów, trzeba znać perfekcyjnie angielski by docenić i zrozumieć wszystkie niuanse. Jeśli napisy mieliście z napiprojekt – to też moja robota, aczkolwiek nie jest to chyba najnowsza wersja. Wiem, że się tutaj chwalę i pyszczę, ale poprzysiągłem sobie krucjatę aby ten film stał się bardziej znany i zrobię wszystko by takim się stał. Jeśli chcecie jakieś materiały o tym filmie – to pyszałkowato powiem, że nie ma osoby na świecie, która miałaby ich więcej ode mnie. Z chęcią się podzielę. Pozdrawiam!!!

/Simply Pierwsze zdanie. Lepiej nie można tego ująć. Bug był dla mnie zbyt drażniący 🙂 Jeżeli chodzi o Thomasa Haden Churcha, gość jest genialny. No i ma tak charakterystyczną facjatę że raczej nie chodzi na castingi tylko czeka na telefon 🙂

Podzielam opinię względem "Killer Joe" bardzo pozytywne zaskoczenie, mocne, zwłaszcza scena z udkiem kurczaka. Dla mnie "Jade" to jego naj bardziej udany film z 90., ale w porównaniu do najlepszych jego obrazów faktycznie wypada średnio.