PoNapisach
Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Straight Outta Compton (2015)

Recenzja filmu "Straight Outta Compton" (2015), reż. F. Gary GrayW biograficznym filmie o hip-hopowej grupie N.W.A. zagrało dokładnie wszystko, a fani gatunku (do których nie śmiem się zaliczać) dostali opowieść kompletną, w którą mogą wgryźć się bardzo głęboko i co rusz wyciągać dla siebie kolejne smaczki. To historia o chłopakach z Compton, dzielnicy w Los Angeles, gdzie oddział policji wjeżdża z taranami, a syreny i strzały słychać kilka razy w ciągu dnia i nocy. Przeważnie w nocy. To ta sama dzielnica, którą widzieliśmy w filmach Friday (1995) czy Boyz n the Hood (1991). Właśnie tutaj biletem do świata zewnętrznego okazuje się hip-hop.

I pewnie poniekąd z myślą o poprawieniu swojego statusu Dr. Dre, Eazy-E czy Ice Cube zaczęli tworzyć teksty i muzykę. Jednak de facto (według filmowej opowieści), nawet jeżeli chodziło ostatecznie o zarobek, to każdy z nich kierował się przy tworzeniu innymi pobudkami i inne pobudki pomagały w wykreowaniu i utrwaleniu statusu grupy jako prekursorów gangsta rapu.

Recenzja filmu "Straight Outta Compton" (2015), reż. F. Gary Gray

F. Gary Gray – reżyser filmu, scenarzyści (nominowani do Oscara) oraz producenci (w tym Dr. Dre i Ice Cube) zadbali o to, by widz od początku do końca zdał sobie sprawę co stoi za prawdziwym sukcesem N.W.A. Tutaj chodziło przede wszystkim o autentyczność i szczerość przekazu tej muzyki. To nie był „produkt” skierowany bezpośrednio na sklepowe półki. Muzyka to jedno, ale na pierwszy plan bez ustanku wychodziła przemożna chęć wykrzyczenia w kierunku systemu swojego gniewu, a w szczególności w stronę municypalnych. Zyskując od FBI przydomek „The World’s Most Dangerous Group” N.W.A. nie miało zamiaru utemperować repertuaru cały czas tworząc teksty pełne nienawiści.

Recenzja filmu "Straight Outta Compton" (2015), reż. F. Gary Gray

Straight Outta Compton to doskonale napisany scenariusz, wciągający bez reszty nawet niedzielnego słuchacza hip-hopu. I chociaż znałem przecież główny zarys historii (i losy Eazy-E), to i tak oglądałem cały dwu i półgodzinny seans z niesłabnącym zainteresowaniem. To perfekcyjnie zrealizowany dokument, gdzie kilkukrotnie myślisz: „Co za świetne i przemyślane decyzje!”. Jak chociażby angaż syna Ice Cube’a do roli własnego ojca, albo fragmenty, gdy Tupac Shakur przygotowuje się do nagrania California Love i wiele, wiele innych (chociażby pierwsze spotkanie ze Snoopem). Nie można było z drugiej strony stworzyć tego filmu inaczej niż właśnie osadzając go w sąsiedztwie muzyczno-historycznych realiach. I to jest super, bo gdy widzę jak Ice Cube ślęczy nad scenariuszem do Friday i cieszy się mając nadzieję na hit, ja już to wiem. To będzie hit.

Recenzja filmu "Straight Outta Compton" (2015), reż. F. Gary Gray

Filmów biograficznych o muzykach powstaje wciąż bez liku. Wydaje się jednak, że Straight Outta Compton nie czekał długo w kolejce do realizacji. W głównej mierze mogło tu chodzić o regulacje prawne związane z postacią ściśle związaną z całą historią, czyli menadżerem Sugem Knightem, współwłaścicielem wytwórni płytowej Death Row, który wydaje się być najważniejszym i najmroczniejszym punktem historii zespołu i przyjaźni pomiędzy raperami. Zresztą i Knight i całe Compton było poniekąd tak ściśle wpisane w życiorysy bohaterów, że nie sposób było ot tak zrzucić tego brzemienia. To za nimi kroczyła w ważnych życiowych chwilach gangsterska przeszłość, a gniewna strona duszy rapera cały czas nie dawała im spokoju.

Świetna rzecz.

8/10 - bardzo dobry

Czas trwania: 147 min
Gatunek: Dramat, Muzyczny, Biograficzny
Reżyseria: F. Gary Gray 
Scenariusz: Jonathan Herman, Andrea Berloff, S. Leigh Savidge, Alan Wenkus
Obsada: O’Shea Jackson Jr., Corey Hawkins, Jason Mitchell, Neil Brown Jr., Aldis Hodge, Marlon Yates Jr., Paul Giamatti
Zdjęcia: Matthew Libatique
Muzyka: Joseph Trapanese

 

  • A tak zajrzałem, i jednak zwykłą wersję oglądałeś. Reżyserską polecam. W linku scena na zachętę:

  • kAMSON89 .

    Kurczę, a ja nie podłapałem „mody” na ten film. Uważam, że poza wzruszającym finałem i paroma smaczkami jest to kolejna, mimo wszystko, zwykła biografia. Garret napisał na filmwebie: „Prawdopodobnie najwięcej wartych zapamiętania scen na jeden film w całym roku. Koncert z „Fuck tha Police” rządzi!”. Mam wrażenie, że oglądaliśmy dwa różne filmy. Ja tych świetnych scen nie pamiętam, a koncert „Fuck the Police” to nic innego jak okaz buntu, niespecjalnie wyszukany i dość typowy. Osobiście już wolę zbuntowanego Robina Williamsa w filmie „Patch Adams”, w którym żeby wkurzyć swojego przełożonego wita zjazd ginekologów wielką waginą, przez którą trzeba przejść na teren uczelni. Kompletnie inny film, ale tam były sceny, które zapamiętam. W „Straight…” moim zdaniem takich nie ma.