PoNapisach
Tumblr Instagram Facebook Twitter
NAJNOWSZE LOSOWE
STREFA VHS

Blood Father (2016)

Recenzja filmu "Blood Father" (2016), reż. Jean-François RichetFrancuski reżyser Jean-François Richet wiedział, że mając takiego asa w rękawie jak Mel Gibson nie ma co owijać w bawełnę. Akcję trzeba w miarę szybko naświetlić przesuwając gwiazdora na pierwszy plan. Nie ma również co udziwniać, więc historia powinna być klarowna oraz sprawnie i szybko prowadzona. Tytułowy krwawy ojciec, czyli John Link, to taki Martin Riggs (seria Zabójcza broń) w alternatywnym świecie. Kiedyś było w nim wiele mroku i przez to spędził szmat czasu w więzieniu. Teraz żyje sobie samotnie w stanie Nowy Meksyk na bezkresnym, wyjałowionym terenie upstrzonym gdzieniegdzie starymi przyczepami. To nowy dom Johna, gdzie próbuje przetrwać kolejny dzień na trzeźwo odhaczając ze swoim sponsorem Kirbim (William H. Macy) krzyżyk na drodze alkoholika. Jednak prawdziwy dramat leży głęboko w sercu Johna. To córka, z którą przez swoje kryminalne wybory nie ma już kontaktu. Lydia (Erin Moriarty) zaginęła w wieku 14 lat, a John cały czas desperacko próbuje pozbierać się w sobie, co rusz chwytając kolejną nadzieję na jej odnalezienie.

Całe przyszłe postępowanie Johna i „kop”, który dostaje od życia przychodzi z najmniej oczekiwanej strony. Okazuje się, że Lydia ma się dobrze, jednak w myśl przysłowia „niedaleko pada jabłko”, to jabłko spadło bardzo blisko ojcowskiego drzewa. Narkotyki, gangsterzy, pościg, listy gończe i w końcu próba ochrony swojej jedynej córki. To wszystko w głębokim odniesieniu do kina lat 90. ze ściganymi, ścigającymi, noclegami w motelach, nerwowym zerkaniem w sklepowy telewizor, gdzie non stop pokazywana jest twoja podobizna. Pamiętacie ten schemat? W tym przypadku chociaż to rzeczywiście schemat i sztampą zalatuje po każdej ucieczce z kolejnej „spalonej” miejscówki, złego słowa o akcji napisać nie można. I znowu wracamy do punktu wyjścia, bo cały ciężar powodzenia położony został de facto na odtwórcy głównej roli. Ten zaś, miotający się ostatnimi czasy po dziwnych angażach (Maczeta zabija, Niezniszczalni 3) przyjął w końcu rolę, w której doskonale się sprawdził. I ileż jest energii w tym 60-cio letnim aktorze! W każdej scenie z Melem wydarza się coś specyficznego na linii widz, a główna postać. Otóż wszystko wokół jest nieważne. Liczy się tylko ten pełen stłumionej złości facet, który (gdy przychodzi odpowiedni moment i dojście do krawędzi) staje się znowu twardym kozakiem. Gibson udowadnia jakim jest aktorskim zwierzęciem, magnesem na ekranie. Warto Blood father obejrzeć tylko dla niego. Już pomijam fakt, że przy swoich 60-ciu latach jest naprawdę w niezłej formie (konkretnie zbudowany drab), a to tylko daje nadzieję widzom, że to dopiero początek jego powrotu do kina akcji. Choćby na jeszcze kilka filmów.

Recenzja filmu "Blood Father" (2016), reż. Jean-François Richet

Richet – francuski filmowiec prowadząc przez 90 minut modelowy przykład kina akcji kilka razy przypomina nam, że ze zbrodnią mu do twarzy. Jego poprzedni obraz Wróg publiczny numer 1 z Vincentem Casselem również opowiadał poniekąd o uwikłanym w kryminał bohaterze. Zaś w jedynym dotąd amerykańskim filmie – Atak na posterunek (2005), będącym remakiem Carpenterowskiego klasyka, opowiadał o ataku na komisariat policji. W Blood Father kontynuuje opowieść o zbrodni, jednak tym razem daje szansę na odkupienie win. Tu już nie ma sytuacji bez wyjścia jak w przypadku bohatera granego przez Cassela. John Link dostaje drugą szansę i musi zrobić wszystko, by ponownie rozpostrzeć ojcowskie skrzydła nad swoim jedynym dzieckiem.

Recenzja filmu "Blood Father" (2016), reż. Jean-François Richet

Mam oczywiście kilka zastrzeżeń, w tym jedno poważne, bo dotyczące zakończenia. Bardzo zachowawcze i tak bardzo niepasujące do całej akcji. Można wybaczyć rozwiązanie finału (to nawet pożądane zagranie dodające tylko autentyzmu historii, chociaż przydałoby się co nieco melodii na wrażliwsze nuty). Jednak sam prolog był już niepotrzebny i przez to widz pozostaje co najmniej… niezaspokojony.

Czas trwania: 88 min
Gatunek: Sensacyjny
Reżyseria: Jean-François Richet
Scenariusz: Peter Craig, Andrea Berloff
Obsada: Mel Gibson, Erin Moriarty, Diego Luna, William H. Macy, Michael Parks
Zdjęcia: Robert Gantz
Muzyka: Sven Faulconer
  • Oj, ja bym nie powiedział, że „Maczeta zabija”, czy „Niezniszczalni 3” to dziwne kino w przypadku Mela Gibsona. Ja bym się raczej przyczepił do pomyłki, jaką ewidentnie był film „Dorwać gringo „. No dobra, „Maczeta zabija” i „Niezniszczalni 3”, to też nie były jakieś szczególnie dobre produkcje. Ale z Twojej recenzji wynika, że z „Blood Father” jest już inaczej. Oby w przypadku Mela było to odbicie się od dna, a nie tak jak w przypadku Nicolasa Cage, gdzie po bardzo dobrym „Joe” liczyłem, że ten zacznie teraz grać w dobry filmach, a ten znowu obiema nogami wpadł w bagno, w którym był wcześniej.

    • Jakoś mi Mel do takiego kina jak jajcarska skądinąd Maczeta nie pasuje. Gringo nie widziałem. Za to Cage strasznie się miota. Joe nie widziałem, ale wierzę na słowo. Trochę liczę na „Dog Eat Dog”, zerknij na zwiastun

      https://youtu.be/Pt0FkSTyffs

  • Czuje się zmotywowany do oglądnięcia. Chociaż szczerze tak naprawdę wystarczy mi że gra tu Mel 🙂

    • Po prawdzie to wszyscy czekali na Mela i w gruncie rzeczy on sam wystarczy (i wystarczył) aby unieść swoim talentem całą produkcję. Krwawego ojca oczywiście polecam.